Гледам и се чудам

Во одбрана на здравоста

2011-02-03T17:31:00.003+01:00

Како што е убаво напишано во коментарите на написот објавен во Нова Македонија, се собрале грст луѓе на протест за поддршка на „нормалноста“ - што во нивно поимање значи рушење на темелните вредности на едно општество и основната негова единица, семејството - со цел да им се дозволи на изопачениците да ни ги трујат децата и душевно и телесно. И да се замолчи Црквата (со нарекување „надрилекар“?) бидејќи е застаната во одбрана на Божјата нормалност. Бидејќи темата е долга и широка, во продолжение ви преведов еден оглед на американскиот православен теолог Владимир Мос, па се надевам дека барем една душа ќе се спаси кога ќе сфати колку длабоко нездрава е одбраната на „човековото право“ на злосторство.

Владимир Мос

ПРАВОСЛАВИЕТО, ФЕМИНИЗМОТ И НОВАТА НАУКА ЗА ЧОВЕКОТ

„Нема ништо ново под сонцето“, рекол мудриот Соломон (Проп. 1,9). И навистина, нема ништо ново ни во таканаречената револуција во сексуалното однесување што се одигра во 60-тите години на XX век, ниту во застрашувачките научни експерименти со човечкиот репродуктивен систем извршени во 90-тите години (сеедно дали ги вршеле луѓе или „вонземјани“). Најавата на првиот феномен го наоѓаме во порочноста на Содома и Гомора, а на вториот - во џиновите родени од неприродните состанувања на синовите Божји (можно е да се работи за паднати ангели) со ќерките човечки. (1. фуснота - „А имаше во тоа време џинови на земјата, особено, пак, кога синовите Божји почнаа да влегуваат при ќерките човечки и тие почнаа да им раѓаат; тоа се силните луѓе, прочуени од старото време.“ (Битие 6,4). Црковните Отци го толкуваат овој извадок на два начина. Според Лопукхин, најголемиот број еврејски и христијански древни толкувачи, вклучувајќи ги Јустин Философ, Иринеј, Атенагора, Климент Александриски, Тертулијан, Амвросиј и други, сметаат дека терминот „синови Божји“ се однесува на „ангелите“, односно на паднатите ангели или демоните. Но, исто така, впечатлива група Отци, вклучувајќи ги и свети Јован Златоуст, Ефрем Сириски, блажениот Теодорит, Кирил Ерусалимски, блажениот Ероним и блажениот Августин, сметаат дека овој термин ги означува луѓето од Ситовото колено, додека „ќерки човечки“ се однесува на жените од Каиновото колено, па опишаната случка всушност подразбира незаконско мешање меѓу побожните и непобожните генерации (Толкованиа Библиа, Санкт Петерсбург, 1904-1907/Штокхолм, том 1. стр. 44-45. Добра дискусија за овој пасус може да се најде во книгата на Хенри Морис, Приказна за Постанувањето (The Genesis Records), Гренд Репидс, Мичиген: Baker Book House, 1978). Православните христијани коишто знаат дека целта на двата овие феномени е иста, односно вечна погибел од лицето Господово, ни првиот ни вториот феномен не можат да ги заведат.
Меѓутоа, во новата теорија за човекот што е изградена врз основа на оваа „револуција“, сексуална и научна, постои нешто што е барем релативно ново, а што е потенцијално многу позаводливо. Овој нов хуманизам е многу порадикален од хуманизмот од раниот период на модерното доба, иако со него ги дели истите основни претпоставки. Основниот принцип во сите периоди на хуманизмот е тој дека човекот е независен и дека може да ја контролира својата судбина без Божја помош, Кој или не се меша во човековиот живот (деизам), или всушност не постои (атеизам).
Од XVI до почетокот на XX век претставниците на хуманизмот тврделе дека човекот може да си ја контролира судбината, а конечно и самата човечка природа, така што ќе ја контролира својата околина. Се сметало дека човековото генетско наследство е релативно непроменливо, што и не е толку важно, затоа што се мислело дека со образование и управување со околината може да се произведат сите промени што се неопходни за да може човекот како единка и општеството во целост да бидат „без дамка и брчка“. Најкарактеристичен резултат на овој хуманизам од стара школа на теориски план е бихевиористичката психологија на Американецот Б. Ф. Скинер, којашто најголемиот дел од човековиот живот го сведува на оперантно условување; најкарактеристичен пример во практичната сфера се советскиот гулаг и Homo Sovieticus (па и Homo Yugoslavicus - заб. прев.)
Оваа прва фаза на хуманизмот, којашто уште можеме да ја наречеме и машка фаза, завршува во 1953 година со смртта на Сталин и откритието на ДНК од страна на Вотсон и Крик. Ова откритие значеше дека околината веќе не е единственото со што во принцип може да се управува и што може да се контролира, туку сега тоа може да се прави и со човечките гени. Меѓутоа, ни науката ни моралната атмосфера што владееле во хуманистичкиот свет уште не беа доволно зрели за да ја согледаат можноста за целосна контрола, која, според хуманистичкиот модел на човекот, ова откритие ја отвори. Зашто, ако човекот претставува интеракција на сопствените гени со околината, без никакви „интервентни варијабли“, како што се човековата слободна волја или Божјата благодат, тогаш можноста за манипулирање и со гените и со околината значи дека постои и можност човекот и општеството да се контролираат на начин што во принцип е многу пототалитарен дури и од советскиот експеримент којшто штотуку почнал да малаксува.
Настанот што почна да ја насочува моралната клима во саканата насока беше откривањето на апчето за контрацепција, како и револуцијата во општествената улога на жената што следеше, поради што ова можеме да го наречеме и женска фаза на хуманизмот. Ако волјата за моќ претставуваше движечка сила на претходната, машката фаза, движечката сила на подоцнежната, порадикалната женска фаза беше жедта за задоволство. Затоа што откривањето на апчето отвори нови хоризонти, односно можност да се постигне максимално сексуално задоволство, додека истовремено непријатните последици во облик на бременост се сведуваат на најмала можна мерка.
Но демократијата бараше во плодовите на оваа револуција да не уживаат само хетеросексуалците, па и на хомосексуалците им успеа нивните активности, коишто дотогаш ниедно монотеистичко општество, па дури ни многу пагански, не ги прифаќаа како природни и морални, сега да бидат прифатени како такви.
Феминизацијата на западната цивилизиција продолжи заедно со зајакнувањето на феминизмот и со појавата на свештенички. Можеби ова било исполнување на визијата на св. Јован Кронштатски, која, иако некои луѓе ја сметаат за неавтентична, е проткаена со длабоко пророчки слики: „О, Господи, каков ужас! Токму во тој момент на олтарот скокна некаква ужасна, грозна, одвратна црна жена, облечена во црвено од глава до петици, со ѕвезда на челото. Се вртеше во круг на олтарот, а потоа со глас ужасен како глас на ноќна утка што одекна низ целата црква извика: „Слобода!“ и стана. А, луѓето, како да се штукнале од умот, почнаа да трчаат околу олтарот, да се радуваат и да плескаат со рацете, да викаат и да свиркаат“. (2 фуснота - Видението на отец Јован Кронштатски, Православна Русија бр. 20, 15/28 октомври, 1952; превод во В. Мос: Неминливото слово (The Imperishable Word), Old Working, Gresham Press, 1980.)
И кога и последните трагови на традицијата беа отстранети од христијанската мисла и богослужење, се создадоа услови за постанок на една навистина нова и витстински радикална фаза во револуцијата - фазата на укинување на сексуалноста. Советите, со одобрување на западните либерали, настојуваа и во голема мерка успеаја да ги укинат религијата, нацијата, законот и семејството. Но сексуалноста остана како една од последните тврдини на нормалниот човечки живот, па затоа и како потенцијално гнездо на контра-револуцијата, како што правилно има увидено Замјатин во својот роман Ние и Орвел во 1984.
Според тоа, капитализмот на 90-тите години на XX век добил задача докрај да го спроведе овој чекор на револуцијата, како еден од последните. Сосема природни, извршители на овој чекор беа научниците, архижреците на хуманизмот. По сѐ судејќи тие сакаат да го порачаат следново: (i) сексуалноста и сексуалната ориентација се главно во нашите гени; според тоа, (ii), сексуалноста и сексуалната ориентација можат да се предвидат и, доколку е тоа неопходно, да се сменат пред раѓањето со генетска терапија; (iii) мажите можат да станат жени, а жените мажи; (iv) можат да се создадат хибридни видови, и (v) од гледиште на репродукцијата, сексуалноста не е неопходна затоа што човечките битија можат да се клонираат од една единствена ќелија на возрасен човек.
Се разбира, оваа последна изјава уште не е докажана експериментално (а, како што ќе настојувам да докажам, воопшто и не може да се докаже со факти). Исто така, голем број луѓе предупредуваат на опасноста што ја подразбира еден таков експеримент. Но, и покрај сите тие предупредувања, изгледа дека луѓето имплицитно прифаќаат дека клонирањето на човечките битија не само што е можно, туку дека еден ден неминовно ќе се случи.
Ако (а, ќе видиме дека тоа е навистина неизвесно) клонирањето луѓе биде можно, тогаш човекот ќе стане господар на својата судбина на еден сосема нов начин. Иако човекот сепак ќе ја добие оригиналната граѓа на човековата природа - ќелијата и нејзините составни делови - подготвена за употреба (бидејќи создавањето од ништо е единствениот чин за кој луѓето уште мораат да признаат дека само Бог може да го направи), тој со таа граѓа потоа ќе ракува така што ќе создава вистински човечки битија со психички или психолошки особини по негов избор. Франкештајн веќе дејствува мошне заостанато во споредба со она што научниците теоретски би можеле да го направат, и тоа ралативно наскоро.
Често се вели дека науката воопшто не претставува домен на чисто непристрасно набљудување на природата, туку дека често е тесно поврзана со морални или религиски, а најчесто со неморални и нерелигиски импулси. Според тоа, научната револуција во XVII век била тесно поврзана со слабеењето на верата во Божественото откровение и соодветното јакнење на верата во човековата способност да ја открие вистината со својот ум, без помош на Словото Божјо. Дарвиновската револуција во XIX век исто била блиско поврзана со желбата да се докаже независноста на човекот и неговиот несопирлив напредок кон достигнување сѐ поголеми морални и духовни височини - и тоа повторно користејќи ги само сопствените напори (или, така да се каже, со дејството на обичната случајност). Генетската револуција на крајот на XX век ја воздигна независноста на човекот до речиси божествен статус; бидејќи севкупниот живот го сведе на „себичниот ген“, таа ја прогласи семоќта на самиот ген, а сето тоа со цел да се оствари најниската и најсебичната можна цел. На тој начин пелагијанизмот, ереста настаната на Британските Острови, што го одрекува првородниот грев и става преголем акцент на моќта на човековата слободна воља непомогната од ништо, го најде својот најразвиен и најопасен израз во обожавањето на науката во англо-саксонските земји, а оттаму, и во целиот свет.
Секоја од фазите на научно-хуманистичката револуција всушност оправдува некој од деловите на паднатата човекова природа, прикажувајќи дека тој дел, всушност, не паднал. Њутновата физика кон крајот на XVII век ја установи веродостојноста на науката, а со тоа и моќта на умот, кој од Тома Аквински е прогласен за дел од човековата природа што не е паднат. Во XIX век, дарвиновската биологија ја оправдувала човечката агресија на поединечно ниво и жестоката конкуренција на ниво на корпорациите и нациите; зашто, зар законот за опстанокот на најсилните не покажа дека само агресивните и немилосрдните опстануваат, а дека кротките не само што не ја наследуваат земјата, туку и се бришат од лицето на земјата? И, конечно, вотсоновската генетика на XX век ги оправда дури и најниските човечки желби покажувајќи дека човекот не може ништо да смени и дека нема од што да се срами, бидејќи, сепак, работата е во нашите гени. А, ако на човек од некоја хедонистичка причина (а никако не од морална причина, затоа што како може да се морализира за Мајката Природа?) не му се допаѓа наследената шема на неговите желби, тој може да ја измени со помош на хирургијата, на генетската и хормонската терапија.
Првата реакција на православните христијани на ова е, се разбира, чувството на ужас пред фактот дека луѓето воопшто се обидуваат да изигруваат Бог и дека сериозно планираат такви експерименти во повторното создавање на човековата природа покрај кои Хитлеровата евгеника изгледа како детска игра. Интелектуалниот одговор на ова би можел да произлезе од два клучни принципи на православната антропологија: (1) бесмртноста и релативната нематеријалност на душата; и (2) неморалноста на секој обид да се измени природата на сексуалноста, дотолку што таа ги симболизира непроменливите и вечните односи во Божествениот поредок.
Да ги разгледаме накратко овие два принципи. (1) Додека телото настанало од земја, душата ни ја вдахнал бог, па затоа таа не умира со телото. Како што вели Соломон: „И ќе се врати правот во земјата, како што си бил; а духот ќе се врати кај Бога, Кој го дал“ (Проп. 12,7). Душата што е на овој начин ослободена од телото е сосема свесна. Тоа го пкажува пророкот Самуил којшто му се обраќа на царот Саул и по својата смрт (1 Цар. 28,11-19). Затоа што тој „и по својата смрт пророкуваше: на царот крајот негов му го објави“ (Сирах 46,23).
Според тоа, под претпоставка дека клонирањето на луѓето е воопшто можно, тоа би подразбирало само клонирање на човековата физичка природа, на неговото тело, но не и на душата. Душите не можат да се клонираат затоа што не се материјални. Дури и ако клонот зборува и се однесува како вистински човек, тој (или тоа) во најдобар случај би бил различен човек, со различна душа, исто како и во случајот на близнаци коишто, иако родени од исто оплодено јајце, сепак претставуваат две различни човечки битија со две различни души. Во најлош случај, тоа може и да не биде човечко битие, туку демон што населува човечко тело што нема човечка душа. А, ако ова ви изгледа неверојатно, да се сетиме на добро познатиот лутерански истражувач на окултното, д-р Курт Кох, којшто во 70-тите години тврдеше дека таканаречените „воскреснувања од мртвите“ во Индонезија всушност биле случаи на влегување на демони во мртовци и нивно демонско „воскреснување“.
Само Бог може вистински да ги воскресне луѓето од мртвите, па спорд тоа и да изврши вистинско „клонирање“, зашто, додека луѓето имаат одредена власт само над телото, Бог е Господар и на душата и на телото, и само Тој може да прати дух во новосоздадено тело или повторно да го соедини со мртво тело.
Одличен приказ на ова наоѓаме во една од омилиите на свети Ефрем Сирин за последните денови, којашто покажува дека воскресението на мртвите е единствената работа што антихристот нема да може да ја направи: „А кога ’синот на погибелта’ ќе го придобие целиот свет, Енох и Илија ќе бидат пратени да го разобличат злиот со прашање полно со кроткост. Доаѓајќи пред него, овие свети луѓе ќе речат, за да го разобличат синот на погибелта пред масите што го опкружуваат: ’Ако си ти Бог, покажи ни го ова што го бараме од тебе. На кое место лежат скриени луѓето од древноста, Енох и Илија?’ Суштеството на злото веднаш ќе им одговори на светите луѓе: ’Ако посакам да ги побарам на небесата, во морските длабочини, нема место што не ми е отворено. Нема друг Бог освен мене и мене ми е можно сѐ на небото и на земјата’. Тие на синот на погибелта ќе му одговорат: ’Ако си ти Бог, повикај ги мртвите, и тие ќе станат. Затоа што кај пророците и апостолите е запишано дека Христос, кога ќе дојде, ќе ги крене мртвите од нивните гробови. Ако не ни го покажеш тоа, ќе заклучиме дека Распнатиот е поголем од тебе, затоа што Тој воскреснуваше мртви, а и Самиот се вознесе на небото во слава’. Во тој миг, најужасното суштество на злото, разлутено на светителите, ќе го земе својот меч и ќе им ги отсече главите на праведниците“.
Според тоа, можеме да бидеме сигурни дека никој, па дури ни антихристот, од една ќелија на друг човек никогаш нема да може да создаде нов човек што има и душа и тело - иако можеби ќе биде во состојба да создаде нешто што изгледа како вистински клон; бидејќи во тие денови „ќе покажат големи знаци и чуда, за да ги прелажат, ако е можно, избраните“ (Матеј 24,24).
(2) Зачудува фактот што толку „достигнувања“ остварени во модерната наука за човекот се поврзани со експерименти со сексуалноста. Видовме и една од причините за тоа - ненадејното слабеење на моралот што во 60-тите години завладеа со западниот свет, а со што науката доби задача да им удоволи на новоослободените желби на луѓето. Меѓутоа, постои уште една, подлабока причина што се наоѓа во фактот дека луѓето, од дамнина, ја чувствуваат сексуалноста како дел од најдлабокото и најинтимно средиште на својата личност.
Според тоа, ако на едно момче му кажете дека е „женско петле“, или му кажете дека е како девојче, тоа е најголемата и најболната навреда што можете да му ја кажете. Момчето попрво би умрело отколку некој да го види во розов костум или близок со некое девојче. Слично е и со девојчињата. А, иако психолозите и просветните работници донекаде успеаја во тоа децата да почнат да „водат љубов“ во неприродно рани години, доживеаја целосен неуспех во обидот да ги натераат момчињата да си играат со кукли, или девојчињата да засакаат типично момчешки интересирања. Бидејќи момчињата си се машки, а девојчињата, женски.
А, зошто е тоа така? Сепак, нели е точно дека во Христос „нема веќе ни машко ни женско“ (Гал. 3,28), што како да имплицира дека сексуалната диференцијација не е фундаментална, вечна категорија? И зар Господ нема кажано дека на небото нема ни да се женат, ни да се мажат, туку дека спасените ќе бидат како бестелесните ангели?
А, сепак, може ли воопшто и да се замисли дека Христос во Своето воплотување можел да биде што и да е друго освен маж? И дека Богородица би можела да биде што и да е друго освен жена? И зар и самата идеја за промена на полот не ни е одбојна, што покажува дека во сексуалноста постои нешто подлабоко, нешто повеќе од обична низа биолошки разлики.
Значи, да го разгледаме следново прашање: што е значењето на сексуалната диференцијација?
Генетиката учи дека основната разлика меѓу мажите и жените се состои од тоа што мажите имаат еден хромозом X и еден хромозом Y, додека жените имаат два хромозоми X. На прв поглед, може да изгледа дека мажите имаат нешто „дополнително“ што жените го немаат. Меѓутоа, ни биологијата ни теологијата никогаш немаат успеано да одредат што е тоа „дополнително“. Исто така, нема никакви јасни докази дека поради интеракцијата меѓу еден хромозом X и еден хромозом Y настанува суштество што е супериорно во споредба со производот на интеракцијата меѓу два хромозоми X. Во секој случај, и генетиката, како и сите други науки, ја проучува природата после Падот, и не може да ни каже ништо директно за природата пред Падот, а уште помалку да установи која е подлабоката смисла на сексуалните разлики во Божествената промисла.
Сепак, генетиката ни дава неколку интересни насоки, а биолошките докази укажуваат на тоа дека сексуалните разлики во одредени аспекти се длабоки, а во други површински. И така, хромозомските машки односно женски пол е присутен при раѓањето и релативно е непроменлив. Од друга страна, многу сексуални разлики, вклучувајќи ги и надворешните гениталии, можат да се сменат, па дури и полот може да се смени со хормонска терапија и операции: но она што ваквите интервенции не можат да го сменат е чувството на пациентот за тоа кој всушност е тој, односно таа, во сексуална смисла.
Дали овој контраст меѓу „длабоките“ и „површинските“ сексуални разлики можеби го одразува контрастот меѓу сексуалните разлики пред Падот и сексуалните разлики после Падот?
Пред Падот, постоеле Адам и Ева, машко и женско; оваа разлика била „длабока“ во смисла дека постоела од почетокот и дека, препоставуваме, ќе продолжи да постои довека. Но од Падот натаму, додадени се во поголема мерка „површински“ разлики за да биде овозможена репродукција на луѓето во паднатиот свет. Според свети Јован Златоуст, окото на истиот начин било сменето после Падот за да може да плаче.
Тоа значи дека сексуалноста била присутна од самиот почеток и дека суштината на односот меѓу половите претставува суштински дел на човековата природа, но дека човечката репродуктивна анатомија и физиологија какви што ги знаеме денес - вклучувајќи ги и болките при породување - е придадена на обликот пред Падот. Идејата за „придавање“ на сексуалните разлики на првобитниот облик ја имаат развиено, меѓу другото, свети Григориј Ниски и свети Максим Исповедник. Можно е и одредени карактеристики што им се својствени на жените и што се споменуваат во Светото Писмо - дека се под власта на своите мажи (Битие 3,16) и дека се „послаби суштества“ што се однесува до емотивната контрола (1 Петр. 3,7) - припаѓаат на овие површински карактеристики што се додадени дури после Падот, па, според тоа, можат да се надминат во Христа.
Тоа нѐ доведува до забелешките на феминистките. Првата забелешка е дека жените не се третираат како еднакви со мажите. Светото Писмо и преданието се согласуваат со феминистките дека жените суштински се еднакви со мажите, бидејќи, исто како и тие, се создадени според ликот Божји, па кон нив треба да се однесува еднакво. Меѓутоа, ако „еднаков однос“ значи „истоветен однос“, православието не се согласува. Затоа што мажите и жените отсекогаш биле различни, и пред и после Падот, а тие разлики бараат жените во општеството да заземаат поинакво место од мажите.
Тие „длабоки“ разлики што постоеле меѓу мажите и жените пред Падот не можат да се изменат, а секој обид за промена има катастрофални последици, и за мажите и за жените. „Површинските“ разлики меѓу мажите и жените што постојат од Падот наваму можат да се сменат, не во смисла дека операциите на полот се дозволени (Црквата забранува самонакажување), туку во смисла дека паднатата природа на врската меѓу мажот и жената може да се надмине во Христа. Бракот во Христа е еден од начините на кој сексуалноста ја губи својата површност, па од Падот преоѓа во Рајот; другиот вид е монаштвото, во кое човекот станува скопеник, во духовна смисла, заради Царството небесно (Мат. 19,12).
Да се обидеме да ја дефинираме оваа „подлабока“ природа на сексуалноста што постоела пред Падот.
Св. Павле ни наговестува нешто за тоа: „Сакам уште да знаете“, пишува тој, „дека глава на секој маж е Христос; а на жена глава е мажот; на Христа, пак, глава е Бог... И така, мажот не треба да ја покрива главата своја, зашто е образ и слава Божја, а жената е слава на мажот. Оти не е мажот од жената, туку жената од мажот; и мажот не е создаден за жената, туку жената за мажот. Затоа жената треба да има на главата своја знак од власта на мажот над неа - поради ангелите.“ (1 Кор. 11,3, 7-10)
Со други зборови, врската меѓу мажот и жената во одреден поглед претставува одраз и симбол на врската меѓу Бога Отецот и Бог Синот, од една страна, и Бог Синот и човештвото, од друга страна. Секоја од претходно спомнатите врски претставува хиерархиска врска, којашто може да се спореди со врската меѓу главата и телото. И така, додека Бог Отецот е еднаков на Бог Синот по суштина, поради што Тој и вели: „Јас и Отецот едно сме“ (Јован, 10,30), Синот му е сепак послушен на Бог Отецот во сѐ, поради што вели: „Мојот Отец е поголем од сите“ (Јован, 10,29). На истиот начин, мажот и жената се еднакви по суштина, но жените мораат да им се покоруваат „на своите мажи во сѐ“ (Ефес. 5,24). Од друга страна, врската меѓу Бог Синот и човештвото отпрвин може да изгледа различна од претходниве затоа што Божеството по својата суштина не е еднакво со човештвото. Сепак, со Воплотувањето на Синот и со Слегувањето на Светиот Дух извршена е „размена на природите“, со која Бог Синот се воплоти, а човештвото станаа „причесници на Божествената природа“ (2 Петр. 1,4), односно, според зборовите на Светите Отци, „Бог стана човек за да може човекот да стане Бог“. Според тоа, иако во почетокот нееднаква, врската меѓу Бога и човекот е на одреден начин изедначена со тоа што прераснала во нова врска меѓу Христа и Црквата, којашто сега, на сличен начин, може да се опише како врска меѓу главата и телото.
Значи, гледаме дека една многу „примитивна“, многу човечка врска меѓу главата и телото, односно меѓу мажот и жената, во себе ја содржи способноста да ја одразува и осветлува не само исклучително важната и натчовечка врска меѓу Христа и Црквата, туку - иако нејасно, „како низ стакло, во гатанка“ - и повеќе од Божествената, внатре-Троичната врска меѓу Отецот и Синот. И така, врската меѓу мажот и жената, па дури и основната структура на човековото тело, преставува икона, физичко изобразување на најдуховните и најнеискажливите тајни на вселената. Затоа што токму како што главата (мажот) е издигната над телото (жената) и управува со него, бидејќи истовремено е целосно предадена на чувањето на тоа тело, така и Христос ја сака црквата, Своето Тело и Својот Живот ги полага за неа - а сето тоа од послушност кон Неговата Глава, Отецот, Кој „толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден син, та секој што верува во Него, да не погине, но да има живот вечен“ (Јован 3,16). Поради тоа ни врската меѓу мажот и жената не е ни случајна, ни површна, а уште помалку падната, туку токму света и претставува влез во Светињата над светињите. и токму поради тоа, во согласност со светите канони, Светата Тајна на Бракот може да се служи само во недела, на осмиот ден што ја симболизира вечноста, затоа што, иако во вечнсота нема да има ни женење ни мажење, бракот секогаш ќе ја симболизира вечната врска на љубовта меѓу Христа и Црквата што претставува основа на целата наша стварност, како ововременската, така и вечната.
Од оваа перспектива гледаме дека психолошките разлики меѓу мажот и жената прецизно одговараат на разликите во духовните функции на Христа и Црквата, како и дека тие разлики се всадени во човековата природа од самиот почеток токму за да претставуваат одраз на духовните односи. Човекот е порационален бидејќи тој, слично на Христос, мора да води и да презема иницијатива; жената е поемотивна бидејќи таа, слично на Црквата, мора да му одговори со љубов. Мажот е поагресивен бидејќи тој, слично на Христос, мора да поведе војна против ѓаволот; жената е почувствителна и поинтуитивна бидејќи таа, слично на Црквата, мора да ја почувствува вољата на својот маж.
Се разбира, Падот ги расипал овие природни, првобитни разлики: луѓето се склони кон грубост и фалбаџиство; жените - на послаба воља и поводливост по сите видови влијанија. Причината поради која во времето после Падот уште е неопходно човекот да ја води жената не е тоа што неговиот Пад бил помал од нејзиниот или што постои помала потреба и него да го води неговата Глава, туку тоа што почитувањето на принципот на ерархијата на сите нивоа е единствениот пат по кој може да се излезе од Падот. Бидејќи благодатта може да настапи и да ја исцели паднатата човекова природа само ако жената му е послушна на мажот, а мажот му е послушен на Христа, како што Христос му бил послушен на Отецот. Тоа не значи дека жената мора да му биде послушна на мажот во сите околности; бидејќи ако тој е непослушен на Христа и истото го бара и од неа, таа мора да му биде непослушна од послушност на Христа. Во овој случај, принципот на ерархијата е нарушен на едно ниво (на нивото на мажот), но останува недопрен на второто ниво (на нивото на жената).
Имајќи ги предвид сите хули што денес ги излагаат модернистички настроените теолози, треба да се напомене нешто што досега би требало да е очигледно: фактот дека врската меѓу мажот и жената претставува одраз на врската меѓу Христа и Црквата на никој начин не имплицира дека Бог е подложен на сексуална страст, или дека Тој е по својата суштина од машки пол (а уште помалку женски). Ние не ја проектираме човечката сексуалноста на Бога. Поентата е всушност спротивна: Бог ја создал сексуалноста за да може човекот во самата длабочина на своето битие да ги сознае фундаменталната шема и динамика што ја одржуваат вселената во Бога. Шемата е единството во ерархијата, а динамиката привлекувањето на комплементарните инстанци на едно ниво на ерархијата кои потоа создаваат единство на повисоко ниво. Машкиот пол е оној што го иницира привлекувањето на спротивставеностите. Мажот ја бара жената, а жената му одговара на мажот. Откако ќе се соединат, тие стануваат „едно ново битие“ на повисоко ниво на постоење, на ниво на Христос Кој, во однос на новосоздадената дијада е и Самиот машки партнер и иницијатор на целиот процес на пониско ниво, така што човечките монади прават дијада само во третата, Божествената Монада. Токму поради тоа Христос, кога се воплотил, морал да стане машко. Затоа што, како што сведочат бајките на сите земји, мажот е оној што спасува, а жената онаа што се спасува; мажот е оној чија машка сила и храброст го уништуваат уништителот, а жената онаа чија извонредна убавина и складност го вдахновуваат мажот на такви подвизи. Според тоа, кога Бог дошол да го спаси човештвото од власта на ѓаволот, Тој требало да дојде како Младоженец за да ја спаси Својата Невеста.
Се разбира, кога зборуваме за „нужност“, тоа не подразбира физичка нужност; освен тоа, ние на никој начин не го ограничуваме Господ, Кому сѐ Му е можно. Ние едноставно одговараме на наговестувањата во вселената што ни ги дал Бог за дани покаже зошто тоа мора да биде така; увидуваме дека во она што всушност се случило постои духовна нужност. Сфаќаме дека драмата претставува одраз на умот на писателот, а дека Божествениот Актер во Драмата на нашето спасение никогаш Себеси не би си дозволил да одигра претстава во живот што во целост не се согласува со идејата на Божествениот Писател, и којашто не го отелотворува во целост каноните на Божествената Убавина.
Меѓутоа, постои уште една Света Тајна што, како и бракот, речиси прецизно ја одразува врската меѓу Христос и Црквата, а тоа е Светата Тајна на Свештенството. Свештеникот (а особено владиката) е глава на своето стадо, како што е Христос Глава на Црквата; свештеникот мора да го положи својот живот за своите овци, како што Христос го положил Својот живот за Црквата. На одреден начин, може да се каже дека свештеникот е господар на своето стадо, поради што можеби и постои канонот (којшто денес, за жал, многу често се прекршува) дека на епископите име забрането да преоѓаат од една во друга епархија.
И токму како што Христос морал да биде роден како маж, така и Христовата икона, епископот, и неговиот претставник, свештеникот, мора да бидат мажи. „Затоа што откако постои светот и векот“, вели св. Епифаниј Кипарски, „жена никогаш не му служела на Бога како свештеник“. Доколку свештеникот е жена, со тоа се нарушува иконичната врска меѓу Христа Спасителот, Првосвештеникот, и земското свештенство.
Како што пишува епископот Калист (Вер): „Свештеникот е икона на Христос, а бидејќи воплотениот Христос не станал само човек, туку и маж - бидејќи, освен тоа, според природниот поредок улогите на мажот и жената не можат да се заменат - свештеникот нужно мора да биде маж. Сосема е разбирлива дека оние западни христијани коишто всушност не сметаат дека свештеникот е икона Христова можат да ракополагаат жени за свештеници; тие со тоа, меѓутоа, не создаваат жени свештеници, туку целосно ја уништуваат институцијата на свештенството...“
Една од најчудесните одлики на човековата природа е тоа што мажите и жените, иако еднакви, не можат да си ги заменат улогите. Заедно, тие творат заедничка служба што ни едниот ни другиот не би можеле да ги творат сами; затоа што внатре во таа заедничка служба секој од нив има посебна улога својствена за себе. Меѓу нив постои одреден ред, односно ерархија, каде што мажот е „глава“, а жената партнер или „другар“ (Битие, 2,18); а, сепак, оваа диференцијација не подразбира никаква суштинска нееднаквост меѓу нив. Внатре во Троица, Бог Отецот е изворот и „главата“ на Христос (1 Кор. 11,3), а сепак, трите Лица се по суштина еднакви; истото важи и за односот меѓу мажот и жената. Иако грчките Отци често изразувале негативно мислење за женскиот пол, тие во принцип сосема недвосмислено зборувале за основната човечка еднаквост на мажот и жената. И едниот и другиот се создадени по Божји облик; подредуваето на жената на мажот и нејзиното експлоатирање не го одразува природниот поредок што го создал Бог, туку противприродните услови што потекнуваат од првобитниот грев. Еднакви, но различни по природното устројство, мажот и жената се дополнуваат еден со друг низ слободна соработка; а тој принцип на дополнување треба да се почитува на сите нивоа - дома, во кругот на семејството, вон домот, на работа, а особено во животот на Црквата, којашто го благословува и преобразува природниот поредок, но не го брише од лицето на земјата.
Мажот и жената не можат да ги заменат местата како шалтери или идентични машини. Разликата меѓу нив... досегнува многу подлабоко од физичкиот чин на продолжување на видот. Сексуалноста на човечките суштества не е случајна, тукутие нејзиното влијание го чувствуваат во самата сушина и надлабокото таинство на своето битие. За разлика од диференцијацијата меѓу Евреите и Елините, или меѓу робовите и слободните - којашто претставува одраз на човековата падната состојба и е одредена со општествена конвенција, а не со природата - диференцијацијата меѓу мажот и жената претставува еден од аспектите на природната човекова состојба пред Падот. Благодатниот живот во Црквата не е условен со општествени конвенции, ниту од условите произлезени од Падот, но се покорува на природниот поредок, односно на првобитната природа каква што ја создал Бог. Според тоа, разликата меѓу мажот и жената не е укината во Црквата.
Изопаченоста на женското „свештенство“ наликува на изопаченост на „бракот“ меѓу хомосексуалците. Во двата случаи, наместо „внатрешното проповедање“ на Христовото Воплотување што е втиснато во нашата полна природа да биде засилено и продлабочено со Светите Тајни на Црквата, тоа станува соборено и всушност уништено со богохулна пародија на тие Свети Тајни.
Поради тоа луѓето чувствуваат дека тие работи се неприродни, а Господ ги осудува како гадости. А ако научниот хуманизам сака да најде некаква нова дефиниција на она што е природно, треба да си припомниме дека таквиот хуманизам, според зборовите на отец Серафим Роуз, претставува подхуманизам. Тоа е „бунт против вистинската природа на човекот и светот, бегство од Бога како средиште на човечкото постоење, облечено во јазик што е спротивставен на сѐ претходно“.

(Објавено во Православна Америка, том XVI, бр. 7-8 (147-148), март-јуни 1997, стр. 13-15).

Просветление? Дај Боже

2011-01-21T14:03:00.003+01:00

Со години не ми дошло да чкртнам нешто на блогов, ама тоа што го изнапрочитав и што се изнаслушав во македонските медиуми за Богојавление стварно не се трпи.

На што мислам? Прво, стварно ми оди на ганглии што секоја година за секој поголем црковен празник новинарите ископуваат некои етнолози (народопознавачи?) што редовно изнесуваат некои нови паганштини и обичаи поврзани со празниците (што нашите свети предци - предци што гинеле за Христа и живееле свет живот - се бореле да ги искоренат) и ги пласираат како закон и даденост што ако не се исполни, цел живот ќе те следи малер и клавири ќе ти паѓаат на глава. Еден напис немаше за вистинското богословие што стои зад светлиот празник Богојавление.

Прво, мантрата за „некрстени денови“. Демек, од Божиќ до Богојавление деновите се некрстени бидејќи Христос се родил на 25-ти декември, па се обрезал на 1 јануари, и се крстил по 30 години на Богојавление, ама тие 12 дена, што во Црквата се непосни и празнични и исполнети со славење на величината Божја, се „некрстени“ и ѓаволот и неговите слуги (самовили, вампири и караконџули) слободно си шетаат по светот.

Ај, тоа е некоја константа на нашите полуписмени неопагани (коишто најверојатно се и крстени, но недокрстени, бидејќи не се погрижиле барем малку да се информираат за православието). Туку, не можам сега да го најдам изворот, но прочитав изјава на некој „народопознавач“ крстот и неговото фрлање во водите е претхристијански обичај и веројатно потекнува од верата на нашите пагански предци.

Ај, тоа некако и да помине (точно е дека Христовата Црква, во содејство со Светиот Дух, ги има осветено сите пагански празници и обичаи и им го дава вистинското значење, го има „осветено времето“), ама коментарот на водителот на преносот од фрлањето на крстот во Вардар беше крај кога на сите гледачи им објави дека Богојавление се „машки“ Водици, а денот потоа, кога Црквата го празнува Соборот на Св. Јован Крстител, се „женски“ Водици. Зошто? Држете се да не паднете од смеење - затоа што осветената вода на Богојавление ја пијат само мажите, а на Св. Јован само жените! Ние дома стварно паднавме од смеење, не ни се веруваше што слушаме.

Затоа, за потомството, и со надеж дека некому некогаш ќе му дојде пред очи ова писание, нешто за празникот Богојавление.

Празнувањето на Богојавление (Epiphany, како што го викаат на запад) е востановено релативно подоцна во црковната историја. Имено, сите Христови празници се Богојавление, затоа што во нив вечната светлина на нашиот Троичен Бог засветлува во светот. Овој празник го има тоа име затоа што е во спомен на почетокот на проповедањето на Христос - Тој почнал со објавувањето на Добрата Вест дека Бог Господ ни се јави по крштевањето во Јордан од страна на св. Јован Крстител (Претеча, т.е. Претходник). И на тој ден, како што се пее во тропарот на празникот, се пројавува св. Троица. Синот се крштева, Отецот го потврдува со гласот „Ова е Мојот возљубен Син, него слушајте Го“, а Светиот Дух слегува на него во вид на гулаб.

Отпрвин Крштевањето во Јордан се славело на Рождество, но бидејќи во некои Цркви почнало посебно да се празнува и Крштевањето, Светите Отци одредиле посебен ден за негово празнување во 4 век по Христа. Тоа е времето кога христијанството од прогонета станува дозволена и, подоцна, официјална вера на Источното Римско царство (наречено Византија). По официјализирањето на христијанството, сè повеќе луѓе сакале да станат Христијани, но бидејќи Црквата е „ексклузивно“ друштво на крстени во Христа, се вршеле масовни крштевања на поголемите празници, но само по тригодишна подготовка на „кандидатите“, коишто литургиски освестените верници ги знаат како „огласени“, односно „катихумени“. Имено, човек што сакал да стане Христијанин поминувал низ тригодишна „обука“ - подучување во Светото Писмо и за учењето на Црквата, подготовки за крштевањето коешто, како врв на тој период, било и вистинско духовно просветлување (просвештение), име под кое овој празник исто така е познат. Масовните крштевања, судејќи според типикот на Црквата, се вршеле на Богојавление и Велигден - доказ за тоа ни е што на Литургиите за овие празници наместо Трисвето се пее „Елици“ (Вие кои во Христа се крстивте, во Христа се облековте), песна што се пее токму на крштевките. И чинот на осветување на водите за Богојавление е речиси идентичен со чинот за осветување на вода (Велик Водосвет) за крштевање. Тоа е потеклото на празникот, ништо друго. Во нашата црква и денес имаме масовни крштевања (на кои ретко им претходи поучување во верата - со чесни исклучоци, се разбира), при кои чинот на осветувањето е ист како за Богојавление. Можеби не би било лошо тие да се поместат во овие големи денови, на Велигден и Богојавление, за да се вратиме на вистинските корени на верата.

За крај - денес празникот е претворен во циркус. Сепак, убаво е кога цел град ечи од црковна музика, што луѓето имаат вера и не се плашат да се напијат од осветените води на Вардар (пред некоја година бев со најстариот син под Камени мост и тој, кога заврши осветувањето, ми рече - „Тато, а, да се напиеме од осветената вода?“ Мене ми беше шубе и уште ми е срам што немам вера колку едно 8-годишно дете), што црквите ни се полни и што луѓето ги прскаат домовите со најубавата вода на светот. Уште да го вратиме катихуменатот и масовните крштевки на празниците и ќе направиме чекор кон тоа да станеме вистинска православна земја.

Убава музика за вас, убави луѓе

2010-08-24T23:39:00.003+02:00

Да не се повторувам, целата музика спомната на блогов (чалгии итн.) е на едно место.

Кликтук.

Хармосини, снимање во Криви Дол, take 1

2010-06-29T23:25:00.002+02:00

Псалтите од Св. Ѓорѓи, по снимањето на албумот „Детето и Белото море“ со Мизар и пред почетокот на турнејата со нив, одвоија една вечер за пробно снимање во црквата во Криви Дол. Ова се резултатите за јавноста.

Алилуја... Се жених грјадет, глас 8 трифонос, од Страсната Седмица

Изобразителен псалм 102, светогорски мелос, глас 8, препев на Ковиљското монашко братство

Возбраное воеводје, глас 8

Во чермнјем мори, догматик, глас 5

Празничен антифон: Од јуности мојеја... Чеснејшују, глас 4 легетос

9 песна од Пасхалниот канон, глас 1

Херувимска песна, глас 1

Чалгии - најдоброто

2010-02-16T19:42:00.004+01:00

Ова го имам веќе оставено, ама на погрешно место, па веќе не е достапно. Еве го сега како основа - најдоброто од најдобрите чалгии снимени во МРТВ од 1962 до 1981. Виртуозно отсвирено и маестрално отпеено. Денес на прстите на една (и пол) рака да ги изброиш пејачите што не завиваат каде што не треба. Со свирењето подобро стоиме.

кликтук за асли чалгии зип (89 мега)

Чалгаџиска индоктринација - 2 продолжение

2008-05-16T21:34:00.002+02:00

Немам ништо попаметно од музиката.

Комерцијална Банка во 2006-та издаде еден комплет ЦД-а со чалгиска музика што се делеше (делел - не ми го дале мене) како репрезентација. Не знам од каде ми е ова и кое е по ред, ама свирката на чалгискиот оркестар на МРТВ е одлична, а пеењето е повеќе од подносливо (има и бајаги бисери, искрено речено). Во секој случај, добро е за модално кодирање на ушите :)

100 мб зип чисто чалгаџиско уживање

Чалгии - 4 епизода

2007-10-14T23:17:00.000+02:00

Смотаните старци станаа Свирипиле оркестра и добија покана да свират на свадба.

Да се Славе и Ана вечни и долговечни, да изнародат еден куп деца и да си пеат по цел ден, како што им почна бракот...

Свирипиле, во состав Асен, Мите, Тихо и Клео, со гостување на Благица и Бранка и со фон од веселите гости на свадбата, во живо
- тука.
Почнува со Марино оро (двапати), Гајтан оро, па продолжува со 13-ка, По друм одам, Бог да бие Русе, Биљбиљ пее, Мори чупи костурчанки, Сокол ми лета високо, Ој јаворе, и завршува со „Петлето“ (наше име за орото чие име не го знаеме - ако го знае некој, нека каже). Фонија, детски гласови и џагор не недостига :)

Рецептура за чалгаџиска индоктринација

2007-07-10T15:05:00.000+02:00

Посветено на сите „отуѓени“ резиденти на Р.Македонија и уште поотуѓената дијаспора.

Како да се остане свој денес, во време на културно порамнување и егализација? По што се разликувам „јас“ од некое друго „јас“ преку девет мори и девет гори, кога меѓумрежјево (интернет) го смали светот на монитор?

Не претендирајќи кон универзално решение, јас си го најдов чарето во музиката. Тука неприкосновено владее нејзиното величество различноста. А, фала Богу, македонската музика е богата, пребогата - вистински лек за секоја глобалистичка болка.

Кога ми се роди првото чедо, копајќи по светската ризница на знаења за одговор на прашањето како да се одгледа здраво и нормално дете, налетав на мислата на о. Серафим Роуз дека децата треба да се воспитуваат културно - учејќи ги за светските културни вредности и негувајќи им го слухот со класична музика (човекот живеел на Запад, тоа е највредното што можел да го најде). Тоа ме вдахнови да копам по нашето (македонско-византиско) музичко наследство, со кое бев благословен уште од мали нозе (трите-четири песни во 15 до 7, пред „Деновите пред години“ на радио пред да идам на школо). Бидејќи моите деца се лишени од таква индоктринација (не само што не слушаме радио толку многу, туку и не стануваат толку рано :), им склепав 3 цд-а колку да им се впише „кодот“ на модалната музика (наспроти хармонската, што преовладува во денешната популарна култура).

Оттогаш најдов многу едно- и истомисленици ширум светот и сметам дека е многу полезно чедата наши да ги подоиме со оставштината на предците - барем ушите да им бидат здрави :). Срце одгледано со убавина ќе остане во убавината цел живот.

Бујрумлари, македонска музика „за деца“ (нема „хитови“, само многу добри песни).

1 дел
2 дел
3 дел

Една курдска + една турска чалгија

2007-06-21T22:34:00.000+02:00

Мир меѓу луѓето :)

1. Саз и глас - Ајнур Доган, снимена во истанбулски амам.

Во филмот „Crossing the Bridge“ (кој го мрзи да клика - басистот на Ајнштурценде Нојбаутен шета по Истанбул и снима чалгаџии, Цигани, Курди, рапери, хардкорци, амбиенталци, улични свирачи и што уште не) уште подобро звучи, ова е испродуцирана верзија од ЦД-то.

Песната - „Ахмед, љубов моја - умрев за тебе“.

2. Селим Шеслер (турски ѓуптин) и Бренда МекКримон (да, бе, Иркиња пее севдалинки - кога ќе ми текне дека и Рос Дејли и Лори Андерсон се слични, ми доаѓа да ги прогласам Келтите за почесни Македонци)

Песната - „Под пенџере либе ми мине“ (слободен превод на насловот - остајте што вика насловот на емпетројката - грешка у рипање)

Чалгии - трета епизода

2007-06-11T12:06:00.000+02:00

Благодарност до јанко што ми укажа на mediafire.com во коментарот на претходниот пост. Таму, за разлика од megaupload, фајловите стојат подолго време (не до крајот на светот, ама доволно долго) и единствено ограничување е да бидат до 100 мегабајти.

Значи, делче по делче, за кој не успеал да ги симне големите зипови досега.

Александар Сариевски 1 дел и 2 дел
Чалгиите на МРТВ, снимки од 1960 до 1972 (плус една од 1981)
Чалгии и староградски песни со Оркестар Билјана
Снимка од мартовска проба на чалгаџиите од Свирипиле оркестра (од претпретходниот пост)

Уживајте, а јас ќе се потрудам да го ставам тука и рестото од она што го имам емпетрирано.

Чалгии - ама оригинал

2007-05-31T18:23:00.000+02:00

кликтук

Линкот ќе биде активен 21 ден од последното преземање, ги содржи комплет „Ансамбл Биљана“, Александар Сариевски (ај, ова спаѓа во староградски) и Чалгии со оркестарот на МРТВ од 61-ва до 80-та (класици).

Чалгии

2007-03-28T21:23:00.000+02:00

Еден обид за чалгии (голема љубов), простете за неувежбаноста.

Смотан Оркестар Старци (СОС)

http://www.megaupload.com/?d=62NN2K4X

Кој го симне, го симне, кој не... ќе чека настап :)

Промовирање на македонскиот јазик

2007-02-01T22:03:00.000+01:00

Во јануари „топ“-тема на интернетот беше бранењето на македонската кауза од нападите на нашите возљубени соседи. Блогерајот се држи добро, дури и одлично, па да придонесам и јас малку за „целта“.

Како стар филмаџија (и гледач и преведувач на филмови), нормално чепкам лево-десно по мрежата и копам титли за филмовите што ги сакам. Едно од најдобрите места за наоѓање титли на кој било јазик е divxsubtitles.net и можам да се пофалам дека го ставив македонскиот јазик на списокот јазици таму првиот пат кога сакав да ставам македонски филм во базата (титлите за Чудотворец, The Miracle Maker) и тоа баш како македонски (Macedonian). Тоа беше некаде 2004. Е, лани, барајќи титли, ѕирнав во списокот јазици и открив дека македонскиот чудесно се нашол под FYROM (Macedonian). Денес им пишав на дечките и тие, признавајќи дека имало извесни „забелешки“ од грчките корисници, ја направиле промената. По денешното писмо македонскиот пак си е под М.

Муабетот ми е - ако веќе сурфате лево-десно-горе-долу по мрежата - давете ги администраторите во врска со македонскиот, да не нè снема заради глупава пасивност.

Поимократија или Хаксли бил поголем пророк од Орвел

2007-02-01T11:31:00.000+01:00

http://gatesofvienna.blogspot.com/2007/01/rise-of-glossocracy.html

Или накратко, како Западот го самоуништуваат социјалистичко-фашистички водачи што применуваат техники на менување и обезличување на значењето на зборовите (техники наречени „толеранција“ и „политичка коректност“). Шведска како прва земја на патот на самоуништувањето. И Хампти-Дампти - икона на глосократите.

После станува уште поинтересно :)

MOE, MOE, MOE!

2006-10-19T21:34:00.000+02:00

Повторно една од беседите на отец Крис од www.receive.org. Во контекст на некои работи што ми се случуваат во последно време. Помага човек да се потсети што е навистина „негово“.

Беседата:

Знам дека Вашето дете никогаш не го направило тоа, но сите сме виделе деца што си играат и едно од нив да грабне играчка од друго дете и да извика „МОЕ!“ Цели народи почнувале војни за да си ги заштитат своите поседи. Судовите во целата земја се полни со адвокати и клиенти што си ги бранат своите „права“ и се обидуваат да ги докажат своите „поседи“.

Не грижете се, не мислам да го нападнам концептот на приватна сопственост, но би сакал да зборувам за опасностите од будалестото верување дека фактички „поседуваме“ или „имаме“ нешто.

Ако навистина сме преобратени и вистински постојано се преобратуваме во верата во Христос, тогаш постојано ќе се соочуваме со радикалниот концепт на слободата што Христос го објавил кога вели „Не собирајте богатства на земјата, каде што ги јаде молецот и ’рѓата, и каде што крадците ги поткопуваат и крадат; но собирајте си богатства на небото, каде што ни молец, ниту ’рѓа ги јаде, и каде што крадци не ги поткопуваат, ниту крадат; зашто, каде што е богатството ваше, таму ќе биде и срцето ваше“. (Матеј 6,19-21) Не може да го живееме животот со шизофрена верност. Тој нè повикува „Но барајте го најнапред царството на Бога и Неговата правда, и сè ова ќе ви се придаде“. (Матеј 6,33) Туку, прочитајте ја целата 6-та глава од Евангелието по Матеј и ќе сфатите за што зборувам. Исус проповеда радикална промена на нашите замисли за сопственоста и за самиот наш живот!

И тој небесен поглед на нештата вистински ги одвојува оние што го љубат Бога од оние што само велат дека го љубат Бога. Господи, помилуј!

Еве три размисли за овој небесен поглед на животот што ќе ги пренасочат нашите ставови кон парите, сопственоста, богатството, славата и удобноста.

Прво, јас сум создаден. Кога ќе сфатам дека сум создание направено по Божји лик, тогаш логичен следен заклучок е дека Создателот најдобро знае како треба да се живее животот што Тој го создал. Глупаво е да се мисли дека сами сме постигнале нешто во животот, „со свои сили“ - тоа е рецепт за себељубив живот. Тој може да се живее во создадените удопства сега, но тоа не може да ме подготви за идниот живот. Создаден сум од Бога како Негово создание, животот ми е даден, не ми е заработен. Морам да се научам да бидам и скромен и благодарен кон Оној што ме создал.

Второ, смртен сум. Една од најтешките лекции што се учат е суровата стварност на сопствената смртност. Ќе умрам. Св. Јаков вели: „Оти, што е вашиот живот? Тој е пареа, која се појавува за кратко време, па исчезнува“. (Јаков 4,14) Сфаќањето на смртноста може да произведе себичен став од видот „Подобро да соберам сè што можам, зашто животот е краток“. Но, мојата христијанска вера ме соочува со сопствената смртност и ми вели да го гледам својот смртен живот како училиште што ќе ме научи како да живеам вечно во Божјата несоздадена светлина. Тоа значи дека мојата смртност е покана за вера и правилни приоритети наместо себељубив живот на глупави избори.

Конечно, јас сум љубен. Без сигурното знаење за безусловна љубов, природниот човек живее живот полн со себичност. Тој човек не е сигурен во својата душа што Некој ја љуби повеќе отколку самиот тој знае да љуби. Кога некој е убеден дека е љубен безусловно, неговите избори ја одразуваат таа смирувачка сигурност. Живеењето живот со свесност за Божјата љубов мене ми ги менува приоритетите и патот по кој одам. Знаењето дека сум љубен безусловно ме повикува на љубов кон Бога и другите на истиот начин. Тоа е острото и вознемирувачко откровение колку многу Бог навистина ме љубив, до толку што ме ослободува од сведувањето на својот живот на обично поседување или земни постигнувања. Сега го живеам животот сосема како одговор и во светлината на љубовта што е над што и да е што сум го познал досега. „Зашто Бог толку го возљуби светот…“ (Јован 3,16)

Оваа темелна православна христијанска мудрост ме поттикнува да си ги оценам своите избори уште еднаш, своето однесување и своите приоритети. Ме соочува со можностас за вистински однос со Бога што го менува животот додека Светиот Дух ја внесува Божјата благодат во мојот секојдневен живот и ги менува моите односи со луѓето, моите ставови и мојата визија. Токму овој радикален, небесен поглед на стварноста ме ослободува од тиранијата на „нештата“ и ми отвора пат кон Царството Божјо.

Медиумите како благодатен дар

2006-07-12T23:15:00.000+02:00

Преземено од www.receive.org - најдоброто православно радио на Интернет

ЗОШТО ЃАВОЛОТ ДА ГИ ДРЖИ СИТЕ ДОБРИ МЕДИУМИ?

„Една третина од домаќинствата имаат „домашно кино“ (32%). Сателитската телевизија - со стотици канали од кои потрошувачите може да бираат - ја користат речиси 50% повеќе домаќинства денес отколку пред три години (од 19% во 2000 год. до 28% во 2003 год.). (За споредба, седум од 10 Американци се на кабелска телевизија). Денес дел од главната струја на технологијата, мнозинството Американци (69%) имаат ДВД-плеер/снимач, сателитска антена или домашно кино.“ (Barna Research Group, април 2003 год.)

Живееме во сè помедиумско општество. Некои велат дека како што стануваме помедиумска култура, нашата писменост и способност за критичко размислување се намалуваат. Денес е општоприфатено Америка да се смета за држава на „обезумени“ роботи што „се умираат од забава“.

Но тоа не е единствениот начин на којшто може да се гледа на експлозијата на медиумската технологија. Медиумите и технологијата се алатки што може да се користат погрешно - за лакомост и разврат - или правилно, за предавање на примениот Божји дар. Корисникот има морална одговорност, не самите алатки. Секако дека нема да се вратиме во попростите времиња кога овие медиумски алатки не преовладуваа во нашиот живот. Нема враќање на деновите на „Малата куќа во преријата“, иако може да посакуваме да се вратиме на тие поедноставни денови. „Моите тројца синови“ отстапи пред „MySpace.Com“.

Значи, ќе ја колнеме темницата или ќе запалиме свеќа?

Верувам дека медиумите може да се користат за добро ако доброто има храброст да ја впрегне моќта на медиумите за добро. Не мислам дека треба да се „натпреваруваме“ со плиткиот холивудски менталитет којшто преовладува денес, но може да ги искористиме алатките за да ги подготвиме нашите деца за пропаст, или истите алатки да ги искористиме да ги подготвиме за Царството небесно, за да можат да чујат друг глас што ги повикува да се вратат кон верата.

Верските организации веќе ги користат радиото, телевизијата и интернетот, како и книгите и периодичните изданија за да им понудат на Американците верски поглед на животот. Но дали тој верски поглед е добро осмислен и исполнет со древната мудрост на неподелената Црква? Секако дека би требало да биде така, но каде е православната вера во тие верски расправи? Каде се православните христијански коментатори на CNN, Fox News, NBC, ABC и CBS? Кога последен пат сте виделе православен поп да го прашуваат за ситуацијата на Блискиот Исток, или сте чуле православен коментатор што кажува православно мислење за истополните бракови или за проблемите за прекинување на животот или некоја друга морална дилема на нашето време?

Немаме ли што да кажеме? Немаме ли што да понудиме?

Еве три можни перспективи за користењето на медиумите од страна на нашата Православна Црква.

Прво, Медиумите се средство. Како и секое друго средство за комуникација што се користело во изминатите векови - како што се книгите, сликите и раскажувањето - современите медиуми се средство што треба да ни помогне да ги соопштиме безвремените вистини на верата. А, за да го користиме средството ефикасно, треба да знаеме како да го користиме. Тоа значи дека ни требаа православни христијани што студираат комуникации и медиуми, што ќе станат вешти во тие современи технологии за да можеме да општиме со културата што е заситена со медиуми.

Второ, Медиумите не се Одговорот. Медиумите се средство, но само тоа. Со други зборови, нашата задача за општење не престанува со користењето на медиумите. Нашите парохии треба да научат како да ги пречекуваат новите членови и да им се радуваат на оние што биле отсутни извесно време. Мора да станеме луѓе што знаат како да ја покажат и поделат својата вера со околната заедница. Може да ги имаме најдобрите можни медиумски средства, но ако не знаеме да прејдеме од масмедиумскиот увод во нашата вера до личносно пренесување на нашата вера, залудно ќе ги користиме медиумите.

Конечно, медиумите се неизбежни. Нашите деца веќе играат видео-игри, одат во кино, слушаат радио и гледаат телевизија. Рекламерите ќе потрошат 200 милијарди долари годинава само на реклами во медиумите. Во просек ќе гледаме 8 часа телевизија дневно. Медиумите се тука и има една цела генерација на која и е попознат интернетот отколку класичната литература или западната цивилизација. Интернетот брзо станува омилен медиум на денешните тинејџери.

И, што сега? Сега треба да донесеме тешка одлука. Сега одбираме дали ќе вложиме во православното сведочење во овој медиум. Тоа значи дека треба да ја вреднуваме нашата вера и она што нашата вера има да го понуди до точката кога треба да ја платиме цената за вклучување на нашата вера во масмедиумската заедница на идеи. Тоа значи дека вложуваме во радио програми. Правиме и дистрибуираме телевизиски емисии. Работиме за да го користиме Интернет за делење на нашата вера, издаваме книги што се читливи и привлечни за нашата култура.

Со други зборови, работиме напорно за да ги искористиме медиумите како што би искористиле кое било средство за да ја соопштиме животопроменливата порака на Православието на нашиот народ. Не се трудиме да правиме вечни работи евтино, туку инсистираме на извонредност и волни сме да вложиме во тоа добро дело.

Неделава ѓакон Џорџ Тавил, основач на TLC Entertainment во Холивуд, ќе разговара со Еми и мене за тоа како православните христијани може да ги користат медиумите како средство за споделување на верата на Отците со Америка.

Грешници во рацете на љубовниот Бог

2006-06-02T18:11:00.000+02:00

Што ако слободата е полоша од казна? Што ако љубовта е пострашна од омраза? Овие наизглед парадоксални тврдења прецизно го изразуваат гледиштето на нашата православна вера за рајот и пеколот, вечниот живот и вечното проклетство.
Православното гледиште за Божјиот суд и нашата вечна судбина, дали рај или пекол, на единствен начин го одразува библиското учење дека сето човештво е создадено по Божји образ (лик) и со цел вечно да биде со Бога. Црквата, низ сите векови, чува и објавува една вистина што наизглед е парадоксална: Бог нè создал слободни, слободни да Го прифатиме или да Го одбиеме - и Тој нè љуби вечно, без оглед на нашиот избор.
Но, како може да кажеме дека Бог нè љуби сите подеднакво кога знаеме дека Црквата учи дека дел од човештвото навистина ќе ја мине вечноста во пеколот? Нели е Бог гневен на сите тие луѓе што Го одбиваат? Зарем нашите гревови не Го навредуваат Бога и го заслужуваат Неговиот гнев?
Вистината што зачудува е дека нашето однесување нема никаква власт врз Бога, ниту Го вознемирува Неговиот вечен мир. Бог е секогаш мирен и секогаш љубовен. Твоето покорување не Му „удоволува“, а твоето непокорување не Го „навредува“. Тој е вечно слободен од страсти и те сака безусловно. Прашањето за твоето вечно спасение се наоѓа во начинот на којшто ќе одговориш на Неговата вечна Љубов. Ја прифаќаш ли со радост, или се грчиш во маки во љубовната Божја прегратка?
Во светлината на ова православно разбирање, како треба Православните да ги разберат рајот и пеколот? Јас верувам дека има три основни вистини што треба да го поткрепуваат нашето православно христијанско разбирање. Како прво, Бог е СЛОБОДЕН. Паганизмот на старогрчката философија учела дека материјата е вечна, а дека боговите се врзани од „нужноста“ да се однесуваат на одреден начин. Боговите од нашето паганско минато не биле слободни. Тие биле робови на „нужноста“. Но православното разбирање на Бога, на Св. Троица, е сосема различно. Бог е слободен. Не е обврзан со трагичната нужност. На грешниците им простува безусловно. Бидејќи Бог е суштински и темелно слободен, Тој не е принуден да казнува или наградува. Всушност, Страшниот Суд воопшто нема врска со казнувањето или наградувањето. Тој е всушност откривање, во Светлината на Божјото вечно присуство, на тоа што ние всушност сме.
Второ, човештвото е СЛОБОДНО. Сите ние сме создадени по Божјиот образ и Бог ни ја дал Неговата слобода. Бидејќи не е роб на каква било „нужност“, и ние сме слободни од каков било детерминизам или судбина (кисмет). Адамовиот грев не нè направил сите нас „виновни“ затоа што сме згрешиле, туку неговиот бунт го пренел на нас нашиот фатален хендикеп на смртноста, којшто нè искушува да владееме со другите и да го одрекуваме Бога со обидот да ја избегнеме смртта со свои сили. Христос доаѓа да нè спаси, не од нашите гревови, туку од последиците на гревот - од онаа смрт што никогаш не можеме да ја избегнеме сами. На општото воскресение сите ќе бидеме кренати, добри и лоши, свети и несвети, праведни и неправедни, и ќе застанеме лице в лице со љубовниот Бог. Ќе пребиваме во вечноста со нашиот слободен избор да Го љубиме Бога и да Го сакаме повеќе од сè друго, или нашиот слободен избор да живееме самољубив, бунтовен живот. Како да е, нема да ги избегнеме последиците од нашиот слободен избор.
Конечно, Божјата љубов е СЛОБОДНА. Во Посланието на св. Апостол Павле до Евреите 12, 28-29 пишува: „и така, примајќи го царството непоколебливо, да ја пазиме благодатта со која ќе Му служиме на Бога благоугодно со почит и страв, бидејќи нашиот Бог е оган што изгорува“. Доаѓањето во Божјото несоздадено Присуство може да предизвика сериозно да ги преоцениме своите животи, своите ставови и своите дела. Ќе дојде ден кога Тој веќе нема милозливо да нè заштитува од целосниот, заслепувачки сјај на Неговото несоздадено Присуство.
На тоа мислел св. Јован кога рекол дека при Второто доаѓање, некои ќе молат планините да паднат врз нив за да ги сокријат од Јагнето Христос (Откровение 6,12-17). Тој оган на Божјата љубов го топли човекот што Го љуби Бога и го мачи човекот што Го одбива Бога. Но ние веќе знаеме што прави огнот. Огнот го прочистува златото и го гори дрвото. Го омекнува восокот и ја стврднува глината. Огнот на Божјата безусловна љубов го прави истото на човека - или го прочистува или го мачи, и или го омекнува или го стврднува. Она од што човекот е направен - она што го направил со себеси - го одредува ефектот на огнот на Божјата љубов.
Живееме во современ свет во кој луѓето или веруваат дека Бог не е ништо повеќе од некој сенилен дедо што лесно се наведува од своите чувства, или Божествен Терорист што ги ниша душите над понорот на пеколот за да ги натера луѓето да се однесуваат правилно поради грижа на совеста или срам. Вистината е и почудесна и пострашна. Бог е љубовен Господ што нема да се повлече за да им удоволи на нашите слабости. Наместо тоа, Тој нè кани сите нас да се преобразиме со помош на Неговата љубовна благодат во личности што можат да живеат полни со радост во огнот на Неговото несоздадено Присуство. Оваа покана важи и за нас тука и сега. Како ќе одговориме на неа?

Христос воскресна!

2006-04-29T13:32:00.000+02:00

Христос воскресна од мртвите, со смртта смртта ја победи и на оние во гробовите живот им дари.

Ова ќе стои и песната (со горенаведениот текст) се пее до Вознесение (т.н. Спасовден). Да ви е светлата четириесетница (од Воскресение до Вознесение) радосна исто како што ми беше, е и ќе ми биде мене.

Навистина воскресна!

Баба ми така правеше...

2006-04-07T22:48:00.000+02:00

Со десетлетија социолозите дискутираат дали човекот го обликува природата или воспитувањето. Со други зборови, дали човекот се раѓа со одредени способности или маани, или дали средината го прави човекот она што ќе стане?

Што е со верата? Дали нашите верски убедувања се случајност предизвикана од нашата култура, или верските вистини стојат над вистината?

Се разбира дека раѓањето и воспитувањето имаат огромно влијание врз нашите верувања и однесување. Но, дали сме робови на тие влијанија? Секако, она што нашите баби и дедовци ни го врежале од мали нозе има огромно влијание и врз нашето срце и ум, а културата што нè обликувала секогаш ни останува. Тоа е животна вистина, но дури и нашето културално обликување мора да се преобрази соочено со светлината на вечните вистини.

На тоа мислел Исус кога ги учел Своите ученици за многу непријатната вистина за вистинското следбеништво. Исус вели: „Ако некој дојде при Мене и не ги намрази татка си и мајка си, жена си и децата свои, браќата и сестрите, па дури и душата своја, тој не може да биде Мој ученик. И, кој не го носи својот крст, и не оди по Мене, не може да биде Мој ученик“. (Лука 14,26-27) Во еден друг момент, Мајката на Исус и неговите роднини доаѓаат да го одведат од толпите луѓе околу него. Исус повторно го открива местото на културата во светлината на вечните вистини. Кога му кажуваат дека Неговото семејство Го бара, Тој одговара: „Која е Мојата мајка и кои се Моите браќа? И како покажа со рака на учениците Свои, рече: „Еве ја мојата мајка и еве ги Моите браќа! Зашто кој ја исполнува волјата на Мојот небесен Отец, тој Ми е брат, и сестра, и мајка“. (Матеј 12,48-50)

Христос прави сè за да ни нагласи дека нашата љубов за Бога и нашата посветеност кон Неговата вистина се многу поважни од која било верност што може да ја имаме кон своите поблиски или подалечни роднини, дури и кон нашата нација (нашиот народ). Сепак, никогаш не вели дека треба да ги запоставиме своите семејни одговорности.

Св. Јаков многу убаво го објаснува тоа кога вели: „Секој добар дар и секој совршен подарок иде одозгора, доаѓа од Отецот на светлината, во КОго нема ромени ни сенка ни измена“. (Јаков 1,17) Секоја позитивна и трајна вредност што ја наоѓаме во својот дом, во својата култура или народ, во крајна рака е дар од Бога, од Отецот лично. Значи, кога горделиво се обидуваме да зачуваме некоја вредност или добро во името на своето семејство или култура како таа вредност или тоа добро да потекнуваат од нас, паѓаме во замката на ароганцијата - или, што е уште полошо, на глупава горделивост. Да се претпоставува „сопственост“ над оваа или онаа позитивна трајна вредност или доблест, само го покажува нашето немање вера и нашето немање скромност.

Ова се трите принципи што ќе нè заштитат од таа катастрофална духовна болест:

Прво - Сета Вистина е Божја. Ниедна култура, група, ниеден народ и ниедна раса немаат монопол врз вистината или добродетелта. Всушност, нашата христијанска вера бара да исповедваме дека сите добри дарови ни доаѓаат одозгора. Иако може да се радуваме дека нашите групи или народи имаат историја достојна за почит бидејќи верувале во вистината на Христовото вечно Евангелие, таа историска верност на Христа НИКОГАШ не може да биде замена за нашата лична верност на Евангелието тука и сега.
Баба не може да биде верна за нас, но секако дека може да нè поттикне да ја одржиме верата што таа ја живеела.

Второ, Сета Вистина е Божји дар. Секоја недела исповедаме дека веруваме во „едната света, соборна и апостолска Црква“. Зборот „соборна“ значи многу повеќе отколку обична географска сеопфатност. Таа значи дека исповедаме Црква што е наменета за целиот свет. Исповедаме Црква што е здрава, добро востановена, целосна и насекаде. Бог ни дал голем дар давајќи ни ја Својата Црква, но тој дар не може да се зачува со чување на тоа богатство само за нас. За да може Црквата навистина да продолжи да биде она што е, тоа богатство мора да се дели. Кога не се дели, се случува нешто страшно. Себичното чување на тој скапоцен дар на Црквата ни ги скапува душите, исто како што манната скапувала во шаторите на Израилците кога се обиделе да го чуваат Божјиот леб од небесата. (Види 1. Мој. 16)

Конечно, Сета Вистина е Божја благодат. Ние луѓето постојано се соочуваме со еден страшен грев, а тоа се егото и гордоста. Кога глупаво забораваме дека Бог, нашиот штедар Татко, нè облеал со Неговата незаслужена милост, понекогаш веруваме дека „ја заслужуваме“ Неговата наклонетост. Но, Светите Оци на Црквата нè повикуваат на смирение - тоа што ја уништува силата на горделивото себеобожување. Тој повик за смирение ја исмева глупавата помисла дека „сме го заслужиле“ скапоценото богатство на Христовата Светлина. Напротив, нашите култури, нашите народи, самите наши животи, би биле непрепознатливи да не била благодатната милост на Христа што нè спасила од варварството и нашето робување на гревот. Како што Исус им заповеда на Своите ученици: „Бесплатно добивте, бесплатно давајте“. (Матеј 10,8)

Ние православните сме соочени со едно искушение. Имаме вековно предание за време на кое нашата вера ги преобразила народите на нашите претци. Таа историја ни е дарувана, но во неа се крие и опасност. Во искушение сме да се заборавиме во победите од минатото и во побожноста на нашите претци. Во искушение сме горделиво да претпоставуваме надмоќност врз останатите што ја немале таа среќа да го имаат тоа предание на верност кон полнотата на Христовата вера.

Тоа искушение е од ѓаволот. Ако успее да нè сопне за да паднеме во замката на ароганцијата и гордоста, ќе успее да го сокрие Богатството на нашата вера од сите други околу нас и, на крај, ќе успее да нè лиши од најголемиот Божји дар. Да не даде Бог Христос, нашиот благодатен и милостив Господ на целата вселена, да се врати и да нè најде како сме го сокриле својот талент во глупав обид да докажеме лажна надмоќност над другите. Нашата православна вера е полнотата на Христовото откровение, но и` правиме многу лоша услуга на оваа вистина кога ја чуваме само за себе.

www.receive.org

Пропаста на шарените „револуции“

2006-03-27T12:31:00.000+02:00

Кој вика дека само лоша вест е добра вест? Вчера Украина ги откачи „портокаловите“ мафијаши, а Лукашенко во Белорусија минатата недела, откако победи со 86% добиени гласови, конечно пресече (е, не, ќе ја тинтра опозицијата за да го фали западот). Ви го давам на увид писменцето на другар ми Александр од Минск што ми го прати како одговор вчера - човекот е домаќин, колега интернетски преведувач (и вистински хакер, не аматер ко мене) и не работи за КГБ. Значи, тазе инсајдерски информации:

П: Како стојат работите „однатре“?

О: Како што вели официјалната (белоруска) пропаганда. Немаше местење на изборите, се разбира, а излезноста беше голема затоа што луѓето се плашат од можноста некој друг да стане претседател - знаеш и самиот, кога умрел Сталин, цел СССР плачел.

Во селото од ѓубре во центарот на Минкс има многу храбри луѓе, им се восхитувам на упорноста и им се чудам колку се глупави. Опозициските кандидати не се свесни за ниеден проблем со кои е соочен просечниот Белорусин, додека Големиот Брат ги знае сите.

Работата е што Лукашенко ќе владее со земјава вечно, но најголема поента е што секогаш ќе го добива мнозинството гласови на избори, и тоа без местење. Затоа ќе продолжи да владее во свој најдобар интерес и за интересите на мнозинството белоруски граѓани. Е, сега, мнозинството белоруски граѓани не се луѓе на кои особено им се восхитувам, но го почитувам нивниот избор. Уште повеќе затоа што, слично кога се работи за верата, простиот народ интуитивно се најискрени верници, додека образованието, знаењето и последувателните бескрајни сомнежи често ја затскриваат суштината на верата од не-толку-простите верници, со што стануваат фактички атеисти.

Мислам дека, ако на луѓето од логорот (опозицискиот протестен логор во центарот на Минск) им беше дадена можноста директно да му кажат на Лукашенко што да прави, и ако добиеја гаранции дека тоа ќе биде направено, тие уште ќе протестираа. Едноставно го мразат типот, којшто е добар државник, иако не е човек на кој би му се восхитувал, но сите тие се самољубиви, себични и многу глупави (земи само предвид дека готвеа јадење на отворен оган со дрва, наместо на плинско решо, на пример). И јас бев како нив едно време, и полицијата и тогаш беше многу фина - имам само едно скршено ребро. ;)

Ај, доста зборувам, читачите на КГБ не можат да се наспијат во последно време. Којзнае, може мене ме чита баш некој поранешен колега од факултет!

Поздрав.

Празникот Младенци и бракот

2006-03-22T12:08:00.000+01:00

Денес во црква беше прекрасно да се видат нововенчаните брачници што дошле на својот празник да го потврдат заветот даден минатата година. Но, каква е врската меѓу денешниот празник и бракот?

Денес се слави споменот на светите 40 маченици во Севастија - војници на римската Империја што биле погубени затоа што ја исповедале верата во Христа во 320 лето Господово. Житието им е чудесно, како што може да се види и на иконата - 39 млади луѓе стојат голи во вода, еден излегува, друг влегува, а 40 венци се спуштаат од небото. Имено, војводата што ги осудил овие 40 младичи на смрт заради нивната вера наредил да се соблечат и да влезат во езеро, коешто ноќта се смрзнувало околу нивните тела. Околу езерото имало стража, а на брегот имало осветлено топла бања - во која можеле да влезат само ако се откажат од Христа. Еден од нив, навистина, не издржал и излегол од водата. Излегувајќи, не ја забележал чудесната светлина што се појавила од небото, којашто ја загреала водата и телата на мачениците, а во неа 40 венци (круни) што се спуштале на младичите. Тоа го видел еден од стражарите, кој веднаш го исповедал Христа, се соблекол и влегол во водата да го прими 40-от венец. Утредента сите били живи, на големо чудење на цела Севастија. За мачителот тоа чудо не било доволно да поверува и да ги ослободи, туку уште повеќе се разгневил и наредил да ги убијат со кршење на колената и телата да им бидат фрлени во водата, за да не ги земат христијаните. Ноќта 40-те му се јавиле во видение на месниот епископ и тој со верните отишол на езерото за да види дека (деловите од) телата пловат на површината на водата и светат како свеќи. Ги собрале моштите и ги погребале чесно.

Врската меѓу празникот и бракот е токму во венците (круните). Сите сме ги забележале круните (венците) што ги носат младите на црковните венчавки (коренот на зборот „венчавка“ е токму во „венец“). Венчавката е крунисување на богоблагословената заедница на мажот и жената за духовен и телесен раст и умножување, како што благословил и Господ (плодете се и множете се и наполнете ја земјата). Но не знам дали сите се сеќаваат на песната што се пее за време на венчавката - „Свети маченици, коишто пострадавте и се овенчавте...“. Црквата го благословува бракот како маченички подвиг. :)

Меѓутоа, да не помисли некој дека бракот е „мака“ - зборот „маченик“ е словенски превод на елинското „мартирос“ - што значи „сведок“. Значи, маченик е оној што сведочи - сведочи за Христа и за Неговото дејство во овој свет. И навистина, бракот не може да преживее ако двајцата брачници не се уподобат на Христа и не ги истрпат „лесни маки“ во овој свет за да го здобијат идното Царство. Под маки мислам на отсекувањето на самоволието и себичноста со цел создавање на љубовна заедница што сведочи за Бога во светот. Мажот и жената стануваат едно тело - што е многу поинаков начин на постоење од „ергенството“ и „моминството“. Уште кога ќе дојдат и децата - секој знае какви жртви поднесуваат родителите (ако не во младоста - подоцна сигурно :). Но тоа е жртва на смирение и љубов што дава прекрасни плодови.

Сите брачници - и сегашни и идни - Господ да ги овенча со вечна слава, тоа е мојата молитва.

Осуден?

2006-03-17T16:24:00.000+01:00

Колку и да пружав отпор, не можам да останам недопрен од смртта на Слободан Милошевиќ на 11 март годинава во Хаг. Првата реакција ми беше „Бог да го прости“. Сепак, човек умрел.

Е, ама не е толку едноставно. Веднаш почнаа хистериите. И на неговите обожаватели и на неговите омразители (на Запад како да е грев да не го мразиш). Пропагандната машинерија на сите светски „информациски сервиси“ уште малку па да „прокува“. Да му се згади на човек од тоа нивното „Слобо = Хитлер“, „Србите = геноциден народ“ и „само еден човек бил виновен за сите зла што ја снајдоа СФРЈ“.

За жал, човек не може да размислува објективно така бомбардиран. Дури и Кибиц напиша осудувачки коментар. Јас нема да се обидувам ни да го судам, ни да го правдам. Има Бог, тоа е Негова работа.

Затоа, ви предлагам да го прочитате последниот коментар на Небојша Малиќ на antiwar.com. Овде ќе ви го преведам само завршниот пасус:

Кога умре, Милошевиќ беше затвореник. Меѓутоа, за разлика од неговата земја, тој одби да го прифати своето заробеништво и се бореше против него како можеше. Што и да мисли човек за начинот на којшто живееше или владееше, во своите последни четири години се бореше сам против Империјата („меѓународната заедница“), отелотворена во Инквизицијата (Хашкиот трибунал): страшна сила што сака да владее со човештвото, волна и способна да ги извитоперува историјата, фактите и логиката во мрачна измислица. Милошевиќ не мораше да пружи отпор - тоа беше негов слободен избор. Со години, најголемата принудувачка сила на светот се обидуваше да го скрши и не успеа. Тој умре слободен.

Што и да направи човек во животот, постои покајание што ги брише сите зла од минатото. Тоа право (на покајание) никој не може да го одземе никому - дури ни на Милошевиќ.

Убавина

2006-03-10T23:22:00.000+01:00

Човекот не е она што го работи. Човекот е она што го живее. И од богатството на неговиот живот извира славењето на Бога како благодарност за сите дарови што му се дадени.

Надоврзано на некои муабети за предрасудите присутни на македонскиот дел од интернетот, да дадам мал придонес за разбивање на предрасудите за „пиљарите“. Обично овој збор се употребува во тотално негативна смисла - значењето му е можеби најблиско до англиското loser - демек човек што не го бива за ништо, па отвора „пиљара“ и цел ден му се пари во главата.

Мојот, ако смеам да кажам, пријател Боби Кузмановски што има пиљара у мое маало меѓу другото има око да ја види Божјата убавина насекаде околу себе. Денес и пред дуќан. Сведоштво за тоа е неговата галерија фотографии на идивиди.ком. Уживајте.

Ден на човечицата

2006-03-08T15:33:00.000+01:00

Меѓународен ден на жената - за поранешните комунистички земји (ЕУ го слави 8. март?).

Раскинат помеѓу комунистичкиот происход на денов и денешните залудни обиди да се претвори во Ден на мајката (а што е со жените што не можат или не сакаат да раѓаат? - најчест контра-аргумент), еден мој пријател го честитал „празников“ на следниов начин:

На овој ден мажот треба да бара прошка од жената затоа што предизвикал таа да има потреба да бара права. Тие му следуваат на секој. А, жената треба да прости и тие и понатаму да живеат во љубов и со своите права, а не да се расправаат и разединуваат зборувајќи за нив. Простете, жени!

Јован М.

Интернетско-планинарски асоцијации

2006-03-06T23:17:00.000+01:00

Човек ќе тргне на едно место, ќе се најде на сосема десетто. Како почна моето денешно играње асоцијација на Интернет (за планините, малку трпение).

За читање вести и она што ми е занимливо на Интернет го користам „Гугл ридер“ (Гугл има многу фин црно-бел дизајн, ми лежи), бесплатен читач на RSS feed-ови (повеќето сајтови - па и овој блог - имаат страница којашто ако се внесе во читачот на РСС, тој ја проверува што има ново од последната посета и дава список најнови статии и написи на сајтот од последната посета навака - може историјатот да иде до времето на запишувањето за услугата, ама немам време да копам толку длабоко). И таму најмногу вести (и занимливости) наоѓам од
digg.com (десно во поврзници - „мрежно копаничарење“). Е, таму гледам, списанието Вајад (Wired) направило избор на најшизички предмети во последниот мартовски број. И, таму, покрај каминот на вода (што чини 50.000 долари и бара тотално прежичување на електричната инсталација дома - му треба да има 60-амперска инсталација - а во Македонија стандардно е едно броило да држи до 40 ампери) видов дека некој тип патентирал ...
светулки во шише :). Ставиш три батерии во едно као капаче за шише, го вклучиш, и можеш да го користиш како ламба за читање или како батерија. Генијално! Е, истите тие „гјото дизајн“ направиле исто толку генијален држач за пиење од шише со една рака (проблемот кога ти се пие вода додека возиш точак - како да го одвртиш капачето). Добро било и за планинарење, па ги претставиле во некое
американско списание за планинари Бекпакер.ком. А, таму, пак, во рекламата на списанието, гледам нивниот уредник за приказни (feature editor) му текнало да помине
7 национални паркови за 7 дена додека го ранел бебето на цуцла :). Подетално - кликнете на седумките - па ќе видите дека се зезнал малку што отишол со другарка-фотограф (планинарењето знае да биде мошне напорно на психички план), но успешно го извршил планот и поминал вкупно околу 2500 км во возење и 50 км во пешачење!

И мојата прва реакција беше „леле, маршрута“, арно ама, прво ми текна на едно мое патешествие со побратимот Мите пред 10-тина години. Отидовме со воз до Битола (176 км - со воз 220). Од железничка до Копанки, планинарскиот дом на Пелистер што е над хотелот Молика, бевме пешки. Тоа се 13 км пешки, од кои 7 се угоре - висинска разлика 1000 метри (качување на Водно од Центар е 600 метри). Преспивање во Копанки, па до врвот на Пелистер и преку него до планинаркиот дом на Големо Езеро. Тоа се уште 3 километри - висинска разлика 500 (угоре) + 300 метри (удолу), ама по срт. Ни се погоди врвовите да бидат во облаци и се сеќавам на неверојатната тишина до горе (доживување слично на седење во глува соба - ги слушаш само ритамот на срцето и шумот на јурењето на крвта. И бревтањето :). Преноќување на Големо Езеро и утредента пешки до Крани, на Преспа. Уште 12 км (за малку ќе заакавме за Грција во тоа облаците), висинска разлика 1000 метри. Тазе лепешки од мечки што уште чуреа - само двапати. Во Крани подостанавме малку и се вративме со автобус, ама ако се споредиме со господинот уредник, имавме 400 км возење и 28 км пешачење (маршрутата Битола-Пелистер-Г. Езеро-Крани ја препорачувам на сите - тоа е еден од поубавите предели во Македонија.)

Добро, ај младешки подвизи. Туку, летоска направивме нешто слично со жена ми (трудна петти месец) и децата (5 комада во распон од 1 до 9 години). Пак отидовме до Битола (го прогласивме за центар на авантурата) и оттаму секој ден одевме на друго место. Комбето имаше 900 км на бројчаникот кога се вративме. За 5 дена - еден ден бевме до Зрзе, втор ден Отешево, трет ден до Пелистер, четврти ден - пак Преспа. Пелистерскиот марш беше најнапорен (и најубав за децата, првпат да бидат толку високо, со ранци на грб и со точен временски распоред - на планина нема шега :). Од паркингот под Молика свртевме круг преку Пали Снопје (се чита заедно), па назад (угоре) кон Копанки и долу до комбето. Само клинците поминаа 10 километри тој ден.

Ги мислев Америте пок`ниња како планинари (добро, човекот извозил бајаги за 7 дена), ама гос`н уредник направил нешто што јас го немам направено - фоторепортажа како тема на бројот во својот весник :). Да знам другпат што да правам кога идам во авантури.

За крај, Симеон покрај каменот-срце кај Ластојчин Камен.

Проштевајте, браќа и сестри

2006-03-05T19:58:00.000+01:00

Да не ми остане некое петно пред постов...

Простете ми сите
и што читате и што не читате
ако сум ви згрешил нешто намерно или ненамерно.
Простете што не пишувам доволно
и што не ве читам доволно.
Простете што не се гледаме доволно
и што се гледаме премногу.
Простете и што не се согласуваме во сè
и што се согласуваме и за што не треба.
Простете и што немам доволно љубов да ви ги кажам вистинските зборови
и што ви ги кажувам, но преостро.
Простете и што сум премолчел кога не требало.
Простете
за Бог да прости.

Три добри филма

2006-03-03T16:03:00.000+01:00

Фич`р`д дајректор - мистер Мадона химселф, Гај Ричи!

Прв и основен филм што мора да го видите, и по кој светот го забележа, беше Lock, Stock and Two Smoking Barrels (во Речникот на идиоми на Зозе "lock, stock and barrel" е преведено како „сосе партали“, па насловот е малку непреведлив. Има две пушки во приказната, ама кој да ги спои парталите и пушките на македонски? Фала Богу, веќе не мора да смислувам наслови за филмови, па им го оставам тоа на младите филмски преведувачи. Мој предлог? „Сосе пушки и партали“ :P). Филмот е кома, два саати чиста забава (насилството не е претставено американски, туку поиндиректно - сепак го има на тони). Ако не ви оди англискиот, нема да разберете половина од него, ама има ДВД-ја со колку-толку поднослив превод.

За да го проследите понатаму, мора да го видите Snatch (буквално „Зграпч“), познат по тоа што Бред Пит игра ирски Циган (?!) (значи, и да знаете англиски нема да го разберете што збори. Јас нешто сакав да ги побарам сценариото или дијалог-листа, ама не се потрудив доволно). Сличен е на „Сосе пушки и партали“, ама не е толку јак колку него. Сепак, глумата е на исто (врвно) ниво, така што е многу добро филмче (насилството е малку поексплицитно - има крвав бокс).

Е, третото и најслаткото - причината што воопшто го пишувам ова - последното остварување на Ричи - Револвер. Многу јак филм. Ќе се обидам да образложам и зошто.

Треба да знаете дека Ричи сам си ги пишува сценаријата за филмовите, така што стилот му е сличен во сите три. Арно ама, Револвер не е само забава. Ко што кажува еден коментатор во дискусијата на imdb.com - метафизичкото ниво на филмот е слично на Matrix (кецот), само што таму обландата е киберпанк, а овде е ганстерски филм. Немојте да ги читате објаснувањата на заплетот пред да го гледате филмот - подобро е сами да донесете суд. Мене најмногу ме одушеви што филмот, гледано од христијански аспект, е феноменална анализа за дејствувањето на помислите. Ричи едноставно изненадува со длабочината и увидот во работите - што го прави овој филм „уметност“, каде под уметност подразбирам естетско претставување на длабоки вистини. „Фројдовци“ го сметаат филмот за брилјантна алегорија за функционирањето на човечкиот ум - и не грешат. Значи, секој може да најде по нешто што ќе го плени.

Филмот е пуштен во кината во Британија 2005-та, уште не се давал во САД (колку што знам), а постои извесна можност да се дава кај нас на битолскиот филмски фестивал (годинава, ако даде Господ, и Скопје може да види реприза). Ако не ви се чека до октомври, треба да го има по двд-теките што држат до своето реномè. И после задолжително да го гледате во кино (не е филм за гледање еднаш).

Што е Црква?

2006-02-28T11:47:00.000+01:00

Во последно време сè некако не се разбирам со луѓе кога зборуваме за Црквата. Како да мислиме на две сосема различни работи. Со цел да не мора да „цртам“ веќе кога дискутирам со луѓе на интернет, следново.

Црква (со мала буква) е зградата во која се собираат христијаните или институцијата. Црква (со голема буква) е Телото Христово на земјата. Како што поубаво вели о. Конијарис (во својот „Вовед во Православната Црква“ - во подготовка за издавање кај Ѓаконија):

Црквата е повеќе од обична зграда, тоа се луѓето Божји. Како луѓе Божји го сочинуваме Телото Христово коешто е активно во современиот свет. Преку крштевањето сме накалемени на Телото Христово и направени сме негови членови. Преку Светата Причест ги примаме Телото и Крвта Христови во себе. Така се востановува Христовото Тело. „Бидејќи лебот е само еден, едно тело сме ние многуте, зашто сите се причестуваме од еден леб“ (1. Кор. 10,17). Како што Христос бил присутен во светот со Своето физичко тело 33 години, така и денес продолжува да биде присутен во нас, членовите на Неговото мистично Тело, во коешто Тој живее. Како што се понижил како Бог земајќи го обликот на човек и сокривајќи го своето божество под фигурата на страдален и распнат Слуга, така и сега се понижува дозволувајќи тоа тело на верници, тоа слабо и несовршено тело, коешто е Црквата, да Го претставува на земјата, да зборува, да суди и да пророкува во Негово име.

Значи, кога зборувам за Црква, мислам на заедницата на сите крстени во името на Св. Троица - на организмот чија глава е Христос. Заедница на грешници коишто се кајат. Заедница на болни што се лекуваат. Заедница на борци за вистината. Заедница на слуги на слугите. Заедница на слободни личности, зашто е заснована врз апсолутната Христова љубов за луѓето - којашто нема од што да се плаши затоа што Христос ја извојува победата за нас.

Радоста на Великиот Пост

2006-02-27T11:03:00.000+01:00

Како што зимата полека ослабува, тивко, благо и речиси незабележливо наближуваат деновите на Великиот пост. 49 дена трепет на душата и подготвување за да се прими светлината на Воскресението!

Меѓутоа, Постот не почнува наеднаш - со „револуционерен рез“ после Прочка. Напротив, Црквата, премудро устроена, премногу добро го познава човекот и го подготвува за подвигот благо, ненаметливо. Мислам на трите изминати недели што се подготовка за почнувањето на Постот.

Прва беше Неделата на Митарот и Фарисејот, кога Господ ги повикува сите грешници на покајание и смирение, како најважни елементи на постот. Во приказната за „праведникот“ што се моли погрешно и „грешникот“ што бара само милост не се прикажани две групи луѓе, туку две состојби на човечката душа. Црквата повикува да го надминеме тој дуализам и да го отфрлиме лицемерот во себеси - вистински да се погледнеме во огледалото на душата и да се исправиме.

Потоа следеше Неделата на Блудниот Син. Првото и основно значење на „блуд“ е „растурање на енергиите“, сите други значења произлегуваат од тоа. Значи, по искреното соочување со себеси, треба да следи фокусирање на своите енергии кон „единственото важно“.

Вчера беше Месопусна недела. Од денес верниците веќе не јадат месо. А целата недела се „пости“ на млеко. Ние дома си ја викаме неделава „недела на палачинките“, од рускиот обичај за Прочка да се јадат палачинки. Значи, другиот понеделник преоѓањето на растителна храна нема да биде драстично, туку телото е веќе постепено навикнато на преодот.

Врв на подготовките секако се великите поклади, народски наречени „Прочка“. Бидејќи ниеден подвиг не може да се почне без простување, пред секој пост е даден ден на „поклади“ (што паганите го празнуваат со карневали) - ден кога верниците се преиспитуваат и ги отфрлаат сите нељубови што може да им бидат пречка во молитвата. Обичаите што постојат помладите да одат кај постарите на гости и да „направат метанија“ се само одраз на длабокиот христијански корен на македонскиот народ.

Радоста на постот најдобро ја има забележано еден странец (православен Американец) којшто престојуваше тука 3 години. Бидејќи поголемиот дел од народот ги пости само првата и последната недела од постот (подобро отколку ич), тоа е време кога во цел град може да се најде посна храна - и тоа се рекламира по сите излози. Уште порадосно е што народот не заборава дека постот не е само нејадење „мрсни“ работи, туку и постојано пребивање во покајание. Можеби затоа Бог е толку милостив со нас, како што бил и со Ниневјаните - коишто кога ја чуле опомената на Јона (оној што бил три дена во утробата на китот), сите, од царот до последниот роб, „се облекле во вреќи и се посипувале со пепел“ молејќи му се на Бога да им се смилува. И ја избегнале „неизбежната“ казна.

Постот не е цел сама за себе. Постот е средство што помага во духовниот живот. Главно во него е воздржанието (човек што пости нема да се прејадува ни во непосните периоди во годината). Воздржанието од јадење е придружено со воздржување од гнев, од судење, од лутење, од завидување (ненавидење - кога толку го мразиш човек што не можеш да го видиш со очи), од празнословни расправии. Постот ги оздравува и телото и душата - се откажуваме од малку за да добиеме многу - духовно и телесно здравје и отворање на духовното око за насладување во несоздадената светлина на Воскресението.

Господ да нè укрепи сите (и непријателите и пријателите).

Нешто убаво, за промена

2006-02-23T23:24:00.000+01:00

Човек треба да ги види и добрите работи во светот.

Еве една кратка благодарница на Дамаскин, епископот на Гана (да, во Африка), до Постојаната конференција на православните епископи во Америка (SCOBA) и нивниот мисионерски центар. Од неа дознаваме дека од август 2005-та Епархијата основала нова парохија во источна Гана, отворила градинка и положила темели за библиотека на северот и отворила нова црква во градот Пеки, регион Волта.

Прекрасна е Црквата во светиите свои.

Повик за помош

2006-02-22T12:03:00.000+01:00

Од страдалната Христова Црква во Индонезија.

Писмото го добив од православни пријатели во Америка. Првин го пуштив на луѓе од Црквата, ама бидејќи немам достап до сите, а вчера чув дека во Нигерија, по неделното палење на 11-те цркви, христијаните почнале да напаѓаат муслимани, решив да го оставам на сајтот. Кој може и како може - нека помогне. За оригиналот на писмото кликнете тука, а подолу следи делумен превод.

Специјален билтен

Најнови вести за Индонезиската Православна Црква

Февруари 2006

Писмо од отец Гордон Вокер

Скорешни настани во врска со Индонезиската Православна Црква и отец Даниел Бјанторо, претседател и основач на Индонезиската Православна Црква

(Веднаш по еден поранешен извештај што беше пратен по и-мејл, со детали за опкружувањето на објектот од страна на радикални муслимани, којшто е местото кадешто се наоѓа православната црква Св. Тома, домот на неговите сопственици и станот каде што живее отец Даниел кога е во Џакарта).

Во петокот на 6 јануари 2006 год. по американско време (сабота, 7 јануари во Џакарта) група од околу 200 радикални муслимани дошле на мотори носејќи знамиња со радикални слогани и го опколиле објектот што му припаѓа на едно православно христијанско семејство (Фотиниеви). Во него се сместени канцелариите на нивната фирма и православната црква Св. Тома. Отец Даниел има и станче во рамките на објектот.

Радикалната група се заканила дека ќе го запали објектот бидејќи дознале дека во него е сместена црква. Сопственикот- г. Давид Фотини, излегол и преговарал со водачот на групата, за на крај да се договорат тие да си одат, под услов тој да ја затвори црквата. Групата се вратила уште двапати со истите закани. Во јавувањата што следеа, отец Даниел јави дека во едно од соочувањата водачот го прашал Давид дали се плаши. Давид одговорил: „Се плашам само од Бога - и од оние што ми должат пари, а не сакаат да платат“. Сите почнале да се смеат и тој момент како да ја олабавил тензијата. Првото јавување на отец Даниел до отец Гордон Вокер било околу 6 часот во недела по времето во Џакарта. Тогаш ги ваделе богослужбените предмети од црквата за да одат во една приватна куќа за да ја отслужат Божествената Литургија.

По затворањето на црквата, дошло до ситуација кога се открило дека барем двајца од муслиманските вработени во објектот биле одговорни за пријавувањето на постоењето на црквата на радикалните муслимани. Давид веднаш ги отпуштил и побарал и привремено добил воена стража околу објектот.

Во следните јавувања, отец Даниел јавил дека некои од радикалите се обиделе да изнудат пари од Давид. Мора да се молиме околу објектот да се крене ангелски штит, бидејќи е многу важен за иднината на православното христијанство во Индонезија.

Освен тоа (за дел од ова е јавено и порано), по отпуштањето на Христина (Фотини) од болница по нејзината болест што отец Даниел ја нарече „крвна треска“ (мислам дека беше во болница 3 или четири дена), ќерка и беше примена во болница бидејќи имала Денгова треска (Dengue Fever). Отец Даниел има и внук којшто е многу болен од истата болест, а сестра му Дебора повторно е во болница во Сурабаја, на интензивна нега, поради повторените проблеми со срцето.

Меѓутоа, луѓето од црквата Св. Тома не се исплашени. Иако Давид морал да се договори со радикалите црквата да се затвори, кога дошол денот на Богојавление по стар стил (ROCOR - Руската задгранична Црква - и сите руски православни верници уште го држат стариот календар), луѓето инсистирале да има служба. Отец Даниел решил да се соберат во соседната деловна зграда и да седат тивко, без пеење или гласни молитви. Потоа тој и неодамна ракоположениот презвитер Григориј, како и еден младич којшто во февруари ќе го ракоположи архиепископот Иларион, влегле во олтарот на Црквата, со спуштени завеси, и ја отслужиле Божествената Литургија шепотејќи. Потоа ги однеле осветените дарови во соседната зграда и ги раздале во тишина. Потоа ги осветиле водите, а о. Даниел рече дека многумина плачеле додека ја примале Богојавленската Вода и полнеле големи садови со неа за дома. Христина Фотини им рекла на луѓето: „Ако треба да завршиме маченички, ќе бидеме маченици заедно“. Плачев кога го чув ова, затоа што знам дека таа и Давид имаат 7 деца, сите се членови на Црквата и несомнено биле со нив тоа утро. Отец Даниел рече дека службата почнала во 8 часот. Откако завршила службата, тој беседел. Кога завршил со беседата, луѓето го замолиле да ги подучува. Кога ќе престанел да подучува, ќе му кажеле: „Отец, кажи ни уште нешто“. Јави дека тоа траело до 21 часот, кога веќе бил премногу исцрпен за да продолжи.

Ова потсетува на случката со св. Павле во Троада, кога беседел до полноќ и едно момче паднало од третиот кат и мислеле дека е мртво. Павле продолжил „и зборувал уште долго, дури до зори“. (Дела 20, 7-11) Изгледа дека таквите посебни настани и чуда често му се случуваат на еден апостол којшто отвора една земја и нејзиниот народ за верата. Отец Томас Хопко еднаш го нарече отец Даниел „Апостол на Индонезија“.

За другите служби во црквата св. Тома, луѓето инсистирале да се продолжи со „шепотените“ служби наместо нормалните богослужби. Ве молам, срдечно молете се Бог да ги заштити. Отец Даниел имал средба и со Владиниот Оддел за Религија за да го потврди новоодбраното седиште на ГОИ (Гареја Ортодокс Индонезија) - Индонезиската Православна Црква. Владата отсекогаш го смета отец Даниел за основач и претседател на ГОИ. Во Индонезија веќе не се дозволува да има постојани странски мисионери и само граѓани на Индонезија може да бидат старешини на религиозни тела.

Отец Даниел се среќава и со други верски водачи и пастори. Беше поканет да зборува во една Пентакостална црква и таму зборувал за Света Троица! Многу пентакосталци не веруваат во Св. Троица, но овие луѓе сакале отец Даниел да се врати и да продолжи со предавањата за Троица. Имало и неколку римокатолици на неговото предавање. Се има состанато и со Здружението на христијански интелектуалци. Тие го замолиле да стане член на нивната група. Бог му отвора многу врати, како што бев сигурен дека ќе се случи штом ќе се врати во својата земја. Но му требаат нашите молитви и поддршка. Како што има кажано св. Павле: „Зашто ми се отвори голема врата и има многу непријатели“.

Отец Даниел ми кажа и за средбата што ја имал со еден познат член на Јаванското кралско семејство, кого што го познавал во младоста. Тоа кралско лице станало христијанин, па како резултат на тоа, некој муслимански оџа објавил „фатва“ против него, што значи дека е осуден на смрт. Во моментов живее во илегала. Да се помолиме непријателите на Воскреснатиот Христос да паднат во сопствените замки и сите што ќе станат христијани да добијат натприродна заштита од Бога.

За крај, морам најотворено да ви кажам дека на отец Даниел и на страдалните православни христијани во Индонезија им е итно потребна финансиска помош. Од минатиот октомври префрлив 15.000 долари од инвестициониот фонд на Grace Ministries за да се покријат итните потреби за тамошната работа. Тој фонд немаше таква намена. Се обидувам да направам мал „дарителен“ фонд со приходите од продажбата на 7 плацеви. Плацевите се поголемиот дел од имотот Grace Valley Farm, за којашто се грижам од 1977 год. Но потребите беа итни и неодложни, па сметав дека е неопходно да ги испратам парите како поддршка за работата во Индонезија.

Ќе сакате ли да дадете жртвен дар за да се покријат потребите на овој современ апостол и за утврдување и раст на Црквата во Индонезија? Секоја сума ќе помогне и ќе поттикне голема благодарност. Господ преобилно да Ве благослови и да Ви врати.

Ваш за допирање на недопрените за Христа,
отец Гордон Томас Вокер, Основач и претседател на Grace Ministries, Inc и Grace Ministries во Охајо
П.С. Повторно, спомнете ме во своите молитви кога ќе бидам во Индонезија од 12 февруари до 2 март.

****
Тоа е писмото. Монасите од манастирот св. Преображение во Зрзе веќе ги споменуваат на проскомидија, така што, ако имате луѓе, јавувајте се по манастири и кажувајте по цркви да се молат за отец Даниел, отец Гордон и Индонезиската Православна Црква.

Зошто има атеисти?

2006-02-17T20:12:00.000+01:00

Зошто има атеисти? Писмото вели дека само безумен може да каже во своето срце „нема Бог“. (Псалм 13,1) Тогаш, зошто постојат атеисти денес?

Сигурен сум дека постојат многу причини за тоа, но верувам дека најглавна причина е клеветата против Бог Отецот што ја прифатиле дури и побожните луѓе.

Дозволете да Ви објаснам на што мислам. Со векови, богословието за Бог Отецот на Западот ја нагласува Неговата строга правда. Луѓето се учени дека Бог нè гледа секој ден и „става рецки“ колкупати сме ги „прекршиле правилата“. Децата се воспитуваат да го гледаат Бог како гневен Татко Кој ги казнува лошите дечиња, а ги наградува добрите.

Западната теологија дури го прифатила верувањето за Бог Отецот што вели дека Тој го казнил Својот Син Исус за да го задоволи Својот праведен гнев поради гревовите на човештвото.

Но дали е тоа полна и целосна слика на Бог Отецот? Може ли оваа теологија навистина да произведе атеисти? Верувам дека може и дека произведува. Всушност, се сеќавам еднаш кога разговарав со еден прекрасен младич пред некоја година, којшто самоуверено ми изјави дека е убеден атеист. Го замолив да ми го опише Бог за кој вели дека не постои. Тогаш ми кажа дека го разбира бог како врховно битие кое што е своеволно и дозволува страдање во светот, коешто го убило својот син на крстот за да може да не посрами за да го слушаме. Тој бог ги користи вината и срамот за да го контролира своето создание, па ако не правиме како што тој заповеда, тогаш тој ќе нè фрли во пеколот и ќе нè мачи вечно.

Откако го чув сето тоа, го погледнав младичот и му реков: „Имаш право, не постои таков бог. И јас сум атеист кога се работи за таков бог“. Всушност, богот што тој ми го опиша повеќе личи на паганските богови од старите времиња коишто постојано морало да се задоволуваат, инаку нема да пратат дожд за нивите или ќе предизвикаат други несреќи во човечкиот живот. Таквите лажни богови од нашето паганско минато повеќе личат на супермени што се самољубиви и крајно себични. Се разбира, тие богови не постоеле.

Но, од каде потекнува тоа погрешно сфаќање на Бог Отецот? Јас верувам дека оваа лажна претстава за Бога потекнува од ѓаволот. Уште од Едем, ѓаволот сака да му го оттргне вниманието на човештвото од сознанието за вистинскиот Бог користејќи клевети за да нè убеди дека Отецот е некаков Вселенски Уништувач на Забави или страшен Божествен Терорист. Ѓаволот дури ќе ни дозволи да бидеме побожни, додека тоа побожно однесување е мотивирано од краен страв од Бог Отецот, наместо од вистинска љубов кон Него. На тој начин, побожното однесување фактички никогаш нема да навлезе во нашето срце и ќе произведе јалов побожен живот насочен кон задоволување на тој гневен Бог - за да не бидеме казнети. Ѓаволот секогаш е задоволен со таквата побожност бидејќи таа не може да произведе вистинска љубов за Бога.

Но токму стекнувањето на вистинската љубов за Бога го создава автентичното преобразување на нашите души во Деца на Светлината, какви што Бог сака да бидеме. Св. Антониј Египетски убаво ја доловил православната цел за секое човечко суштество кога пишува: „Веќе не се плашам од Бога. Го љубам - а совршената љубов го изгонува стравот“.

Еве три темелни вистини за Бог Отецот што не смеат да се заборават за ништо на светот ако сакаме некогаш вистински да го спознаеме и возљубиме Бога како што Тој сака да Го познаваме и љубиме.

Прво, Бог Отецот е слободен. Ако сакам вистински да го возљубам Бога, мора првин да разберам дека Тој е совршено без никаква потреба. Тоа значи дека не го создал светот бидејќи бил осамен или му требало создание за да Го воспева. Не, Бог го создал светот бидејќи ме ЉУБЕЛ пред воопшто да ме создаде. Знаел сè за мене дури и пред да каже „нека биде светлина“ и ме љубел целосно. Но, јас не можам да додадам ништо на Божјото задоволство или мир, ниту можам да ги вознемирам Неговиот мир или задоволство. Моето послушание не Му помага на Бога, а моето непослушание не Му наштетува. Бог нема никакви потреби. Затоа, сè што Бог прави, го прави од целосно несебични побуди. Сè прави за мене и пожелува да го познаам како Татко што ме љуби.

Второ, Бог Отецот е љубов. Наспроти раширеното побожно верување денес, Отецот не го пратил Својот Син Исус на земјата за да може да добие човечка жртва на крст. Не, Отецот го пратил Синот во божествена спасувачка мисија да ги разврзе јазлите на падот што човештвото го претрпело во Едемската градина кога првпат поверувало во клеветите на ѓаволот наместо во благата премудрост на Отецот. Исус не доаѓа само за Отецот да има тело што ќе го убие на крстот за да „ја задоволи“ Својата божествена огорченост, туку да ја исполни волјата на Отецот: Неговото создание да се ослободи од ропството на гревот, на смртта и на ѓаволот. Синот се качува на крсното дрво како Освојувач што оди во битка против непријателот на негова територија, а Неговото воскресение ја докажува Неговата целосна победа над гревот, смртта и ѓаволот. „Зашто Бог толку го возљуби светот што го даде Својот единороден Син...“ (Јован 3,16)

Конечно, Бог Отецот е трпелив. Отецот е трпелив и чека да го привлече сето создание назад кон Себе. Времето не го обврзува Отецот. Нема „нужност“ што Го принудува да дејствува. Тој трпеливо чека сè што создал да Му се врати. Но, забележете дека реков дека нема никаква потреба, затоа не чека созданието да Му се врати од некаква нужност. Не, Тој чека да го прими Својот свет, Своето создание назад така да може да го исполни Своето создание со Себе и да ни го врати како „дар“ за спасението на нашите души. Оваа награда Бог Отецот толку многу ја цени што чека Неговата Црква да го види тоа богатство и да ја подели „добрата вест“ со целиот свет.

Ѓаволот сака да поверуваме во клеветата за Отецот. На тој начин може да нè држи заробени во самољубивиот живот што нè прави атеисти. Не верувајте во клеветата на ѓаволот против нашиот Татко што нè љуби.

Отец Кристофер Метропулос од радиото „Дојдете, примете светлина“ (поврзница десно)

Забранетата археологија

2006-02-16T22:15:00.000+01:00

Овие три дена се изначитав и се одушевував од смелоста на браќата христијани отаде Атлантикот да ги разобличуваат современите материјалистички митологии.

Прво краток увод.

Наспроти парадигмите што ни ги пикаат со инки од основно, работите се одвивале вака. Земјата е млада. Не е постара од 10.000 години. Бог ја создал вселената за 6 дена и целата природа сведочи дека е создадена од Него. По првобитниот пад (непослушноста и своеглавието на првиот човек и човечица) земјата ја населиле луѓето кои, „штотуку“ излезени од Едем, имале многу поголеми знаења (и технолошки и други) отколку што современиот човек може да ги има. По земјата живееле и џинови, а луѓето и диносаврите живееле едни до други. Технолошки тие први луѓе биле многу поразвиени од нас, имале и воздухоплови и атомски бомби и развиена обработка на материјалите без уништување на природата и цицање на крвта на Земјата (нафтата). Но и Го заборавиле Бога и толку се олошиле што Бог ги отворил бездните и небото и го пратил потопот (околу 3300 год. пред Христа). Од него се спасиле само 8 души (Ное и жена му со трите сина со снаите) со комплетниот животински и растителен свет. Застанале на Арарат и оттаму се рашириле денешните луѓе. Меѓутоа, потопот предизвикал и тектонски поместувања на земјата, така што не само климата, туку и географскиот распоред се изменил. Земјата не била веќе обвиена во облаци и влага да обезбедува доволно растителна храна за огромните диносаври, па тие речиси исчезнале (порано ги викале змејови, ламји и аждери, денес одвреме-навреме извлекуваат по некој плезиосавр од морињата). Тропските прашуми на Арктикот и Антарктикот смрзнале и се прекриле со дебел мраз. Човекот повторно брзо се раширил по земјата, а сеќавањето на Бога останало кај избраните. Коишто не се плашат од Вистината кога ќе ја видат.

Ова не е приказна. За горекажаното има повеќе докази отколку за еволуционистичката митологија. Еве некои од нив:

Хеликоптери и авиони изгравирани на египетските пирамиди, пештерски луѓе облечени во „Армани“, гранитни блокови прецизно исечени, тешки 1500 тони (денес уште не знаеме да сечеме гранит толку прецизно, а дури пред некоја година се конструирани првите кранови што можат да кренат толкава тежина), кочијата на фараонот на дното на Црвено Море, карта на светот од 13 век на која прецизно е нацртана сферометриска проекција на тркалезна земја со Антарктикот без мраз... и тоа само како увод - овде.

Напомена: Не е за мрзливи умови. Читам три дена, не сум поминал ни 10% од материјалите. За поврзниците во текстовите да не зборувам.

Средба = среќа

2006-02-15T14:07:00.000+01:00

Си бил еден преведувач. Мајстор на својот занает. Живеел во културниот центар на светот. Преводите ги работел совесно и со страв Божји (оти бил верник) и не му недостигале ни работа, ни пари. По пар децении такво работење, дошло и признанието, нормално. Царот му пуштил абер дека е одбран во елитното друштво за најголемиот преведувачки потфат дотогаш - 70 врвни преведувачи да го преведат Светото Писмо од еврејски на елински, тогашната „лингва франка“. Секој добил по една книга да преведе и да редактира друга книга преведена од свој колега - за да нема ни најмала грешка. Секој добил краен рок, посебни одаи и целосно издржување плус хонорар за време на траењето на работата - да нема никаква грижа на светот и да си ја заврши работата на раат.

И, преведувачот седнал да работи. Си бил здрав, прав, верник, си ја познавал терминологијата и немал посебни проблеми со преведувањето. Односно, немал додека не дошол до 6-тото поглавје на книгата на пророк Исаија, 12 стих, каде што еврејскиот оригинал велел - буквално - „И девојка ќе зачне и ќе роди син“. Девојка овде го има старото значење на зборот, не денешното - односно девица. И, преведувачов го гледа стихов и не може да го преведе девојка со девојка. „Кај се видело и чуло девица да зачне? Мора авторот да мислел „млада жена“. Така ќе пишам“. И таман што го ставил перото на пергманетот, кога го заслепила сјајна светлина. Се појавил ангел Божји и му рекол - „Да не си се осмелил да смениш ни јота во преводот - пишува девојка, преведи девојка. И бидејќи си неверен, нема да видиш смрт додека пророштвото не се оствари“ - и исчезнал. Преведувачот, премрен, послушал. Го превел девојка со девојка и денес го имаме елинскиот превод на Стариот Завет (Септуагинтата) што е поточен и од оригиналот. И по завршувањето на преведувањето баталил и преведување и сè, се преселил во Ерусалим и се посветил на Бога.

Преведувач се вика Симеон, денес го знаеме како св. Симеон Богопримец. Царот се викал Птоломеј Филаделф (од македонската династија што владеела со Египет од александровиот генерал Птоломеј до Клеопатра VII, онаа што пуштила змија да ја апне откако го убиле Јулиј Кесар). Културниот центар на светот се викал Александарија.

И на денешен ден - кога св. Симеон имал 330 години - пророштвото на ангелот се остварило. Додека бил во ерусалимскиот Храм на молитва, во него влегла Девојката со својот Син - стар четириесет дена.

Човек што 300 години чека да се случи нешто не можел да не Го познае. Целиот радосен, заборавајќи на прастарите коски, пришол и го зел бебето и заблагодарил што Господ конечно го ослободува од службата (животот земен). Неговата молитва Црквата Божја ја кажува на секоја вечерна служба. Неговата молитва е израз на најголемата среќа што може да ја доживее човек- кога ќе се сретне со крајниот друг, инаков - Бог. Среќа што само ја насетуваме кога ќе се сретнеме вистински со друг човек - со суштество што ни е сродно по создание, а различно по личност. Средба на две срца во вистината.

За неверните Томи - како може човек да живее 330 години? - Просто, нашиот живот е во Божји раце. Дали ќе биде долг или краток, блажен или мачен - зависи од тоа како му служиме. Со Него 330 години се рај, а без Него и 3 минути можат да бидат пекол.

Кој го мајмуносува човекот?

2006-02-10T10:53:00.000+01:00

Дел од прекрасната статија на порталот на Премин за лажноста на еволуционистичкото учење:

А, сега да разгледаме едно елементарно научно прашање: какви се доказите за еволуцијата на човекот? Студирајќи историја на универзитетот, имав можност да ја изучувам историјата на првобитното општество, и паметам како предавачот ни раскажуваше прекрасни приказни за различните предци на човекот, кои беа набројувани околу дваесетина. Но, јас никако не можев да разберам, каде се реалните докази за вистинското постоење во далечното минато на сите видови на тие животни: нив на студентите никој не им ги покажа.

Всушност, ископаните научни сведоштва во полза на еволуцијата на човекот се состојат од: ископани остатоци од неандерталец (многу примероци); синантроп (неколку черепи); т.н. јавански, хејделбергски и пилтдаунски луѓе и пронајдоците во Африка (сите тие се крајно фрагментарни) и не многу други остатоци. Така, сите ископани сведоштва за еволицијата на човекот можат да се сместат во ковчег со размер на мал гроб, а и потекнуваат од месности многу оддалечени една од друга, при отсуство на веродостојни искажувања барем на релативна (а, камо ли апсолутна) возраст и без никакви укажувања на тоа, како тие разни луѓе помеѓу себе се поврзани по род или потекло.

Освен тоа, еден од тие еволуциони предци на човекот, пилтдаунскиот човек, како што подоцна се покажа, бил намерен фалсификат. Интересно е тоа што језуитот Тејар Де Шарден бил еден од откривачите на пилтдаунскиот човек - факт кој може да се најде во повеќето учебници. Тој го открил забот на тоа фабрикувано создание, кој веќе бил обработуван со намера да се корегира возраста на пронајдокот. Тоа откритие и било токму онаа алка што недостасува помеѓу човекот и мајмунот, заради што пилтдаунскиот фалсификат и бил сочинет од човечки и мајмунски коски. Тејар Де Шарден имал врска со откритието, но главно со интерпретацијата на некој пронајдоци на јаванскиот човек, кои биле фрагментарни. Важно, каде и да бил, тој наоѓал сведоштва, кои точно одговарале на неговите очекувања - а, имено, дека човекот произлегол од мајмунолики суштества.

Ако објективно со проучат сите ископувани сведоштва во полза на еволуцијата на човекот, тогаш ќе се покаже, дека убедливи или некакви разумни докази за таа еволуција - нема. Сите научни работи по овој проблем се сведуваат на полуфантастични измислици со невистинита реконструкција на устројството и битот на архаичните човекови општества, непотврдени со реални археолошки пронајдоци и други документирани извори. Но, сепак е општоприфатено дека постојат докази за еволуцијата, бидејќи луѓето сакаат да веруваат во тоа; тие веруваат во атеистичката материјалистичка философија, која бара човекот да биде настанат од мајмунолико суштество. Од сите ископани луѓе само неандерталецот (и, секако, кромањонецот, кој пак, може да се смета за современ човек) е вистинит; но, и тој е просто homo sapiens, различен од современиот човек не повеќе колку што современите луѓе се различни помеѓу себе. А, цртежите на неадерталскиот човек во учебниците по историја на првобитното општество се само мечти на уметниците кои претпоставуваат како би требало да изгледа примитивниот човек, поаѓајќи од еволуциската теорија.

Целиот напис е тука.

Немир и гнев

2006-02-08T23:19:00.000+01:00

Cartoon Muslim protests...

Баш цртанофилмски муслимански протести, само што не е смешно.

Веднаш ограда... Бидејќи не гледам вести и не читам весници, информациите ги цицам од радио и од Интернет. МРТВ се многу коректни во вестите и никаде не чув „пророкот“ Мухамед, за разлика од странските шпионски радија на македонски каде што го упророчија. Оградата ми е: Исламот го сметам за заблуда (прераскажано и погрешно сфатено христијанство од страна на еретички монаси што се мавтале по Арабија во тоа време во комбинација со тотален еготрип, троа опортунистички заклучоци за лични цели и еден куп суеверија - посовршена идеологија за владеење со народните маси не постои) и после Христос нема Пророци со големо П - сите крстени во името на Света Троица се повикани да бидат пророци на Вистината.

Второ - МПЦ многу убаво настапи со изјавите на архиепископот Стефан и митрополитот Наум, и точно е дека треба да се внимава на чувствата на другите луѓе, ама уште поубаво е објаснето како верско чувство НЕ МОЖЕ да се навреди на порталот на Премин.

Навредено е нечие его - што обично предизвикува гнев - и сега муслиманите покажуваат сила (слики од лондонските протести - од блогот на брат ми што случајно се нашол меѓу нив). Споменав во коментар кај кибиц, ќе објавам и тука - прексиноќа на Би-Би-Си слушав некоја будала што се нарекува имам што бара карикатуристите да им се екстрадираат на муслиманите да им суди муслимански суд! „Каква би била евентуалната казна?“, прашува водителот. „Па, најверојатно ќе бидат осудени на смрт, ама тоа не е важно, бидејќи и вие барате терористи да ви се екстрадираат за да им судат ваши судови“!!!

Логичен ви е аргументот? По таа логика јас може да барам секој муслиман (атеист, агностик, гностик, Евреин... додади кого сакаш) што за Исус ќе каже дека бил обичен човек да биде предаден на Црковен Суд за да се анатемизира. ИдиЈоти.

Од другата страна исто будали. САД уште не ја исклучува можноста за воен напад врз Иран, а тој иранскион претседател како да го сака тоа. Ќе се повторам - многу ме потсетува на Милошевиќ. Или чавка му го испила мозокот, или е многу добро платен.

Мене протестите и нивниот повод (погледнете само КОГА биле објавени карикатурите) ми се доказ за нешто друго - за состојбите на луѓето што не ја бараат вистината, туку го следат тоа што им одговара на телесните (психолошките) желби и на своето, наместо на Божјото. Не ми се допаѓа ни „милитантниот секуларизам“, како што беше наречено однесувањето на ЕУ од страна на о, толку праведните и нелицемерните САД и Британија, ама барем во него е зачувано правото на слобода на личноста... дури и до грев.

Боже, сврти го ова на добро.

Жртвата како најголема љубов

2006-02-05T01:18:00.000+01:00

„Никој нема поголема љубов од оваа: да ја положи душата своја за своите пријатели (ближни).“ Јован, 15,13.

Не само во војна, туку во секојдневниот живот.

Тоа го направи Христос на Крстот, на тоа сме повикани и ние.

И кој ме потсети на тоа? Не само претходната дискусија за самураите, туку и два филма што зборуваат токму за ова и што ги гледав деновиве - „Ефектот на пеперугата“ и „Дони Дарко“. Жртвата е единственото и крајно решение што го менува светот. Откажувањето од своето за да му се направи место на Бог да дејствува.

Самураите и христијанството

2006-02-02T20:51:00.000+01:00

Неверојатно што ќе најдеш во тоа „Нешенел џиогрефик“. Едно рамкиче од декемврискиот број 2003-та.

„Христијанството била главна религија во феудална Јапонија подолго од 50 години. Заедно со мускетите на португалските трговци кон средината на 1500-тите години, пристигнале и езуитските мисионери коишто го ширеле христијанското слово на најсиромашните селани, како и на самурајските земјопоседници што биле желни да добијат пристап до странските пушки и трговијата. Во 1559 год. еден езуитски презвитер допатувал во престолнината Кјото и го убедил шогунот Ашикага Јошитеру да им даде заштита и ослободување од даноците на мисионерите во целата земја. Христијанството се ширело до крајот на владеењето на Ода Нобунага, еден од великите јапонски самурајски водачи и до 1580 год. веќе имало околу 150.000 покрстени души. Во поголемите градови никнувале цркви и богословии, а самураите оделе по улиците со бројаници. Во битка, христијанските воини носеле крстови на штитовите и, додека се судирале мечевите, на бојните полиња одекувале извиците „Језу“ и „Санта Марија“.

Тие извици биле придушени во 1587 год., кога наследникот на Нобунага - Тојотуми Хидејоши - наредил езуитските презвитери да си одат од земјата во рок од 20 дена и целосно ја забранил нивната вера. Причината за овој ненадеен едикт не е јасна. Може бил загрозен од моќните христијански земјопоседници. Иако многу езуитски презвитери си отишле, забраната во голема мерка не била спроведувана. Десетици езуити продолжиле да проповедаат на речиси 300.000 следбеници, меѓу кои биле и некои од најблиските офицери на Хидејоши. Таквото прогледување низ прсти траело до 1611 год., кога службениците на Токугава Иејасу повторно ја отфрлиле христијанската вера. За три години црквите биле уништени, мисионерите биле затворени, а христијанските земјопоседници биле протерани. Многу христијански самураи ги изгубиле својата земја и својот статус, иако нивната вера се одржала до Шимабарскиот Бунт во 1637-38 год. Една група христијански самураи безземјаши се приклучиле на селанскиот бунт против еден суров земјопоседник во западна Јапонија. 20.000 души со месеци успешно бранеле еден напуштен замок од владината војска за која се смета дека броела 100.000 војници. Откако изгубиле илјадници војници, властите биле принудени да ги замолат холандските воени бродови да го бомбардираат замокот. Христијанските знамиња со врежани имиња на светители и зборовите „слава на благословените свети тајни“ паднале, бунтовниците биле масакрирани, а христијанските самураи конечно биле поразени.“

Да го цитирам Мики Манојловиќ од „Андерграунд“ - „Нема рата док брат не убије брата“. :(

Тотално изрезилено во преводот

2006-02-02T20:06:00.000+01:00

По повод ткн. „превод“ на Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch, and the Wardrobe од К. С. Луис на АЕА и Време.

Клинците дома се пресреќни - баба синоќа видела реклама на Сител дека последниот хит на Дизни/Буена Виста „Хрониките на Нарнија: Лавот, Вештерката и Креденецот“ конечно ќе игра во кино и во Скопје! Иако филмот го гледавме на ДВД (добра кино-копија :) и во варијантите на Би-Би-Си (во четири дела) и еден цртан (многу послаб) - им реков дека конечно доаѓа еден филм вреден да се види во кино и ќе ги носам.

За што се работи? Хрониките на Нарнија се дело на Клајв Стејплс Луис, Британец (англосаксонец, всушност) што од агностицизам (учење што вели „ОК, има Бог, ама јас не му се мешам во работата, нека не ми се меша ни Тој во мојата - нејќу да знам за Него“) станува христијанин - и тоа хардкор. Преобратувањето му дава голем креативен поттик и тој не само што пишува бројни теолошки огледи (имате поврзница горе на името), туку и почнува да пишува „фикција“ или „белетристика“ со христијанска тематика. Бил член на друштвенцето „Инклингс“, чиј најпознат член (кај нас) е Џ. Р. Р. Толкин (авторот на „Господарот на Прстените“) и од чија дружба произлегле и „Хрониките на Нарнија“ во седум книги. Како љубители на бајки, другарите се обложиле кој ќе напише подобра христијанска бајка. „Прстените“ сте ги гледале и можеби сте ги читале, време е да ја откриете „Нарнија“.

Јас ги открив летото Господово 2004, ги голтнав седумте книги за седум дена и им ги раскажував на децата после ручек, на трпеза, или приквечер, покрај огинче во дворот, и волшебноста на тој свет и мојата одушевеност ја префрлив и на нив. Што е толку убаво во книгите? Христијански и длабоко теолошки по себе, привлечни се и за луѓе што не се интересираат многу за таа димензија затоа што многу добро функционираат како класични бајки (подобро од „Господарот на прстените“, според мене).

Е, сега следи заплетот. Луис починал 1963 година, Бог да го прости, што значи дека во Европа неговите наследници имаат право на авторски дивиденди до 2013. Во САД до 2062. И, бидејќи сакав се да биде во ред, и бидејќи морав да ги преведам книгите од што ми се допаднаа, ги побарав авторските права од Харпер Колинс уште истото лето. Не ги добив, бидејќи немам никаква врска со АЕА и Време, што ми беше соопштено некаде во ноември 2006 (после 16 месеци по првата преписка) под изговор дека другиот понудувач имал подобар маркетиншки план. Ај, важи, нема проблем. Фала Богу што ќе излезе книгата на македонски, си реков.

Е, ништо од тоа. Книгата излезе, ама не на македонски. „Подобриот понудувач“ имал подобра маркетиншка понуда (можеби), ама заборавил производот да го направи убав и скапоцен. Преводот на насловот е: Авантурите во Нарнија: Лавот, Вештерката и ОРМАНОТ!!!

Ај, Авантурите во Нарнија убаво звучи - привлечно е маркетиншки. Ама што има привлечно во преведувањето на "wardrobe" (плакар, шифоњер, креденец, ОРМАР) со ОРМАН? Очигледно, преведувачот ни знае англиски, ни знае македонски. Ниту го гледал, ниту го читал „Волшебното самарче“, кадешто дејствието се случува на Караорман (црна ШУМА), а „шумкарите“ и „бандитите“ на секоја втора страница се кријат во „орманот“.

И, што сега? Ќе оди филмот, на децата ќе им се допадне (ќе ви се допадне и вам, ако сте по бајките), ќе ја побараат книгата - и ќе добијат уште еден „глуп бестселер“ бидејќи ОД СТАРТ ПРЕВОДОТ НЕ МУ ЧИНИ! Мене тоа ми е исто ко да се продава сирење со бруцелоза - отпрвин не ти е ништо и сирењето има супер вкус, ама кога ќе те фати болеста, едвај ќе се излечиш (ако се излечиш).

Сега сум во искушение да го шлапнам мојот превод на првиот дел (двапати прочитан, еднаш со проверен правопис и лекториран) на мрежава, ама не е тоа тоа. Бог вели „не враќај зло за зло“ и толку. Ми останува да се надевам дека нешто евентуално ќе се поправи во следните продолжетоци (дека ќе го повлечат овој бедниов превод, тешко) и дека прекрасната содржина ќе ги засени лошо преведените работи. И да го издадам комплетот во 2013 год. кога книгите на Луис ќе бидат во јавна сопственост.

П.С. Ова ќе го поврзам со полемиката што се разви по едноиздавачкиот „саем на книгата“ на Матица каде се стигнува преку овој блог.

Изгубено во преводот

2006-01-28T19:00:00.000+01:00

Италијанскиот Романсиер и философ Умберто Еко еднаш има кажано „Преведувањето е вештина на неуспехот“. Како и при секој вреден труд, преведувањето мисли, идеи и вистини од еден јазик или култура на друг е исполнето со промашувања и грешки, но тој процес на пробување и грешење донесува подлабок увид и подобри преводи.

Преведување е работата што ја вршиме кога се обидуваме да ја поделиме нашата вера со некој друг. Тоа е работата што Самиот Бог ја прави уште откога објавил „Нека биде светлина“ на почетокот. Бог бил вреден и целисходен во преведувањето на Својата порака на љубовта и спасението за Своето човечко создание. Сè што има сторено, направено, речено и прикажано е чин на љубовен превод на Неговата мудрост и грижа во облици разбирливи за нас. Нашите гревови нè отуѓуваат од Неговото вечно постоење во несебична љубовна благост, толку често што едноставно не разбираме.

Тоа љубовно дело на нашиот Татко кулминирало со испраќањето на Неговиот Син, преведувајќи го Словото во плот во Витлеемските јасли пред толку многу години. Христос, нашиот Господ Исус, ја исполнил Својата божествена мисија поразувајќи ги најлутите непријатели на нашите души – гревот, смртта и Сатаната – правејќи ги вечно видливи и реални вистинската природа и Личност на нашиот Татко полн со љубов.

Пред Исус да ги остави своите ученици, ним им пренел, а преку ним и нам, да продолжат да ја преведуваат Неговата порака за спасение на целиот свет. На Педесетница, Исус дури ни го испратил Божествениот Свет Дух, така што секој верник може да стане дел од Телото Христово – Црквата – и да го умножува присуството Исусово до сите краеви на земјата.

Така, сега секому од нас му е дадена чудесната задача да им ја преведува својата вера на своите пријатели и соседи. Тоа не е опција, не е дури ни барање. Тоа е Христовата заповед секому од нас и на Неговата Црква на земјата.

Еве три увиди што може да ни помогнат постојано да го прифаќаме својот дел во преведувањето на Христовата порака во нашето секојдневие.

Прво – Преведувањето е лично. Св. Павле им вели на Коринтјаните: „Вие сте нашето писмо, напишано во нашите срца, кое го познаваат и читаат сите луѓе; вие се јавувате како Христово писмо, составено преку нашата служба, напишано не со мастило, туку со Духот на живиот Бог, не на камени плочки, туку врз телесни плочки на срцето“. (2 Кор. 3,2-3). Факт е дека го „преведувате“ она во што вистински верувате на оние околу себе со начинот на којшто го живеете своето секојдневие. Со тоа нашите избори не се само израз на нашата лична слобода, туку начини на кои можеме и ја прикажуваме и преведуваме својата вера (или, не дај Боже, невера) на нашиот свет. Бог не ни пратил само книга да читаме. Самиот дошол во Христа да биде воплотен превод на Вистината што можат сите да ја видат, а сега и ние сме повикани лично да ја живееме вистината што ја објавуваме кога ќе кажеме „Верувам . . . “

Второ – Преведувањето е целисходно. Секаде кадешто отишла Црквата, станала вера на локалното население. Како што Евангелието на Црквата се движело од народ до народ, тешката задача за преведување на Светото Писмо, богослужбените книги и молитвите на верата била вршена со јасно чувство за мисионерство кај верните што ја вршеле таа работа. И тоа е чувството за целисходност што и ние треба да го усвоиме кога сакаме да ја „вдомиме“ верата во својот народ. Целисходното преведување на верата за нашиот народ никогаш не смее да биде само една од задачите на Црквата. Тоа е ПРВЕНСТВЕНА и најважна задача на верните тука и сега.

Конечно – Преведувањето е моќно. Преведувањето е важно затоа што функционира. Тоа значи дека преведувањето на нашата вера во нашиот свет е и тешко, болно и предизвик, но нема поважна работа од тоа. Делото на соопштувањето на нашата вера на начини што нашиот свет може да ги разбере ги менува и преведувачот и слушателите. Тоа ме прави почувствителен за потребите на моите слушатели и, на крај, нè преобразува и мене и заедницата околу мене. Токму таа задача за жив превод најдобро нè повикува кон зрела вера во Христа и кон пат исполнет со љубовна служба кон другите. Никогаш нема да направите ништо поважно од преведувањето на Верата Христова на својот свет. Никогаш!

Понекогаш концептите на Христовата порака му се преведуваат на нашиот свет на изненадувачки начини. Христијаните ги користеле говорот, музиката, поезијата, приказните и уметноста за да ја соопштат Исусовата порака на овој свет. А, сепак, секој може да живее христијански добродетелно и смирено – што е најдобриот превод на нашата вера.

Неделава јас и Еми ќе седнеме заедно со една од нашите омилени гостинки, К. Фредерика Метјуз-Грин, да разговараме за К.С. Луис и неговото дело на отворање на вистините на Евангелието да бидат достапни за светот преку неговите фантастични романи за земјата Нарнија. Слушајте нè.

До следната недела,
Ваш за ширење на Православието,
отец Крис Метропулос

(ѕирнете го линкот десно за православното радио)

На денешен ден

2006-01-27T13:44:00.000+01:00

...малку подлабоко во историјата,

Света Нина Грузиска

Волфганг Богољуб Моцарт

и

Свети Сава Српски (јес да бил скар со македонските цареви и со Охридската Архиепископија, ама да не бевме ние широки, не ќе бевме Македонци :)).

Вода

2006-01-26T20:34:00.000+01:00

Денес, конечно, се решив да излезам на студов и да го свртам „патот на трите цркви“ (Богородица, Св. Димитрија, Св. Климент) да ги завршам работите што ги имав за неделава „у град“. Мојата населба (11. Октомври) е мошне центроцентрична, ама има еден неизграден дел тука кај пругите (порано тука садеа афион, жито и сончоглед) што дава можност за мирна прошетка поскраја од градските улици. Патот покрај пруги - целиот сончев, милина - само минус 4 - води до кејот на Вардар. И таму, кога свртев накај тоа новото сиво зградуриште на МВР (храмот на документите и исправите и јавниот ред и поредок - не можеа попембе боја да му шлапнат - барем да беше металик) го видов Вардар!

Не го видов Вардар - видов едно чудо вода што тече - што тече, јури - на температура на која „пингвини пијат антифриз“ и сите мои 70% вода во организмот изразија желба да се плиснам внатре. (на сликата е Дрим, ама „ју гет д пикча“ :)

Стварно, што е тоа со водата што толку ги привлекува луѓето? Може затоа што е првосоздадена (веднаш после ангелите, а пред земјата, да не зборам за живите организми). Има нешто толку древно во неа што ги влече сите, не само мене.

Што сум забележал на мостот кај МНТ. Таму, ако веќе одиш од другата страна на Вардар, ти доаѓа да преминеш на сред мост. Како токот на реката да те завлекува и тебе па МОРА да го поминеш мостот, па не знам што да е.

Во Белград пропуштив да отидам на устието на Сава во Дунав - ама ме возеше таксист што продал стан за да си земе куќичка покрај Дунав. Тоа ми го зборуваше додека се возевме покрај некоја од реките од која одблеснуваше сонцето и го имав истото чувство ко денес покрај Вардар. Всушност, додека го поминував мостот се чудев колку кубици вода поминуваат во секунда, па како тоа може да се пресмета, па откако пресметав, сфатив дека тоа е МНОООГУ ВОДА, бе! Едно поточе ко нашион Вардар (кој е претежно Треска додека поминува во Скопје, со троа Лепенец) тече со илјадници кубици во секунда. Што да кажеме за поголемине реки. Само Рашче (изворчето) дава милион кубици ДНЕВНО. Горе во Соње сме пресреќни што имаме половина кубик на ден - и тоа од што капе во бунарот. Каква криза со вода, вода има колку сакаш. Всушност, сè е само вода, едвај суво можеш да најдеш!

Се испозанесов. Туку, за привлечноста на водата. Не сум по дремењето со трска покрај или на вода, никогаш не ме повлекло. Ама сосема ги разбирам рибарите, затоа што јас го правам истото што го прават и тие (без влечкање стапови, конци и лигави бескичменици и леб) - гледам во водата што тече. Можам да ја гледам со саати (пошто секој момент е различна). Какви саати - имам така изденгубено којзнае колку време. Ај што ме влечат реките (не мора да биде река, доста е да е вода што тече - поточе - вода од чешма ми е доволна :)) туку привлечноста на секое количество вода поголемо од една чаша. Клинциве обожаваат да клумкаат шишиња (кое дете не е „водна жаба“ - ко да има земни). Секоја бара има привлечност, а камоли Дојран, Преспа или Охридско МОРЕ. А, морето е посебен муабет. Тоа не е вода, тоа е супа во која можеш да се бањаш, а да не ја извалкаш. Секоја вода како да му зборува на тоа исконското во нас - како преку неа да го препознаваме и почетокот и крајот и идниот век.

П.С. Кој ќе искоментира дека тоа се амебите и парамециумите во мене, самиот е амеба и парамециум. Јас сум човек. Создаден како нешто помалку од ангелите, а нешто повеќе од животните. И духовен и телесен. Микро и макро космос. Вода горе и вода долу - а јас во средина :)

Зимски чуда

2006-01-25T16:56:00.000+01:00

Првото чудо го снимив синоќа околу 25 часот и 30 минути (додека ги слушав оние будалите на Сити Радио). Рано не станувам за да ги фатам чудесијата на прозорците (а вечер слушам и парното не го исклучувале, значи нема шанса да ги фатам отсабајле, на поубава светлина), па го штракнав ова во ноќен режим на камерата.

Што е тоа? Папрат? Фрактал? Никако да се изначудам на Бог како математичар. Кога ни влезе првата 386-ка во куќата, што мислите, што правеше? Рендаше фракталчиња по цела ноќ :)

Во зимски чуда спаѓа и задолжителното седење дома и играњето игри во затворено. Еве еден резултат.

Така ќе ми изгледаше куќата да не ми беше готов проектот.

И да, третата слика е резултатот од летните игри, ама пак спаѓа во зимски (заради одложените резултати ;) )

Го обожавам ова студеното, штета што ќе помине за два-три дена.

Русија се закачи со Англија

2006-01-23T22:31:00.000+01:00

Откако и удри шамар на Европа со потсекнувањето на доставата на природен гас, по закачката околу санкциите против Иран, „мечката“ за`рже и накај Обединетото Кралство. Подетално тука.

Извештајот објавен на руската телевизија е дипломатски скандал - но на што рипа Би-Би-Си? На декретот на Путин со кој се скратува можноста странци да пумпаат пари во невладиниот сектор во Русија бидејќи, колку што човек може да види од скорешната историја (Србија, Грузија, Украина, Узбекистан), тоа служи само за подривање на постојните режими во Евроазија. Сега, повторно очекувано, и НВО-ата (покрај Би-Би-Си) врескаат дека се повредуваат човековите права и слободи, ама јас имам друго прашање: Што би направила некоја западноевропска земја кога би знаела дека Русија плаќа „петта колона“ во нивните земји со цел да се сруши Владата?

Не сум некој голем русофил (и Русија има своја вина за поделбата на Македонија), ама подривањето на сувереноста на која било земја (земете го само нашиот пример од почетокот на XXI век) ја подрива стабилноста на функционирањето на светот. Потребно е да има некој столб во борбата против глобализмот (читај американизацијата) на светот - чисто затоа што свет во кој сите би биле „Американци“ би бил страшно здодевен и суров.

Науката и верата

2006-01-23T11:56:00.000+01:00

Веднаш ќе кажам - науката и верата воопшто не се спротивставени.

Просветителските постулати дека христијанството е непријател на науката потекнува од западното искуство, не од источното. Под „просветителство“ мислам на лажното просветителство започнато од богоборечките мислители на француската револуција. Се разбира, за тоа вина има и папизмот и неговата Инквизиција - направена од страв дека клирот ќе ја изгуби својата власт врз луѓето (а каде има страв, нема љубов). Вистинското просветлување секогаш доаѓа од Бога - кај оние што сакаат и се подготвени да го примат.

Светите Отци се кој од кој пообразовани (во световна смисла - дека поминале школи). Еве, денес е св. Грегориј Ниски, братот на св. Василиј Велики. Тие се само двајца од високообразованите православни Свети Отци (Дополнение: До 1054 год. и Истокот и Западот се православни) . Св. Григориј Ниски ги изучил сите науки од тоа време (значи, не „студирал“ само природни науки или философија, туку сè заедно). Такво образование поминувале сите побогати луѓе во Средниот Век (кој е за нас Златно Доба, за разлика од западното средновековие кое, иако полно со побожност, направило повеќе беља отколку нешто добро - веќе зборував за Крстоносните војни). Самиот св. Кирил, од рамноапостолните браќа, пред да се замонаши бил Константин Философ (титула што ја добивале само најобразованите луѓе од ромејско време) и како најучен во царството, бил праќан секаде каде што требале учени луѓе (Багдад, Крим, Моравија, Рим). Да не зборувам за св. евангелист и апостол Лука, кој бил доктор (медицински). Тоа се само некои од примерите.

Гледиштето на Православната Црква за науката е јасно за секој што сака да го види - природните и општествените науки го испитуваат Божјото Создание - а научното созерцување на начинот и законитостите по кои функционира светот е еден од патиштата за познание на Бога. Се разбира, ако е проследено со страв Божји (што не е страв од „лошиот“ и суров татко што ќе ја казни секоја грешка, туку страв да не се повреди љубовта Божја преобилно излеана врз нас). Секој вистинољубив научник на крај доаѓа до Бога. И тоа од Њутн до Стивен Хокинг. Од другата страна ги имаме закоравените богоборци што се фатиле како пијани за стап за теоријата на еволуционизмот, меѓу кои и покојниот Крал Саган, најзаслужен за популаризирање на „Кант-Лапласовата“ теорема за настанувањето на светот „сам од себе“.

Е, кога сме кај еволуционизмот, ете пример за погрешен научен пристап. Еволуционизмот е измислен за да се отстрани Бог од светот. Тој е САМО теорија и досега не се најдени научни докази за неа (сите ткн. докази се побиени со милијарда други факти), па со вешто манипулирање на јавноста (порано тоа се викаше пропаганда) сега се има впечаток дека е званично стојалиште на целата наука. Еволуционист се познава по следново - не го интересираат фактите, го интересира само она што може да се протолкува како потврда за неговите умувања. Тоа што теоријата не држи вода никогаш не му е битно. Доказите за точноста на Библијата и за создавањето на светот и на сите созданија од семоќниот Бог ги плука без аргументи и ги отфрла како „бладања на религиозни фанатици“. (За креационизмот како научна гранка ќе зборувам во друга објава.)

Муабетот ми е ... еден богољубив научник е заинтересиран за вистината. Уште и ако е верник, Бог му го отвора умот да ги созерца најдлабоките тајни на Божјата промисла - и му дава неизмерна радост при тоа. И богословието (теологијата) како наука не е различна. Теологијата нема претходно одреден комплет догми па да ги пика сите факти во нивните рамки - баш напротив. До догмите (непроменливото учење на црквата) е дојдено со неколку векови утврдување во верата, со пролевање маченичка крв (не со бомбаши-самоубијци) за вистината, при што мотивот бил љубовта, а не желбата за расправање и докажување кој е попаметен. И понатаму врз тие догми се гради. Самиот св. Павле вели „испитувајте сè“... со Христовиот ум... и „ништо не е забрането, само не ми е сè полезно“ (парафразирам). Задачата на секој вистински верник е да ја бара вистината во сè и да го осветува светот. Пример за ова имате во огледите на владиката Методиј за пресадувањето органи во неделно Време (последниот од нив овде). Христијанството не би било христијанство ако постојано не го бара Бога во своето опкружување, затоа што е сè, само не статично.

Совршениот сендвич

2006-01-22T20:04:00.000+01:00

Рецепт, не е за стипси што глумат дека се домаќини.

Што ти треба?

1. Глад. Најдобар зачин. Се става умерено, не повеќе од 5-6 саати, јас ставам 4.

2. Леб. Полубел со три рецки од Жито Лукс. Подобар леб немало (нит` е бел, нит` е интегрален, нит` е препечен, нит` е влажен, трае три дена минимум и не мувлосува, а како двопек е феноменален). Се сече на кришки дебели не повеќе од 10 мм. На граница на тенки. Се сече со добро наострен рецкав нож за леб.

3. Мајонез. Домашен, Томи, Витанез, не е битно. Важно е да е со јајца. Се мачка на ДОЛНОТО парче во тенок слој. Не многу тенок, не многу дебел. Никако не смее да се разлева кога ќе се загриза. Се мачка со лажица.

4. Печеница. Чадена на дрва. Домашна или од Тинекс (рефусот или од Лијановиќи, која е малку посолена). Две парчиња - нека ви ги исечкаат ако е од рефусот.

5. Сирење. Мешано од Здравје, Радово. Може и овчо полномасно. Две мали парчиња, одат врз двете парчиња печеница.

Врз сето тоа иде СУВОТО парче леб. Се пие со пиво или со вода - строго „комуналка“ локална.

Ми требаа 30 години да научам како се прави.

Кумот професор, Протестантот, Коцкарот, Ѕверот и Вештерката :)...

2006-01-21T12:33:00.000+01:00

беа на крштевката на Андријана и многу убаво си поминаа. Беа и Бабата и петте „турбини на љубовта“, а благодатта ги обли сите со љубов.

Кога сме кај благодатта, мало дополнение на претходната објава, во врска со календарот.

Секоја година, на Велигден (православниот) ерусалимскиот Патријарх влегува сам во Црквата на Воскресението во Ерусалим со една свеќа (Турците праќале стражи да се осигураат дека православните не прават некоја финта, а не сум бил лично за да ви кажам дали денес Евреите праќаат војска внатре). Точно на полноќ, Светиот Дух слегува во вид на благодатен оган и ја пали свеќата, па тој излегува надвор и ги пали свеќите на верните што се собрани таму. Секоја година. Кога ерусалимскиот Патријарх влегува таму. Не слегува само ако има еретички ерарх внатре - а нема слезено и една година кога Ерусалимската Патријаршија го прифатила грегоријанскиот календар (Кибицер, најди која е и кажи ни) и се обидела да го прослави Велигден кога не му е време. Веднаш се поправиле, се разбира.

Друга потврда мене не ми треба.

Има едно книжуле за Благодатниот Оган што е премногу долго за да го оставам тука, па кога ќе најдам домаќин што да го чува во електронски облик, ќе ви оставам тука поврзница.

Бог се јави.

Коментаторски коментар

2006-01-21T12:13:00.000+01:00

Друже историчар,

бидејќи си распослан во три објави, еден колективен одговор на твоите коментари.

1. Тоа дека сум грешник, точно е, Бог нека прости, а јас ќе се трудам да се исправам.

2. За да бидеме браќа, треба да сме од иста вера. „Исус се јави“ не викаат браќата во Христа (првпат го слушам овој поздрав што имплицира дека Исус не е Синот Божји кој дојде на земјата).

Понатаму, си забележал и на твојот блог, календарот не е догматско прашање. Ама сите појавности (феномени) имаат повеќе димензии, а јас ја обработувам духовната димензија на „прашањето“. Како поминува времето, сè повеќе е јасно дека инсистирањето Православната Црква да го смени календарот е политичко прашање. Прочитај ја повнимателно објавата, за тоа и зборувам. Последен став на Руската, Српската, Ерусалимската и Македонската Црква е дека евентуално може да се прифати „третиот“ календар што ќе го донесе некоја комисија на ОН - ама не би се обложил на тоа. Впрочем, православните Цркви што го прифатија грегоријанскиот календар го прифатија само делумно - во превод, фиксните празници се слават по граѓанскиот календар, а пасхалијата (Велигден и празниците поврзани со него) останува по јулијанскиот. Не е прашање „кога“ ќе се прифати, јас и „мојата компанија“ одговараме пред други авторитети, не пред световни, макар биле начитани.

Кога сме кај начитаноста - си читал, секоја чест, ама информациите не служат само да се пренесуваат, туку и да се толкуваат. Разликите во толкувањата зависат од методот што се користи за толкување (сега мешам историја со информатика, ама мене и онака сите науки ми се едно поради Единствениот нивни Творец). Мојот метод е да ги испитам сите спротивставени мислења за да дојдам до вистината - затоа што Вистината единствена ме интересира. Затоа ќе повторам - Црквата со својот воскресенско-центричен календар го осветува времето - само така може да има смисла.

Друг проблем со начитаноста - начитан човек не мора да биде мудар. Ако умот не е обожен, облагодатен со Светиот Дух, џабе се сите книги на светот, бидејќи умот што е осветлен само со створената светлина на световното познание, наместо со нестворената Божја светлина, може само да се заплетка во своите несовршености и умувања и сиот тој труд да биде јалов. Пример за тоа е напуштањето на Ѓон Вранишковски и неговите другарчиња на единствената Црква во Македонија што сведочи за Христа со љубов, а не со легализам. Главите исчуреа од премногу читање и погрешно насочена ревност (наместо кон поправање и исправање на своите несовршености, кон „поправање и исправање и наоѓање мани“ кај другите - омилена замка на ѓаволот). Премногу легализам - и умот се затемнува и го бара своето, наместо божјото, и срцето се скаменува.

Ме радува што има луѓе како тебе, се гледа дека срцето не ти е скаменето, па да даде Бог да дојдеш до Вистината, Патот и Животот. Но како што јас не би сакал да бидеш ист како мене, немој ни ти да очекуваш јас да бидам ист како тебе. Во своите толкувања секогаш дозволувам да навлезе Светиот Дух, и да има помалку од мене, а повеќе од луѓето што знам дека ги испитале работите во Христа (Светите Отци од Преданието и современите богослови).

И да, дека катихуменатот „бил укинат бидејќи имало голема смртност кај децата“ е типичен „научнички“ аргумент. Христијаните што имаат чеда знаат зошто ги крштеваат како бебиња - за да може личноста да почне со духовен живот под закрила на Света Троица уште од најмала возраст (најмногу преку причестувањето со Телото и Крвта Христови). Црквата, фала Богу, тоа го увидела одамна.

Бог се јави - Навистина се јави!

2006-01-18T23:17:00.000+01:00

Покајте се, оти се приближи Царството Небесно.

Тоа се зборовите со кои св. Јован Крстител ги повикувал луѓето да се сменат затоа што се „последни времиња“, а со тие зборови и нашиот Господ Исус Христос ја почнува својата проповед по крштевањето (од св. Јован) и 40-дневниот пост во пустината.

Што се случило (т.е. што се СЛУЧУВА) на Богојавление. Исус полни 30 години, „легална“ возраст за човек да стане учител во било што, а камоли во Божјите науки, и оди кај последниот старозаветен пророк (по Воскресението сите христијани се пророци) да го „исполни“ Законот и да ја преземе „штафетата“ на објавувањето на Царството Небесно (Kingdom of Heaven за амерофилите). Св. Јован ги крштева со вода сите души што се отворени за вистината и што се подготвени за доаѓањето на Спасителот (Месијата) и им кажува дека по него доаѓа „Оној што ќе крштева со Свет Дух“. И токму тоа се случува во моментот кога св. Јован трипати го потопува Исус во водите на реката Јордан (трикратното потопување во вода е токму значењето на зборот „ваптизмо“, што на нашки се вика „крштевање“). Во моментот кога Христос излегува од водите, на Него слегува Светиот Дух како гулаб (најубав приближен опис на она што се случило има во филмот „The Miracle Maker“, руско-англиски анимиран филм што се наоѓа по видеотеките, имав чест да му го средам преводот и да го дадам во Телма за емитување).

Значи, баталете празноверија како она дека на „Водици“ се отвора небото и ако протнеш глава низ прозорец на полноќ и посакаш нешто, ќе ти се исполни. Небото е отворено за оние што се отворени за Вистината и Патот и Животот секој ден, само кој да погледне нагоре со духовните очи.

Секој што е крстен во Православната Црква и денес го поминува истото што ни го оставил Христос. Се крштева со трикратно потопување во вода и се помазува со Светиот Дух. Сите ние стануваме „христоси“ (помазаници) - и на нас останува дали ќе го исполниме дарот што ни се дава тогаш.

Наместо П.С.: Богојавленската вода (онаа што се свети после литургија во сите цркви) е вода за крштевање (во ранохристијанската Црква и во првите векови по озваничувањето на христијанството како вера во Римското Царство постоела категоријата „катихумени“ или „огласени“. Тоа биле (а има такви и денес) што три години се подготвувале за крштевањето - учеле за верата, и на Божиќ, Богојавление и Воскресение масовно се крштевале). Тоа значи дека 1. со молитвата е осветена за изгонување на нечистите сили; и 2. колку сакаш остави ја да седи во шише, макар и со години, не се устојува - заради својствата што ги добива од слегувањето на Светиот Дух врз неа. Православна куќа без богојавленска вода... е исто што и специјалци на непријателска територија без договорено извлекување со хеликоптери (отприлика :) ).

„Кога во Јордан се крштеваше, Господи, се потврди поклонувањето на Света Троица: гласот на Отецот посведочи за Тебе и Те нараче Свој сакан Син: и Духот во вид на гулаб ја потврди вистината со тоа сведоштво. Се јави, Христе Боже, и го просвети светот, слава Ти.“

Календари

2006-01-15T00:25:00.000+01:00

или за времето и вечноста

Секоја година околу Божиќ (римокатолички, се разбира) се слушаат истите гласови – зошто, бе, ние славиме ПОДОЦНА од католиците, зошто да не го смени Црквата календарот та и ние да си гнетеме печено прасе ко цел нормален свет? (демек, Црквата не принудува да бидеме ненормални).

За грегоријанска нова година истите тие гласови се прејадени и препиени за да можат да зборуваат, па стивнуваат - околу Василица веќе не се бунат. Имаат уште еден повод за гурманлак. За календарот, малку подолу, ама се ми се чини дека тие гласови всушност сакаат, преку своите телесни желби, да принудат еден дел од населението (оној на кој не му е проблем да си го помине посно 1 јануари по нов стил) да се повинува на нивните желби и страсти и да направи уште еден мал (но битен) чекор кон унијатството (кое е секогаш втора точка на дискусиите на истите тие гласови). Унијатство денес значи задржување на „театарскиот“ дел од црковните обреди и суштинско повинување на волјата на римската столица (не велам на папата, затоа што папизмот е посилен од него) – што е фактичко газење врз своето минато и хектолитрите маченичка крв пролиена во битката против римското погрешно сфаќање на црковноста. И, да, „црковњаците“ - како што ги викаше блаженоупокоениот арчбишоп Михаил - никогаш немале проблем со посната грегоријанска нова година (и онака сите си поминуваат без врска на 1 јануари, Василица отсекогаш била повесела и покул за славење).

Добро, ќе си рече некој (зашто гласовите навистина знаат да заглушат) - што се толку важни тие 13 дена? Што не го прифати Црквата „новиот“ календар? Јас на тоа би прашал друго – што не се врати „црквата“ на „стариот“ календар? Не е точен астрономски? Не би рекол. Секој што ја познава астрономијата добро знае дека астрономите воопшто не го есапат грегоријанскиот календар – бидејќи е многу, многу, многу неточен. Погледнете една обична астрономска таблица и ќе ја видите ставката „јулијански ден“. Зошто? Малку историја (како акумулирано искуство на човештвото).

Календари има разни. Тие имаат една основна цел – мерење на времето. По создавањето на небесните тела, што Господ ни ги дал да ги одредуваме деновите и времињата (четвртиот ден од создавањето) човекот си го мери времето, обично од зајдисонце до зајдисонце (постариот начин) или од изгрејсонце до изјгрејсонце (вообичаен начин) или од полноќ до полноќ (хуманистичко-ренесансен начин). Календар е договорна работа – некој некогаш се договорил денот да има 24 часа, секој од по 60 минути, секој од по 60 секунди (има и други начини да се подели времето, секој знае од искуство) – и тоа е денес прифатено „глобално“. Тоа не им пречи на Евреите да си го држат лунарниот календар, ниту на Кинезите својот календар, ниту на Индусите својот календар, ама сите го прифаќаат универзалното глобално време (кое, сепак, и покрај желбите на некои, уште го дели времето на „пред Христа“ и „лето Господово“ - т.е. BC и AD - само во бившокомунистичките земји се вели „пред нашата ера“ - п.н.е. и „нашата ера“ - н.е.).

Сега следи прашањето – па зошто, тогаш, Црквата не го прифати тој универзален договор? Што е толку проблем „да се усогласи“ со светот (пошто, нели, е назадна и реакционерна општествена сила)?

Такво прашање може да постави само полуписмен човек (односно, полуинформиран, како што е најновата номенклатура на писменоста). Одговорот е – Црквата не го мери времето. Црквата е богочовечки организам (организација е безлично, организам е поточен опис) што го сведочи присуството на ВЕЧНОСТА во времето. Божјото присуство во времето. Односно, времето, коешто има својство на минливост и неповратност, Црквата го осветува воведувајќи ја вечноста во секојдневието. Како? Многу едноставно - најважен настан за целокупното човештво е Воскресението. И во Црквата сето време е воскреснато - тоа е средиште на животот на Црквата и со Воскресението, кое е првото директно навлегување на вечноста во историјата, се мери се и секој.

Грегоријанскиот календар се нарекува така папата Грегор/Гргур (не знам која му е бројката и нема да ви кажам кога бил папа), којшто бил толку искомплексиран и во толку незгодна политичка ситуација поради глупостите што ги изнаправила западната Црква дотогаш, решил да и повладее на науката и да го врзе календарот со пролетната рамнодевица, наместо со Воскресението. И затоа, со декрет, го поместил 1 јануари за 12 дена (не е грешка, за 12 дена. Денес разликата е 13 заради астрономската разлика меѓу јулијанскиот - „стариот“ и новиот календар. Некаде за 5-60 години разликата ќе биде 14 дена). Оттогаш и календарот се корегира така што 21 март секогаш да се паѓа кога е пролетната рамнодневица. „Па, нели е така поправилно“, ќе рече некој? Да беше поправилно, ќе го прифатеа и астрономите (за понаучните детали околу овие два календара, видете во Википедија, овде муабетот е друг).

Факт е дека разликата од тие 13 дена во календарот одразува и една друга, духовна стварност. Во првите векови е воспоставено правилото Велигден (Воскресение) да се слави секогаш 1. во недела 2. по првата полна месечина 3. по пролетната рамнодневица. 4. И после еврејската Пасха (за потсетување – Христос е распнат во петок, пред еврејската Пасха, којашто секогаш се паѓа во сабота, а воскреснува утредента, во недела). Јулијанскиот календар остава простор да се исполнат овие четири услови (православните Цркви што по 1924 почнаа да го прифаќаат грегоријанскиот календар се раководат според јулијанската пасхалија). Грегоријанскиот календар не дозволува вакво нешто – се случува често Велигден римокатолиците да го слават пред еврејската Пасха (премин, де, Евреите го слават преминот од Египет во ветената земја под раководство на Мојсеј, а ние го славиме преминот од смрт во живот под раководство на Христос – првиот премин е праобраз (праслика) на вечниот премин). Така ем одат против каноните на Црквата, ем ја утнуваат работата есхатолошки (исто ко да слават 1 мај - за нив ќе биде сеедно и кога ќе го фиксираат „Истер“ на 15 април - не дај Боже така да биде, ама натаму идат).

Во превод – грегоријанскиот календар го враќа паганството, против кое, повторно, е пролеана маченичка крв и се врзува за природен феномен (како тој да не е под власта на Бога). Или - наместо воскресенско-центричен, календарот го прави сонце-центричен. Христијанството не е култ на сонцето, туку заедница на вистино- и христо- и богољупци.

Животот во осветеното време (литургиско – во кое секоја недела се слави Воскресението со свечено заедничко дело на верните собрани околу светата Трпеза) го осветува и животот. Тоа сум го искусил и затоа го знам. Тоа е тајна што не може да се објасни додека не се искуси. И затоа - повторно –

Нека ни е благословена годинава Господова што ни е дадена за спасение, та од (при)времени да станеме ВЕЧНИ.

Среќна Нова Година

2006-01-14T20:46:00.000+01:00

Пишувајќи во радоста на светлите денови на зимската Пасха од Божиќ до Богојавление, оваа година да ни биде уште поубава од претходната. Благослов Божји на сите!

Со дополнение на еден одговор на една „виртуала“ - реплика на реплика:

Кога ги гледаме страданијата на милиони човечки битија, не можеме да останеме бесчувствителни. На кој начин можеме да им помогнеме? Според христијанскиот поглед на светот, оваа трагедија на земјата е последица на непослушанието. Адам ја побара божествената состојба, вечниот живот, прекинувајќи ја врската со својот Отец и Создател. Христос - Човекот, прв во историјата на човештвото се искачи на Голгота: ја избра најмачната смрт, за да го избрише ова проклетство. Да се реши некој да Го следи Христа, значи да се изложи себеси на страданија. Тоа е неизбежно! Претпоставувајќи дека сме една клетка во големото тело на човештвото, од почетокот на создавањето на светот, и доколку животот на светот поминува во нас, ја живееме трагедијата на човештвото како наша трагедија.

И на албански (без краткото „е“, сори)

Kur i shohim vuajtjet e milionrave genie njerezore, nuk mund te jemi te pandjeshem. Ne cilen menyre mund t'i ndihmojme? Sipas veshtrimit kristian te botes, kjo tragjedi ne toke eshte si rrjedhoje e mosbindjes. Adami e kerkoi gjenden e Perendise, jeten e perjeteshme, duke e nderprere lidhjen e vet me Atin dhe Krijuesin. Krishti - Njeriu i pare ne gjithe njerezimin u ngjit na Golgote; e zgjodhi vdekjen me te mundimshme, qe ta fshije kete malkim. Te vendose dikush qe ta ndjeke Krishtin, do te thote te eksponoje vetveten te vuajtje. Ajo eshte e pashmangshme! Duke supozuar se jemi nje qelize ne trupin e madh te njerezimit qe nga fillimi i krijimit te botes dhe ne qofte se jeta e botes kalon tek ne, e jetojme tragjedine e njrezimit sikur te jete tragjedia jone.

Старец Софрониј во двобројот 31-32 на „Премин“ од декември 2005.

„Семејните вредности“ и Евангелието

2006-01-12T21:43:00.000+01:00

Од отец Кристофер Метропулос,
пренесено од билтенот на православното радио „Дојдете, примете ја светлината“, сите емисии се снимаат и може да ги слушате и преку интернет. Само кликнете тука.

Пред некој ден заглавив во сообраќајниот метеж, и тоа зад еден автомобил што имаше залепено една од илјадниците налепници со порака на задниот дел. На оваа пишуваше „Омразата не е семејна вредност“. Сосема се согласив со пораката, но таа ме замисли за одредени многу тешки зборови што ги има изговорено Исус во Евангелијата.

Нашата современа култура (во случајов, американската, а наскоро и кај нас – прим. АЗ) е опседната со „семејните вредности“ и тоа многу добра фокусна точка, но не ако ги сведеме семејните вредности на сентименталната наивност што создава фантазија за семејниот живот. Нашата Православна вера нè повикува да живееме во стварноста, осветлени со Божјата вечна премудрост. Ние не ги затвораме очите пред болните вистини на совремието, туку ги пренасочуваме своите животи за да живееме според мудроста на Црквата. Исус ја одразува токму оваа вистина со некои вџашувачки изјави во Евангелијата.

Во 14 поглавје на Евангелието по Лука, евангелистот ни го прикажува Исус како го поучува наородот, помагајќи му и нему и нам да ја увидиме вистината претходно кажувајќи приказна. Ни претставува еден измислен водач на заедницата што поканил многумина на гозба со него и неговото семејство. Но, мнозина ја одбиваат поканата и смислуваат изговори зашто не можат да дојдат. Конечно, човекот го праќа својот слуга: „Излези по патиштата и оградите и убеди ги да дојдат, за да се наполни мојот дом!“ (Лука 14,23)

Исус ја користи оваа приказна за да ги опише Божјите „семејни вредности“. Му го кажува следново на народот: „Ако некој дојде при Мене и не го намрази татка си или мајка си, жена си и децата свои, браќата и сестрите, па дури и душата своја, тој не може да биде Мој ученик. И, кој не го носи својот крст и не оди по Мене, не може да биде Мој ученик“. (Лука 14,26 - 27) Тоа се навистина тешки зборови.

Еве три размислувања што може да ни помогнат да ги примениме овие тешки зборови во својот живот. Нека ни помогнат јасно да го чуеме она што Господ го кажал тогаш, и уште повеќе денес.

Прво, вистинските семејни вредности почнуваат со Бога. Исус се служи со многу силни зборови за да нè оттргне од нашата склоност кон егоцентричност и поедноставена сентименталност (патетика – прим. АЗ). Тој знае дека ако радикално не си го пренасочиме размислувањето, ќе ги сведеме своите односи со луѓето на првото чувство што ќе ни се појави во моментот или на некоја лична корист. Сите наши односи со луѓето мора да се втелемени врз примарниот однос меѓу Бога и нас. Ако тој однос е слаб, тогаш токму таа слабост ќе ги зарази сите наши останати односи.

Второ, вистинските семејни вредности истекуваат од Бога. Кога ќе разберам дека мојот однос со Бога е темелот на мојот живот, тогаш и САМО тогаш можам правилно да си ги вреднувам односите со брачниот сопатник, со своите деца, со своите родители и сите останати мои односи. Бидејќи сме создадени по образ (лик) Божји за да бидеме по Негово подобие (слични на него), интимното и целосно познавање на Бога ми помага да се познаам себеси и сите околу мене - коишто исто се создадени според Неговиот образ. Освен што тоа е Христовиот начин за целосно да се посветам Нему, Исус ми го дава и самиот клуч што ми треба за да ги поставам сите свои односи во правилна перспектива. Токму тој клуч што недостига ги сведува „семејните вредности“ на обично и просто учење како да се снајдеш во околината и со другите. Вистинските и богоугодни „семејни вредности“ се многу помоќни и го менуваат животот.

Конечно, вистинските семејни вредности враќаат кон Бога. Тоа радикално пренасочување на нашето размислување и однесување не само што ни го покажува патот кон живот преобразен од Божјата благодат, туку ни нуди и моќен начин за откривање на Божјата благодатна покана секому околу нас за враќање кон Бога – нашиот Творец и Создател. Но тоа не може да се случи додека не решиме да Му веруваме на Христа и на она што го зборува и додека не си го подредиме животот според Божјите вистински семејни вредности.

Пред да се обесхрабрите од тешкотијата на овој предизвик, имајте на ум дека никој од нас не може да направи ништо без благодатта Божја што ни дава увид, сила и поттик фактички да живееме според оваа наизглед парадоксална мудрост. За вистински да го љубам своето семејство како што треба, не смеам да го љубам повеќе одошто Го љубам Бога. Ако го љубам повеќе отколку што го љубам Бога, семејството ми станува идол. И, на крај, воопшто нема да го љубам вистински.

Сите помагала за преобразување на нашето размислување и на нашиот живот се во Црквата. Божествените Свети Тајни, молитвите, Литургијата - сите тие се направени така што ни помагаат да го втемелиме својот живот врз љубовта Божја и да врежеме светла патека во своето срце и ум за оваа вечна мудрост.

Неделава повторно ќе ни дојдат на гости д-р Дејвид и д-р Мери Форд за серијата емисии посветени на дарот на бракот како духовен пат кон обожувањето. Придружете ни се, ќе научиме уште нешто за Житијата на Светителите што се во брак.

Уште нешто за крстоносците

2006-01-10T20:44:00.000+01:00

Како дополнение на точката бр. 2 од пред 2 објави, а и бидејќи лектира овој период ми е „Вистината е една - Светите Оци за римокатолицизмот“ (ЛИО, 2001 - на српски), мал осврт кон крстоносните војни и расколот меѓу Источната и Западната Црква.

Википедија пристојно ја покрива темата, ќе ви го дадам само уводот, а вие читајте понатаму ако ви е интересно:

Крстоносните војни се повеќе воени походи - обично поттикнати од папитe - што се случиле во временскиот период од XI до XIII век. Првобитно тоа биле римокатолички обиди да се повратат Ерусалим и Светата Земја од муслиманите, но некои биле насочени против други Европејци, како на пример IV Крстоносна војна против Цариград, Албигенската Крстоносна војна против Катарите во Јужна Франција (француска варијанта на богумилството - натемаго - кај нас ги толчеле главно српскиот крал Милутин и ромејската династија Комнени) и Северните Крстоносни војни.

Второ, расколот меѓу Исток и Запад не се случил наеднаш и радикално во 1054 год., званичниот датум, туку бил процес што траел со векови. При првиот поголем судир бил меѓу повластољубивите папи и цариградскиот Патријарх св. Фотиј (820-891 лГ), еден од најсветлите ликови во историјата на Црквата и најзаслужен што и ние сме православни денес - по негов благослов се пратени св. Кирил (Константин Философ) и Методиј и во Багдад, и на Крим, и кај Хазарите, и, конечно, во Моравија, за да продолжи нивното дело и во нашите краишта. Спорот во IX век завршил со доаѓање на православен папа на римскиот престол.

Голем број папи биле православни до X век, ама односите се влошувале со векови и кулминирале токму со таа злогласна IV Крстоносна војна. На шега се вели дека папската була за анатема на Источната Црква била фрлена на престолот на Св. Софија (фамозната 1054 год.) бидејќи папскиот претставник во Цариград Хумберт бил навреден што не му било даден место „достојно на неговиот лик и дело“, ама односите и по таа случка не заладиле цели 200 години. Во долниот извадок од „Вистината е една“ има цитат од св. Нектариј Егински, светител од XX век (починал 1920 год.), од неговата „Историска студија за причините на расколот (шизмата)“

...Крстоносните походи, особено IV Крстоносна војна, се конечни „довршители“ на дефинитивниот расцеп и раздвојување на источната и западната Црква. Тоа во наше време го тврдат и многу историчари на Црквата (на пр. Георгиј Флоровски и др.), но св. Нектариј до тој заклучок дошол многу порано, проучувајќи ја самостојно историјата на XII и XIII век. Тој, како историчар, заклучува дека западните крстоносци, кои за своето освојување на Цариград и за поробувањето на Источната Црква добиле благослов од папите (особено од Инокентиј III и неговиот Латерански собор во 1215 год.), всушност се конечните разурнувачи и на последните односи и општења што се` уште постоеле меѓу Источната и Западната Црква. За тоа пишува покарактеристично: „Една од најважните причини за конечното отуѓување на Западот од Истокот биле вооружените походи на крстоносците, коишто минувале низ самодржавноста на Византија и на крај завладеале со неа преку лукавото поробување на Цариград. Антиохиските и Цариградските патријарси, прогонети од своите области од страна на Франците (односно крстоносците), тогаш живееле во Цариград; заземањето на Сирија од страна на крстоносците за нив било исто толку неподносливо како и самиот турски јарем“ (II книга, 93). Крстоносците со своето однесување и непочитувањето до безбожност на се` православно предизвикувале неподнослива болка и длабоко негодување на верниот православен народ на Исток. Најстрашен бил IV крстоносен поход, при кој папата Инокентиј не само што не ги спречил неделата на крстоносците во Цариград и по другите православни краишта, туку и целосно ги благословил крстоносците и нивните насилства над православните светињи и совести. Тој со крстоносците пратил „мноштво епископи, свештеници и монаси“ да го обратат под негова власт „шизматичкиот“ Исток (II 96-100). Тие, по зборовите на св. Нектариј, „нови евангелски апостоли на Христовиот намесник (папата)“ не дошле на Исток да ги просветат Турците, туку, „заземајќи ги Источните земји, ги прогонувале православните епископи од нивните престоли, ги гонеле клириците што не им се потчинувале ним и на папата и ги грабале престолите и пределите православни“ (II, 100). Конкретно, светителот ги наведува мачењата и страдањата за Православието на монасите и клириците на Кипар, во манастирот Кантара, кадешто во 1231 год. од римокатоличката ерархија пострадале игуменот Јован и 13 монаси и свештеномонаси.

Оттогаш на Западната Црква и` се случуваат и хуманизмот и ренесансата (како што вели о. Г. Флоровски - Христос беше сведуван на човек додека не остана само човекот - хуманизмот) и Инквизицијата и глупавото отфрлање на науката и сите киксови и отпадии до ден денешен (што некои недоволно информирани луѓе крстени во православната вера мислат дека се заслуга на православната Црква).

Едно треба да се знае - православната Црква никогаш нема фрлено анатема на римокатолицизмот од проста причина - доволно е само еден папа да се покае за Рим да се врати во лоното на Едната, Соборна, Вселенска и Апостолска Црква. Извесни чекори се преземени во последно време. Од минатата година, по 30-годишните теолошки дискусии меѓу православните и римокатолиците, римокатоличките катехизиси (учебници по вероучение) во САД веќе не го содржат еретичкото „и од синот“ - filioque - во Символот на Верата, а папата Јован Павле II дури се оградуваше од декретот за папската непогрешивост (донесен 1870 год.). Меѓутоа, има уште проблематични места во учењето на римокатоличката Црква без чие исправање едноставно не може да има никакво соединување или „унија“ меѓу Исток и Запад.

Во Википедија пишува уште и дека покојниот Јован Павле се извинил за грабежот и дивеењето во Цариград 1204. За пустошот што го направиле Норманите НА ПАТ за Цариград низ македонските краишта... (ќе ви го кажам насловот на книгата од којашто го дознав ова - ја има и на македонски - кога ќе ја откопам) ...не стигна да ни се извини, Бог да го прости.

И, да не заборавам - филмот „Царството Небесно“ е за I крстоносен поход, II е скокнат (пошто никој не ни стигнал до Ерусалим) и има кратко наговестување за III. Четворката може евентуално филмски да ја обработи и до даска да ја упропасти Оливерчо Каменот (во кој конечно ќе се разоткрие заговорот на византијците што бил успешно спречен и осуетен од страна на витезите од запад ;)

Христос се роди, за сите да се просветлат. Амин.

Новогодишниот хит

2006-01-08T22:26:00.000+01:00

ФрутиЛупс - 1 јануари - далеку од динамитките и огнометите. А од денес, со моите музички злодела можам да ја малтретирам и публиката на интернет!

Пријатно :)

Powered by Castpost

На репертоарот овој Божиќ

2006-01-08T22:15:00.000+01:00

Благодарение на еден пост на блогот на Дарко156, ми се отвори цел еден свет. Данке, Дарко :)

Пред Божиќ одбивам да подлегнам на потрошувачката манија, ама отпорот секогаш ми попушта кога се работи за филмови. И така, се частев 1 +3 филма. Едниот му го мотнав на другар ми Кољо од „Икона“, а трите ги купив од теткицата пред Тинекс у Кисела Вода. Следат детали:

1. Хрониките на Нарнија - Лавот, Вештерката и Плакарот.

Направен по првиот од 7-те романи на Клајв Стејплс Луис (агностик што на стари години го има откриено Христа и христијанството и од богопорекнувач станал богозналец - го има извадено логичкиот доказ за вистинитоста на Христос и има објавено еден куп христијански романи и теолошки огледи - малку е климав во некои моменти - сепак е англиканец - ама е многу јак во логиката). Книгите ги открив летоска и не само што ги симнав преку Е-муле, не само што ги купив на англиски од книжарница во Виена, туку и ги барав правата за превод на македонски од Харпер Колинс (пошто чоекот починал 1958, Бог да го прости, неговите наследници имаат право да ги цедат авторските права уште три години). Правата не ги добив (ги добија и ги упропастија АЕА заедно со Време) ама преводот на книгата ќе го објавам тука - кога ќе дојде време. Децата ми ја обожаваат цела серија, не можат да и` се наситат. Штета што не се најде од мајка роден да го донесе филмот да го гледаме во кино, па морав да гледам копија „биоскоп-добар“ од „кинотеката“ кај Камени Мост.

Нема да го опишувам филмот - мора да се гледа. Луис му бил другар на Толкин и отприлика во исто време ги напишале „Господарот на прстените“ и „Нарнија“. Облогот бил кој ќе напише подобра христијанска бајка. Погледнете ја првата Нарнија и сами пресудете.

Да не заборавам - Дизни (БуенаВиста) не го „обичам“ многу, да не кажам има анатема од Покахонтас наваму, ама се искупија со ова дело (башка што им се исплатеше :))

2. Царството Небесно (не сакам ни да го изговорам преводот под кој одеше во кино - човек да жали по времињата кога Ацо Македонија Филм се думаше по три дена под кое име да ги пушти филмовите во дистрибуција) на Ридли Скот (имате поврзница преку насловот на филмот, не ви ставам друга)

Крстоносците се една од главните причини што православните не се мирисаат многу со римокатолиците уште од времето кога се одвива филмот (12 век - кога Латините не само што го освоиле Ерусалим, туку се квакнале и во Цариград на едно 50 години - муслимани-православни, кој да ги разликува ;). Филмот е тотална холивудска антицрковна (главен негативец и кукавица во филмот е „Патријархот“, всушност локалниот папски заменик) и антихристијанска пропаганда (демек крстоносците донеле меѓурелигиозна толеранција и хуманизам и ренесанса на „заостанатиот“ Исток уште на тоа време), ама јас, ко загрозен цивилизацијоман (уште ја немам четворката, ама ќе ја имам наскоро) паднав на сцените на одбраната на Ерусалим (Саладин - кого во филмот го превеле ко Салахадин - и Сарацените - кои во преводот се оптегаат од Сарасени до Шарани - го напаѓаат Ерусалим од источната порта... да не ви опишувам, кој види, ќе разбере за што зборувам). Ми се допадна што Темпларите се негативци у филмот. 5 ѕвездички само поради тоа (непријателот на моите непријатели е мој пријател, нели :)

3. Небо со боја на ванила (шо ако е стар филмот, кога е добар?) на Камерон Кроу

Том Круз - слушам дека бил ментално заостанат ко мал, демек веќе не е - е сајентолог (онаа сектана што ви убацува ливчиња со реклами за книгите на Хабард секој месец - кој отиде кај нив, гадно се заебал) - значи уште е морон затоа што врв на духовноста му е развојот на науката и билдањето самодоверба (одма се гледа што е што - „верата“ удира на несигурни искомплексирани деца од 3-40 години заразени со еволуционистичките небулози од основно - колку да се сопнат и да не ги сфатат работите како што треба). Арно ама, Холивуд многу го сака и го пушта да игра во филмови по книги и раскази на Филип К. Дик (кој не го читал, одма да си ја исправи грешката) и во добри филмови како овој.

Филмот е приказна за себенаоѓањето на личноста. Приказната (на православните некогаш им треба секташ да им отвори очи) е генијална и на рамниште со Матрикс, само што е на поличносно ниво. Човек поминува тешки маки додека се осознае, а откако се осознае и прифати себеси. Не мора да биде како во филмот, ама секоја искрена душа ќе се најде во него. МОРА да се гледа. Башка што мене ми помогна да си ги средам односите (да не кажам „да се простам“) со еден многу битен човек за Скопјево.

Има уште една добра смешка во врска со филмот. Јас го гледав пред жена ми. Синоќа и улетав у сред проекција - ја гледам целата напната („тешко ми е, види колку му е тешко на човеков, има демон во него“ - и имаше право) и почна да ме прашува „ова го сонува, нели?“ Има ли поголем ќејф од одговорот „а, може го сонуваше и тоа претходното“ - мегазлоч ;).

4. Венецискиот трговец

Шекспир е цар. Точка. Благодарение на преведувањето филмови, имав задоволство да преведувам 5 филмови направени според негови дела (односно, да ги адаптирам адаптациите на Ацо Шопов од руски за титли - да може да ги прочита човек за 3 секунди она десетерците :). Шекспир ми го отвори англискиот јазик, ми го отвори секој јазик. Култот кон него придонесува и Англосаксонците внимателно да ги прават филмските адаптации на неговите дела и никогаш да не промашуваат. Лектира за студенти по англиски, лектира за студенти по О(пшта) К(омпаративна) К(нижевност), лектира за секој љубител на доброто пишување. За секој писател. За секој филмољубец. Си го својатаат неопаганите, си го својатаат христијаните, и секој со право. Ако ви кажат дека бил педер, лажат. Доволно е да му прочитате еден сонет и ќе видите - човек со таква душа не застранува во противприроден блуд - повеќе во природен ;)

За другите добри филмови од мојата колекција, наскоро :)

За виенското кафе

2006-01-06T21:39:00.000+01:00

Или за верата и трпезата.

Во Виена сум бил двапати. Ако не го сметам дремењето саат време на виенскиот аеродром со летот Скопје-Сараево на Кроејша ерлајнс (преку Виена и Загреб со еден авион! да присоберат уште некој патник!) летото 97ма со шестмесечно бебе во скут.

Првиот пат не бев нешто одушевен што ќе одам. Јули, најжешкото - па беше и некој топол бран по цела Европа, а тоа континенталната Австрија е бетер од Скопје во жегата. Кај нас е барем сув воздухот, таму имаат влажност ко у Лондон, па и 30 степени се речиси неподносливи за нас субмедитеранците. Додека да се навикнеме ;)

Нејсе - за време на првиот престој Во „Беч“ (долго ме чудеше тоа српско преведување на името на градот, додека на крај не сфатив дека Унгарците така си ја викале полупрестолнината во време на првата Австроунгарија, па овие така разбрале дека се вика) имав бајаги слободно време (речиси 3 слободни дена) и беше богородичниот пост, па не јадев во хотелот туку скитав по градот барајќи интернет-кафе (во хотелот имаше само дајал-ап, а никаде не можев да најдам локален број за пристап) и кафанче каде што служат нешто посно. Првата кафеана во којашто улетав беше, нормално, српска :). Изнакршив јазик швапски додека не го чув келнерот како на сета моја мака на шанкерката и ја кажува нарачката на српски ;) После си свртевме на „југословенски“, како што поранешните гастарбајтери го викаат српскохрватскиот, пошто не признаваат дека СФРЈ се распаднала (може и не чуле) и убаво се подруживме со келнерот - нормално, му објаснував зошто сум нарачал јадење без месо, јајца или млеко, а не сум вегетаријанец. Он беше као православен.

Првиот ден си го промрчев сам со себе. Изненадувањето од насловот следеше утрото во хотелот (бед енд брекфаст, а брекфастот шведска маса, ама не од нашите шведски маси, туку од нивните - долги едно 3-40 метра и распослани во 4 простории). Нормално, прво што зимам е кафе. Пу, јазк, си мислам, ај шо нема турско, ама ни еспресо, морам да го пијам тоа филтер цеденото. И така, си наточив два и пол деци „црна текучина“, зедов една кифла и отидов у ќошот за пушење, кога го пробав кафето... Леле, мајко. Да не можеш да се изнапиеш! Едно црно, па јако, па удара „дирек у џигер“, па вкусно - ко никогаш кафе да не сум пиел у живот. И така почнав да ги ценам Австријците. Ко кафеџија, си имам еден лакмусов тест за луѓето. Им го пробувам кафето што го прават и одма ги гледам што сорта се. А народ што прави такво филтер кафе... не е за потценуење.

После, се разбира, ја открив австриската кујна (90 посто срби ги држат кафаните, а во кујните им работат црнци, ама добро готват). Ако не сте постеле, не знаете колку е добро кога ќе откриеш ново посно јадење - пошто лишувањето од јака храна одвреме навреме го зајакнува сетилото за вкус. Со еден збор, Виена, како жена, ме освои преку стомакот и непцето.

Е, после тој културен шок (западњаци со добра кујна? ни на сон не сум помислувал) почнав да чепкам лево десно и да ги испитувам западноевропските кујни. Во текот на истражувањето ме просветли снаа ми (иначе Her Majesty's subject веќе втора година) - понашетана жена, за разлика од мене, којшто за планина да ми кажеш, одма обувам цокули и со леб и сол ќе поминам 100 км гудури и пустини, ама странства-манства никогаш не ми лежеле на срце; во дискусија со неа, ми кажа дека сите римокатолички народи имаат добра кујна, додека протестантските - подалеку од леб, компир и пача (инглиш пудинг) не стигнале. Причината? Проста. За протестантите е грев да уживаш во храната! Римокатолиците се слични на нас - трпеза си е трпеза, брат, грев е да НЕ уживаш во Богодаруваното изобилие. Само што ние четири пати годишно се потсеќаме на убавината на храната (преку лишување од неа - мислам, кој пости), а они си го тераат тоа без престан - и имаат култура на трпезата.

И, да, проста споредба. И Австријците и Германците се Шваби, така? Ама, чул некој за германска кујна? Тешко. Да не ги споменувам Французите, Шпанците, Португалците и нивните колонии по светот. Тоа било трчање по зачини за да не им плаќаат на Енглезиштана 100 евра за грам бибер, не друго.

Ќе се вратам пак на Виена. Сега втората званична посета (пак во пости, пред едно месец дена). Нормално, таму каде што се раниме све месишта и супи (не за товење, туку баш вкусни ручеци, ама не за мене :() Арно ама, паузите за ручек повторно ги искористив конструктивно. Во еден српско-интернационално-виенски ресторан го пробав најубавото рижото на свет (со бакалар, ми се чини). Внатре имаше тазе сечкани магдонос, нане и ким. Па еден сос со лук (без лук таму нема јадење, наши луѓе ептен :) - првиот залак ми беше чиста екстаза. Второ откровение - во кинеско-виенски ресторан нарачувам нешто „без месо, јајца или млеко“. Јас зборев англиски, кинезот германски (го прашувам - ду ју спик инглиш? Јес, јес, оф корс - и продолжува да ти зборува на германски), ама се разбравме. У ствари, он мене ме разбра, јас него не. Нарачав „гемузе“ (похован зеленчук плус јаболко и сливи, испадна на крај) и ми носи четири погачици со салата од свежа зелка во едно чиниче. (е, да, салата од свежа зелка во Виена не моеш да најдеш, пошто ја киселат во тегли, сецкана и во сол, така што доаѓа како скисната на крај) и си викам - добро, кинески ресторан, никад не сум бил, веројатно ова е главното јадење. И пред мене сол, бибер, зејтин, оцет, табаско и... нешто што личи на ајвар, ама има семки како од везени пиперки! И ајвар беше, верувале или не. И тоа со везени пиперки! Кинески! После Словенците ќе патентирале ајвар - појма немаат. Кинезите можат да ни го топнат од пред нос сосе патент. Полуто имам пробано само дома - крај. Си се најадов јас со погачиците (ко соленки беа) и тоа кинескиот ајвар и зелката, кога ... дојде вистинското гемузе :) Една лонгплејка со секој можен зеленчук на светот (похован сам во себе, нели, во цептер). Се прејадов, онака посно, што би се рекло - пошто не можев да се смирам додека не го изедов „ајварот“. Филтер кафе нема, ама...

Си одам од Виена и нешто ми е штуро - кој ќе ја пие тоа нашана кафеава „сака“ по филтер-кафето во хотелчето? Мислам, само за информација, у самопослуга не влегов освен еднаш, и на крај памет не ми беше да барам кафе - имам тешки периоди на глупост. Фала Богу, аеродромот има два километри фри-шопови меѓу кои, се разбира, продавници за кафе, цигари и чоколада :) Земав само полкило Wiener Kaffee во зрно, ама ене го, уште ми трае. Дури купив две мелници од зелено пазарче (за тазе мелено за сабајлечкото) пошто не ми се дава во „кафе“ да ми го мелат (ќе го прими мирисот на нашиот „сантос“) - едната меле крупно, а другата ситно (албанска, од оние месинганите топуци што се вртат, баба ми така си мелеше кафе). Ја користам крупната - ем повеќе мириса, ем ми остануваат парчиња да си грицкам кога ќе го допијам (нема класичен талог, нормално). Се мислам што ќе правам по месец дена, кога ќе ја средиме залихава, ама гледа Господ, ќе се најде чаре.

И, тоа ми беше муабетот пред крајот на Божиќниот пост. Без асолна вера ни асолна трпеза не можеш да имаш.

Христос се роди!

Блогоманијачка блогосферска блого(по)луција

2006-01-01T22:18:00.000+01:00

Денес, онака мазохистички, се расчитав македонски блогој на дајал-ап, пошто сум на зимување одонаде Крстот. Не ми се веруе!

Се распишале Македонциве навлечени на интернет, и тоа кој од кој пописмено. После некој ќе каже дека образованието не ни чинело. Од блогови на англиски можеш само да си го расипеш јазиков, од нашиве... правопис можеш да направиш :)

Ај да се уозбилам, шо би рекле у мое сеело (пардон, маало). Прво, именката „блог“ ја сретнав во исклучително негативна конотација. Се бунеа баговци, повлечени од американските плуежно-њујоршко-семитски интелектуалци, дека интернетот се задушил бидејќи секој Мурто со тастатура си пишуе дневник на интернет. Два дена после тоа, гледам брат ми отворил блог (и тоа не на блогер). [nota bene - не ставам линкови до наведените места на интернет затоа што сум некултурен и невоспитан, иако пазам на јазикот - а и затоа што тоа е непишана норма на блоговите, па анти-Норма (Џин - ака М.М., без тоник) длабоко во мене одбива да се потруди околу тоа)]. Тоа беше пред 10 месеци, така нешто.

ДОПОЛН: Јок, моја грешка. Какви десет месеци, тоа беше лани (т.е. преклани - 2004). Обидувајќи се да живеам во вечноста, заборавив на времето :) Или сум ја затурил и краткорочната и долгорочната меморија негде успут. Всушност - баш ме интересира дали некој памти онака, календарски. Таков човек, освен баба Мица, којашто е Гугл пред Гугл кога се однесува до поблиски и подалечни роднини и пријатели и познаници што ги сретнала барем една секунда во животот, не сум сретнал.

На крајот на октомври 2005 пукна бомбата со АДСЛ-от (има „риикеп“ на англиски малку подолу, кој разбира) па да не го задушувам блогот на ортаците од р-еволуција, склепав свој на истиот домаќин (и, нормално, уште не сум го поминал во ДримвИверот за да заличи на нешто). Значи, спаѓам во кошот блогер-прагматичар, ако сте по кошарката.

Пред две-три недели првпат купив Неделно Време и... што да видам! Геро, онака татковски, отворил цела страна за блогери (пошто наведените, ко секое нормално „пичлеме“, пардон мај френч, на љубов реагирале со плукање). Леееле фрка после тоа. Ене ги сеаа главнине сурати у Форум плус, иако блогерките веројатно би биле поинтересни за сликање (да, не само што сум мрзлив, туку сум и мушка шовинистичка свиња, сакам да гледам само убавини).

И, сега, зошто го пишувам ова? Па, две причини. Прво, ми се допаднаа неколку македонски блокчиња (искрено, поголем придонес за ширењето на македонската култура и уметност не сум видел У ЖИВОТ). Второ, ми се кристализира сопствено мислење за блоговите - ЈЕС! АЈ ЛАЈК ИТ! шо би рекол кумко Јанко. Кој пишува, треба да пишува. Така барем ќе развие стил, а богами ќе научи и троа македонЦки.

Трета од двете горенаведени причини е „блог у најава“ - има да ги експлоатирам ова бесплатниве сервери на блоггер до даска - за да го поделам она што ми излегува од преполното срце. Како ми тргна со ФрутиЛупсот, морам да поделам некоја емпетројка со светот. Сфе оупен сорс, оф корс. Само да најдам бесплатни дремеж-мегабајти (знам и кај да барам, нема гајле).

Е, толку за почеток на грегоријанска Н.Г. (добра беше старата, уште подобра ќе биде новата). Посно е сега, па сум краток ;) Ако некој не разбрал пола од напишаното - ич да не му е гајле, не е лузер. Појќе ќе биде дека не ми се објаснувало.

Бог ни даде... ќерка :)

2005-12-16T13:49:00.000+01:00

И се вика Андријана.

Бидејќи нема поголемо чудо од раѓањето на човек (баш синоќа со жена ми расправавме како се склопува черепот при породувањето, како се затвораат залисците на срцето за да почне да кружи крвта низ телото, како проработуваат белите дробови, црниот дроб и целото чудо на преобразбата на бебето кога излегува од утробата на мајката) - не можам а да не ја поделам радоста тука.

Да ви даде Господ на сите да ја почувствувате радоста на татковството и мајчинството.

Da Siege

2005-11-16T21:15:00.000+01:00

(English version a little lower)

Епа, беше жестоко еден месец, и МТ-њет се затвори во бункер. Сакаш гледаш фудбалски, сакаш гледаш стратешки - кога правиш опсада, тоа трае. Ај, ќе спомнам и класична литература - Што се се случувало под ѕидините на Троја - 10 години дремеле таму.

Како се бориш кога опсадуваш? Влечеш катапулти (топови), дигаш кули (на кои качуваш катапулти/топови) и тепаш. И тоа е монотоно.

Арно ама, некогаш доаѓа помош и од неочекувани места. Само вчера А1 и Вест објавија три вести за Телеком: не пуштиле Словенци да им ја користат мрежата, а тие ги тужеле кај ЕвроКомисијата во исто време кога ние ги праќавме масовните мејлови - што значи дека пола од нас работат за Словенците, така ли е, Телекомци? :), и уште Телеком сака да ја лапне оптичката мрежа на МЕПСО (ЕСМ, де) и како капак - препорака Владата да се повлече од Управата на Мактел затоа што телекомот има многу лош имиџ во јавноста (е, ама кој да се откаже од 50 милиони евра исцицани од народот годишно :)

Во четврток ќе се соберат ди еН-Џи-Оу гајз и ќе се отвори нов фронт. Форумот веќе го дава костурот на сајтот - сепак сме интернетџии и револуционери што не функционираат без парно греење и монитор :) Некој ќе каже - кучињата лаат, карванот си врви - ама треба да има кучиња што лаат, иначе кој ќе го мрдне задникот да види што карван врви?

Well, it was fierce for a month, and MT-"nyet" decided to play bunker. Whether you look at it from a soccer or a militaristic strategy point of view - when conducting a siege, it is bound to last long by default. Just one example from the classics - What hapenned beneath the walls of Troy? - The beseigers hang there for 10 years.

How does one fight during a siege? One calls for catapults/cannons, builds siege towers (and on top of them, one lifts catapults/cannons) and they fire rocks/cannon balls. That can be quite monotonous.

However, sometimes one gets help from unexpected sides. Only yesterday (November 14th), A1 TV and the Vest daily published three news about the Telecom: They didn't let some Slovenians to use their infrastructure, and the Slovenians filed a complaint to the European Commission approximatly simultanously with our mass mails - which means that half of the r-Evolutionaries work for the Slovenians, right, Telecom guys? :); another news - MakTel wants to get a hold of the optical cable network of MEPSO (the new electrical distribution company); and on top of that, the EC recommends that the Government should step back from the Telecom Board because MakTel has a very bad image in the public (but who wants to give up 50 mil. euros a year sucked out from people's pockets? :)

On Thursday, November 17th, the NGO guys will have a meeting, and a new front will open. The rEvolution forum (revolucija.forumer.com) has already outlined the upcoming web-site sceleton - we're Internet addicts, what can we do except conduct revolutions cozily warmed up in front of our monitors :) Someone will say - the dogs bark while the caravan is passing by - but there should be watchdogs barking, otherwise who will move their ass to at least see what caravan is passing by?

The Macedonian October Revolution - A Recap of the First Month

2005-11-11T22:15:00.001+01:00

December 2004-September 2005 - Maktel succeeds in attracting 8000 subscribers for its ADSL service (dubbed fast or broadband Internet access – www.adsl.com.mk) through 2-year contracts - luring people with slogans like “surf and download the complete Internet if you like”. Web ads mention 4GB limit for the cheapest package (40 euros a month – in contrast to 200 euros average wage in R. Macedonia), but Maktel employees spread the word that the limit will never be actually activated.

Friday, September 30, 2005 – A half a page b/w ad in one of the ten local daily newspapers announces that Maktel will start charging extra 3,33 euros for every 512MB of traffic started after the package limit is exceeded. Word spreads through the web slowly (since internet users usually don't read papers, and if they do - the electronic editions don't have ads). But it spreads.

Monday, October 3 - The most popular Macedonian web-portal – www.on.net.mk – announces a warning to the ADSL users. Some of the users have already organised through a blog - http://revolucija.blogspot.com – which becomes the center and the forum for organising actions for alerting the public and pressuring the Telecom to cancel the illegal change of terms and conditions.

Tuesday, October 4 – A protest is organised in front of one of the Maktel offices in the center of Skopje. Users start cancelling their contracts. A template for a complaint is published on the blog for those who are not ready to pay heavy penalties for the cancellations.

Thursday, October 6 – The Internet access in the whole of Macedonia has been hacked – the dDoS attack lasted from 11 am to 5 pm, and international assistance was needed for its avertion. The hackers allegedly called the Maktel support and said that the attack was only a warning.

Monday, October 10 - A massive submital of complaints in all offices of Maktel throughout Macedonia, organised through the blog. An ADSL Internet petition is being signed (programmed to filter on ADSL users). The Complaint lists 9 pages of breaches of contract contrary to three Macedonian Laws. The bloggers contact the Macedonian Consumers Association, which promises help with the situation. All the media have been e-mailed about the situation, with a quote of the petition. Some dailies start following the situation.

Wednesday, October 12 – First public appearance of a “discontent ADSL users” on the local TV news.

Thursday, October 13 – Following a provocation by a Maktel employee on the blog, the users start mass-mailing the Management of Deutche and Magyar Telecom – Cc-ed to the Management of the local Telecom. The action is dubbed “Going International”.

Friday, October 14 – another b/w ad appears in the same daily, announcing that Maktel, "listening carefully and providing for their customers' needs" (read - spying on the blog), “broadens its offer” with new packages. New packages include either an extra charge for the traffic above the limit, or reducing of speed to a "dial-up level". Another discontent user appears on a TV magazine that night. Also, German media are mass-mailed.

October 15-16 – the bloggers are not satisfied with the announcement and announce new legal actions if Maktel does not completely revise its illegal contracts (and list another 6 pages of clauses contrary to the existing Laws). The blog itself, in its comments section, is the main place where users express their concerns, and employees from Maktel try to lower the morale of the "revolution". A "Public Announcement" is sent to the Macedonian media on Sunday night, and it gets published in its entirety in one of them. The others are too sponsored by Maktel to go through with the story.

Monday, October 17 – Another mass-mailing – this time to all the relevant politicians and legal institutions in Macedonia. Maktel mass-mails the ADSL users about its new packages.

Tuesday, October 18 – Two representatives of the discontent users, together with two lawyers of the Macedonian Customers Association, attend a meeting organised by the Ministry of Economy with the Maktel representatives. The Telecom representatives refuse all suggestions, proposals, and demands by the users, saying that they will “reduce the speed to 0 bps, if needed”. Macedonian Customers Association is fully behind the discontent users, and files a Complaint to the State Market Inspectorate (highest authority on consumer protection). Users that have submitted complaints have been phoned by Maktel employees insisting that they choose a new package. The blog advises them not to choose anything until recieving an official written reply to the Complaint. Mass-mail is sent to the Hungarian Management of Maktel, addressing the Big Boss himself, Mr. Attila Szendrei.

Thursday, October 20 – A seminar about “e-society” is held in Skopje, the capital of Macedonia, where international representatives openly say that Internet access in Macedonia is the most expensive in Europe. A local TV stations informs that the National Bank investigates allegations of tax evasion because of a “loan” of 20 million euros from Maktel to Deutche Telecom. The blog publishes a link to a statement of the Magyar Telecom CEO (Elek Straub, chief executive of Matáv) that the Macedonian investment resulted in a 50-55% margin for the Telecom ("The gross margin has consistently been in the 50–55 percent range." see http://www.dteurope.com/szeptember/english/investments.html)

Friday, October 21 – A Maktel employee threatens the bloggers with a “debt collection” agency for those who dare to cancell their contracts and not pay the penalties.

Saturday, October 22 – Another mass-mailing action. This time, all Macedonian media, German media, Telecom managements, local politicians and institutions, and the EU - are informed about the illegal Maktel actions.

Monday, October 24 – International coverage of the case by the African web ADSL magazine myADSL at http://mybroadband.co.za/nephp/?m=show&id=1007 – seems like Macedonian users were more successful than their South African "brothers in arms".

Tuesday, October 25 – Internet access is slowed down – support claims the fault is “somewhere abroad”. The blog announces legal action - a class suit against the Telecom. “Anonymous” comments suggest bloggers work for the REAL bosses - since the Telecom is faced with competition in the fixed telephony field, and some real competition in providing Internet access (since it didn't allow for its ADSL infrastructure to be used by the other ISPs in Macedonia, they looked for alternatives, and it seems they found them - Internet access through power wires). The server for the ADSL petition is DoS-ed by unknown perpetrators.

Wednesday, October 26 – Another hack attack on the Maktel services. This time it started around 8 pm, and lasted throughout the night.

Thursday, October 27 – The legally prescribed period for reply to the Complaints has passed. Maktel support again phones users individually and insists on them accepting new packages.

Friday, October 28 – A new Complaint for submittal at the Maktel offices has been composed and announced on the revolucija.blogspot.com blog.

Saturday, October 29 – Another victory - a written reply to a user that filed the first Complaint is published on bagra.org, under the title “Macedonia – Maktel – 2:0”, resolving them of any penalties if they decide to cancell the contract, but other replies are also reported, claiming that the user "accepted the new packages in a telephone conversation with a Maktel employee". Another mass submittal of Complaints (on the second change of terms and conditions from 14th and 17th October), although the time was short. Maktel offices in Skopje accept them, but there are reports that offices around the country refuse to accept them under lame excuses.

Monday, October 31 – Skopje and Bitola awake with necrologue posters for the “deceased fast Internet access... forever in our Binary Hearts” all around the cities. Users that failed filing the second complaint on Saturday submit the second template posted on the blog.

Tuesday, November 1 – The fast Internet access in Macedonia is officially dead. A “memorial service”, following a paid ad with the necrologue in the Dnevnik daily, is held in the centres of Skopje and Bitola, with a wide media coverage.

Monday, November 7 - MakTel announces it will fire 550 employees, contrary to the Collective Agreement, because of "greater competition, which urges the company to cut costs and lower their prices". The Government of Macedonia suggests that MakTel should lower the wages of their employees, instead of firing them, but MakTel persists in its intentions.

Tuesday-Saturday, November 8-12 - A third wave of complaints and cancellations of contracts by the ADSL users. Some users decide to have no further business with MakTel whatsoever (cancelling even their telephone lines), while others remain ADSL users, but with a view to premanent pressure on the company for betterment of their services.

Thursday, November 11 - MakTel's CEO Attila Sendrei informs its employees that if any of them attend or get involved in the announced protest (passive strike), they would lose their jobs.

The revolution is on...

Wednesday, December 30, 2009 - As a result of the first grassroots democratic action in Macedonia, I've got an actual flat-rate internet connection (it's 10 Mbs - the limit is nominally 150 GB, but I don't want to download internet.zip just yet) with a 1 year contract with a guarantee of 96% uptime. I'd say that's a good outcome.

За хакнувањето на Телеком

2005-10-28T07:46:00.000+02:00

Веднаш ќе ги разочарам телекомци, постов нема намера да ги открива напаѓачите, туку да им помогне на сурферите да се заштитат од несаканите последици по нив.

Нејсе, МТ беше потврдено „хакнат“ со пренасочување на ненормални количества сообраќај барем двапати овој месец. Првиот пат на 6-ти од 11 до 17 часот, вторпат на 26-ти вечерта после 20 часот (за второво само чув, ме кутна варијација на птичји грип, што ли, па сум се отштекал од вебот навреме).

Првиот напад го почувствував бајаги и ме чинеше реинсталација на целиот систем (освен општа паника бидејќи не можев да контактирам со клиентите дента), но за тоа сам сум си виновен.

За основна заштита на машината ги користам бесплатниот АВГ антивирус (www.grisoft.com), а пред првиот напад имав Пенџери ХР со ЅР1 - и го користев рудиментарниот огноѕид на системот (што изгледа не бил којзнае што). Првите симптоми дека нешто не е во ред можеа да се забележат уште во средата на 5-ти октомври - прозорчето за конекцијата АДСЛ ми даваше ненормални бројки за сообраќајот. На пр., за една минута се правеа од 1 до 6 мегабајти симињање. Не знам каква врска треба да има човек за да има таков промет. Тогаш бев малку и на штрек по најавите за дополнителни наплати па го користев АДСЛ-от како дајал-ап - вклучи/исклучи за проверување мејл и слично. Е, во ред, ама бидејќи Д-Линкот е ЛАН-модем, изгледа не му треба да е вклучен АДСЛ-от за да може некој да ми цица нешто ако машината ми е пробиена.

На самиот ден на нападот АВГ почна да ми пријавува тројанци. Програмата сама ги става во карантин, а јас ги бришев. Убо, ама секое следно приклучување тројанците пак беа таму. Се работи за два фајла сместени во папката Windows\system32 - msua.exe и mwupdate32.exe. Овој вториов никако не сакаше да се исчисти. Уште една интересна работа - инфекцијата се случила на 19.09.2005, ама се активираа на 05.10. АВГ ги вика Trojan horse IRC/BackDoor.SdBot.ILM - значи си отвориле вратичка на мојата незаштитена машина и си работеле што требало без да знам. Повеќе информации за ова на http://www.srnmicro.com/virusinfo/sdbot.htm (сајтов е реклама, ама има доволно информации ако сте погодени со последниов напад).

Значи, бидејќи нападов се повтори (а може се планираат и други) - имајте најнови верзии на антивирусите и барем ЅР2 на Пенџерите. Јас го поминав викендот на 8 и 9 преинсталирајќи го системот (а не е некој што лесно се доведува до оперативна состојба - имам премногу тракатанци накачено последниве година и пол-две) и спремајќи се за поднесување приговори и барања на МТ. Саат време неделно посветено на машината се исплаќа, во што се уверив на својата кожа ;)

До каде сме со приговорите

2005-10-24T20:21:00.000+02:00

Не стогодишна војна, не стоминутна војна, ама тука некаде во средина - така изгледа му доаѓа работава.

http://www.dnevnik.com.mk/?pBroj=2893&stID=65646

Нејсе, по последните консултации со правниците, Мактел се на добар пат да изгубат бајаги корисници (ако тоа им било целта со последниве дејанија, на добар пат се да ја остварат), не само на АДСЛ, туку и на телефонските линии. И за тоа ќе се чуе далеку.

Најнови вести:

НОВИТЕ пакетите објавени на 14.10.2005 (те ограничено, те неограничено, те брзо, те споро) се уште една промена на условите, што значи:

1. Пенали не се плаќаат ако се раскине договорот во законскиот рок (30 дена).
2. Корисниците имаат право да ја бараат услугата што им е ветувана за да бидат намамени да ги потпишат договорите - неограничен брз интернет со фиксна цена.
3. Корисниците имаат право да бараат поништување на договорите на Суд врз основа на... сега засега тужбата има 15 страни, со добри шанси да станат 150.

Утре, 25.10.2005, е законскиот рок до кој Мактел треба да одговори писмено на поднесените приговори.

Одиме и до ЕУ

2005-10-22T16:33:00.000+02:00

Бидејќи МТ сè уште се прави „финтаџија“ и ич не им чуе за корисниците, корисниците се тужакаа и понатаму.

Овојпат известувањето беше посложена процедура и се праќаа три писма.
Против мафијаши се оди со закон.

Првото писмо - за Дојче и Маџар Телеком.

До: info@t-com.net

Cc: управители на т-ком во Дојчланд и Маѓаарош

(Предлог) Subject: Customer Unfriendly Macedonian Telecom
(ако сакате и варијации на тема, ама да не биде без предмет).

Порака:

Dear Sirs,
the embelishment of Deutsche Telekom's name in Macedonia continues with the recent news item about Maktel's transfer of funds to Deutsche Telekom. According to unoficial sources in the National Bank of Macedonia (The State Treasury), Maktel has transferred 20.000.000 euros as a credit to Deutsche Telekom, which is bound to be inspected as an attempt at tax evasion.

Furthermore, the fiasco with the ADSL offer continues. Despite all attempts by existing users to talk some sense into Maktel, the managment continues to sow confusion and discontent among its consumers, as well as potential new accounts. Starting next week, the existing users, who are being threatened with financial penalties if they cancel the contracts with a company they have already lost faith in, on their own cognizance, will begin an intensive media and grass-roots campaign against Maktel, Magyar Telekom AND Deutsche Telekom, both in Macedonia and abroad.

Please take into consideration that we are unaware of the level of contact and information exchange between your companies, however this will not stop us from pursuing our goal of obtaining either a cheaper and better ADSL offer, or canceling of existing contracts without financial penalties.

The question of unfair, dishonest and ultimatelly illegal contracts Maktel has decieved its users into signing is still open.

Sincerely, a large number of ADSL users.

Второ писмо, до странски медиуми, управа на телекоми и до ЕУ. Ова се праќа и пешки до институциите на ЕУ преку следниве сајтови (одете на сајтот, пополнете податоци и ставете го ПРВИОТ ПАСУС од долната порака во телото).

http://europa.eu.int/comm/competition/forms/consumer_form.html
http://www.europarl.eu.int/registre/portail/CourrierCitoyen.cfm?langue=EN

И германски онлајн весници - мора еден по еден (ама, се исплати)
http://www.onlinenewspapers.com/germany.htm

Пораката за мејл-клиентите:

То: Атила Сендреј

Cc: (мејловите се тргнати)

Subject: Customer Unfriendly Macedonian Telecom

Порака:

Dear Sir/Madam,

I would like to bring to Your attention the uncouth, unfair and, ultimately, illegal business practices in Macedonia carried out by Deutsche Telekom through their proxies Magyar Telekom, Stonebridge Telecommunications and Macedonian Telekomunications (Maktel). Exploiting its monopolistic position in Macedonia, Maktel has set extremely high prices for ADSL internet access, which many were willing to pay up until recently, when Maktel introduced a rather controversial billing system which depended on the ammount of traffic generated by its users, and not on the fixed monthly fee. This action spurred ADSL users to go through their contracts with Maktel and the existing laws in Macedonia (much of which are harmonised with EU legislation) with a finetoothed comb and, inadvertedly, they found many discrepancies between the laws and the contracts. The two main laws which Maktel broke with the contracts are the Law on Electronic Communications and the Consumer Protection Law (harmonised with the Council Directive 93/13/EEC on unfair terms in consumer contracts, Council Directive 84/450/EEC on misleading advertising and Council Directive 98/6/EEC on indication of the prices of products offered to consumers).

The contracts contain unfair terms which protect only Maktel as an Internet Service Provider, providing them even with the right to change the contracts without consultation with the consumers.

During the past three weeks, since the whole ADSL fiasco began, many of Maktel's consumers submitted objections to the unilateral change in the contracts, and some even went so far as to cancel the contracts. The main problem arose when Maktel, starting 17.10.2005, called all of its ADSL consumers and threatened that if they do not withdraw their objections and requests for the cancelation of contracts they will be charged with fines that go as high as two average wages in Macedonia. The threats continued even on the web log (blog) where most ADSL users found a place to gather and exchange information, opinions and strategies on the situation. To quote the alleged employee of Maktel "you will pay the fines, otherwise you will have to deal with Credit Express [a debt collection agency], and believe me, you do not want to mess with them".

Unable to talk some sense into Maktel, the consumers are being threatened and forced into maintaining the illegal contracts with a company they no longer trust, a company which may change its mind in the next fifteen days (an ability Maktel has vividly demonstrated in the past month), and change the contracts, prices and services for the worse, once again.

The ADSL users will also push the question of misleading advertising by Maktel (and thus, effectively, Deutsche Telekom), consumer deception and the legallity of the contracts in Macedonian, and eventually, international courts.

Another question of note is the continued embelishment of Deutsche Telekom's name in Macedonia, especially with the recent news item about Maktel's transfer of funds to Deutsche Telekom. According to unofficial sources in the National Bank of Macedonia [The Central Bank], Maktel has transferred 20.000.000 euros as a credit to Deutsche Telekom, which is bound to be inspected as an attempt at tax evasion.

Sincerely, [Ime i Prezime] an ADSL user.

И трето, до Македонските медиуми, политичари и корисници.

To: собрание ет собрание

Cc: Д рест оф д генг (Есно спец. риСпект до Дневник - тиражот да им се умножи)

Предмет: ADSL korisnicite na Telecom odat do EU

Порака:

Почитувани,

по повод нечесното однесување на Македонски Телекомуникации што продолжува и понатаму и покрај оправданиот револт на нивните корисници, и молчењето на релевантните фактори и институции во Р. Македонија, сакаме да Ве известиме дека заеднички праќаме информација до компаниите што се сопственици на АД МТ (Дојче Телеком и Матав) и релевантните институции во ЕУ со надеж дека барем тие можат ни помогнат конечно да добиеме законитост во Македонија и функционирање на правната држава.

И тука и двете горни пораки (или ставете им линк до револуција или овој блог - иако не верувам дека ќе се помачат да ги проследат - секоја чест на исклучоците).

Масовноста помага.

Успешно извршен притисок

2005-10-20T09:29:00.000+02:00

Трите акции за известување на домашната и меѓународната јавност, како и Управата на МТ, за нечесното однесување на нашиот „омилен“ провајдер со кој сме „навистина блиски“ (си пишуваме и писменца, нели) беа мошне успешни.

Главните цели беа 1. информирање и 2. реакција.

Првата реакција беше перењето образ на МТ и „враќањето“ на старите услови на договорите.
Втората реакција е нервозата на МТ и нивното избегнување на каков било директен одговор (бидејќи не се чисти ни пред себе, ни пред нас, ни пред Бога) - страв им е дека ќе ги фатиме за што и да кажат
Трета реакција (видлива) е и одговор од Т-ком (значи, од толку маање, сме погодиле на добро место)

Наскоро ќе се подготви соопштение и за странските медиуми (посебно за да ја притиснеме јавноста во Дојчланд и Маџарленд, а и пошироко, ќе се најде нешто за што ќе се фатат) и - се разбира - овде ќе ги има писмата и адресите за „обработка“.

Благодарност, повторно, до сите што учествуваа во акцијата на овој или оној начин - се виде дека не сме група со која што може да си играат како што сакаат.

Упаство за притисок врз Атила Сендреј и Управата на МТ

2005-10-18T17:29:00.000+02:00

Текстот на културниот протест до Управата на АД „Македонски телекомуникации“

До (To:) Атила Сендреј и компани
И до (Cc:) Рестото од Управата (домашна и странска) - мејловите се тргнати

Предмет (субјект): Discontent with ADSL-services in Macedonia

И следново најучтиво писмо во телото на пораката (копи-пејст таму):

Skopje, Macedonia

18.10.2005

Dear Mr. Szendrei

First, let me congratulate you on your business success in Macedonia, your Company being one of the top Companies in the country, and I appreciate your mindfulness and mentioning of the users.

Consider the following letter a plead from a user of the Company (AD Makedonski Telekomunikacii) you’re in charge of, and has no other means of protesting against the injustices done to the so far faithful users and regular payers of their obligations towards the AD MT.

Let me introduce you to the problem that has cause so much discontent and pain among the average user of the services of your Company.

Starting from the winter 2004, and continuing until August 2005, your Company has been very successful in attracting a great number of users of your ADSL-service (advertised as "brz Internet" or "fast Internet access"), attracting some 5000 new customers (some estimates claim a greater number). We were all lured by the advertisements claiming that we could use the ADSL access to Internet with speeds from 384 and greater for download, and 128 and greater for upload. We were even instigated to use this connection for downloading everything we like without any limit. And we did so, even though the price for the service were around 1/3 of the average monthly pay in Macedonia (according to all relevant info found on the web) and far beyond the technical possibilities of the ADSL Internet access. And we all signed contracts with your Company – previously prepared by its legal departments, and we didn't much bother to read what's in them, having faith in the fair intentions of our provider.

The problem started on 30.09.2005, when your Company gave an ad in a newspaper (one of 10 in Macedonia) with which it "informed" the users that it introduces a limit to the internet access through the ADSL service, and that any Internet traffic above that limit is paid according to a new tariff. That resulted in a reaction very unfavourable for your Company, since not only the way it was done, but also the imposed limit, were in breach with three laws currently in power in Macedonia (and enacted under the efforts of our country for accession to the EU), but also in breach of the contracts of the users with your Company. The reputation of MT sank (if you ask your subordinates, I doubt they can show any number of new users this month) and it gets even worse with the reaction of the Company to our justified protest.

About the protest. It consists of submitting Complaints to the company (unofficially, there are at least 2000 Complains submitted, which is 25% of the current users base), and organising for protests to the legal Macedonian institutions, as well to international institutions. The actions of your Company were proven illegal, and we, as a group, intent on pursuing this matter to any instances that are willing to hear us (including domestic and foreign media, which means the Macedonian, Hungarian, and German public, and the management of MT in Macedonia and abroad). The ADSL users are not simple people, but a demographic with special interests, highly educated, which could serve as a driving base for luring more Internet users and making more profits for your Company, but only if it's done fair and according to the laws of our country and the international regulations covering this matter.

Your Company has tried to remedy the situation, but has done that very clumsy and - again - breaking all the possible laws in the area of telecommunications and obligation (contracts between two parties). The reaction (in the form of introduction of new user packages that were meant to silent our justified protest) was illegal, and made the situation even worse. Our resolution to pursue this matter to domestic and international courts is not weakened, but on the contrary, strengthened by your Company's actions. And because justice is on our side, it may result by sinking of your Company to the lowest level possible in this circumstances, since I doubt your goals include getting rid of the existing users and spending more money and energy on offsetting a bad reputation.

Our group of discontent users is not using any illegal means to achieve our proclaimed goal - having the right to Internet access at fair prices, but is opposed to any illegal means of achieving it. Mind you, your Company’s actions have even resulted in a complete failure of the Company’s infrastructure – but it was not something that was done by any members of our group, nor we encourage that. Our actions are concentrated on the institutions and the media, and we hope we can achieve our goals only through legal means.

Please, if you can help us in any way, do so. Try to talk some common sense into your management base. If they really want to make profit for your company, they can use us, the users, with our prepositions, to make even more profit for the Company - with remedying the damage done to your Company by their illogical actions, and through introducing an affordable Internet access for the greater part of the Macedonian public (which is not economically strong - but is willing to buy any value added service from a provider it considers fair and just) – your Company can make a name as one of the driving forces of the prosperity, freedom, and democracy in the Macedonian society.

Best regards (Wishing you the best health),

(полно име и презиме)

A former satisfied user of your Company's services

Демократијата во Македонија функционира?

2005-10-17T12:30:00.000+02:00

По успешните акции што ги спроведовме во последно време, издејствувавме делумно повлекување на АД МТ од нивното безобразно менување на условите на договорите за користење на услугата АДСЛ, но тие немаат излезено со ништо конкретно и јасно (дури и новите огласи во весниците им се матни и не влеваат доверба).

За да бидат акциите поуспешни, ќе има уште масовни известувања на домашните политичари и институции, како и на медиумите (домашни и странски). Утре има состанок на Организацијата на Потрошувачите на Македонија со АД МТ и „други“ (веројатно ќе има и некој од Владата) на кој ќе присуствува и наш претставник.

Најсмешно од се е што човек овде мора да интервенира и да моли еден монопол во кој делумен сопственик е и Владата ДА ГИ ПОЧИТУВА ЗАКОНИТЕ. Не бараме ништо повеќе и ништо помалку. И ќе се држиме до словото на законот докрај - затоа што само во функционална држава може да се живее и функционира.

Стеј тјунд - ќе има уште поинтересни работи.

Победа? Толку брзо?

2005-10-14T14:31:00.000+02:00

Штотуку ми јавија дека МТ.нет усвоиле едно од нашите барања - а тоа е враќање на старите услови. Сега ќе има два Мах-АДСЛ пакета - еден со 4 гига ограничување, после што ќе паѓа брзината (и без доплата) и друг со 4 гига ограничување со доплата (207 ден. за секои почнати 512 мега над лимитот).

Јас ги тргам и-мејл адресите од блогот, да не ми дојде некоја тужба.

Или вчера сме боднале некоја добра адреса за бомбардирање, или има некој од мајка роден во мт.нет.

Заглавје за масовни мејлови

2005-10-14T01:40:00.000+02:00

За да ни бидат мејл-бомбите фини и културни, повелете следниот увод за праќање на кој било мејл на горенаведените адреси.

Dear Sir/Madam,

this is a post published on a blog (http://revolution.blogspot.com) which serves as a center for consumer dissatisfaction from the services provided by the monopoly of Macedonian Telecom in the tiny Republic of Macedonia. Don't consider this a spam, it is not the intention of the post. This is only a desperate cry for support if the legitimate battle against a company which intentions seem to be driven by greed, greed, and only greed. Also, the action of the users/consumers is one of the rare displays of democracy at work in the Republic of Macedonia, so any help you can provide would be invaluable. Feel free to contact me if you need any further information.

Best regards,
[вашиот ценет потпис, име и презиме и мејл за одговор, ова не смее да биде анонимно]

Текст за масовни мејлови и правнички размислувања

2005-10-14T01:18:00.000+02:00

To any and all foreigners reading this: HELP!!!

Help us get our message through: Deutsche Telekom through their proxies Magyar Telekom and the Macedonian Telecom is terrorizing ADSL users in Macedonia by abusing their position as a monopoly.

The Macedonian Telecom is the only broadband internet, telephone and ADSL service provider in Macedonia. They were bought by the Hungarian Magyar Telekom, who in turn are owned by Deutsche Telekom. So far, the price for a (standard) ADSL package was around 50 USD (VAT included) for a 384/128 kbps connection, and was the cheapest available option.

However, starting November, they plan on introducing a new internet traffic limit of 4GB, and every initiated unit of 512MB above said limit will be charged at (around) $4, thus not only enabling users to do nothing more but surf "light" sites, but also violating several Macedonian laws. Since 49% of the shares of Macedonian Telecom are owned by the Government, we are (to put it mildly) doomed to go back to dial-up.

Now, don't get me wrong. There is nothing wrong with dial-up. When you have a phone to dial out from. You see, most users were duped into signing a 2-year contract with the Macedonian Telecom, which upon being disputed by the User invokes a clause which in turn forces the User to pay ridiculous penalties. Being the only ADSL and telephone provider in Macedonia, the Telecom couples the phone with the ADSL bill. If the user decides not to pay the penalties invoked by the breaking up of the contract, they won't be able to pay the phone bill as well, which means they won't have a phone as well.

And to put this in perspective, the average Macedonian wage is around 200 euro, or 300 USD. Of course, that's if they ARE employed, since the official unemployment rate is 38,6%.

The Macedonian media are silent, since most of their income comes from ads by the Macedonian Telecom, and the Government is in on the deal. Macedonia is already cut off from the rest of the World by having to go through a long, difficult and uncertain process in order to obtain a visa for almost all major Western European countries, as well as the USA and Canada. Don't let Deutsche Telekom, Magyar Telekom and the Macedonian Telecom make matters worse!

Help us put pressure on Deutsche Telekom and Magyar Telekom while we continue our battle here!!!

Размислувањето:

Dogovorot e kasa-popara, nestrucno, nejasno i neprecizno napisan i podzakrpen, i nikako ne bi smeelo da se tolkuva na steta na korisnicite bidejci (podvlekuvam), se raboti za t.n. dogovor-obrazec (odnapred) sostaven od edna od dogovornite strani, za sto na drugata strana ne i bilo ostaveno mesto da pregovara i da go menuva.
Glavni elementi na eden dogovor, za da bide validen se dogovaranjeto za predmetot na dogovorot i cenata na dogovorot. Vo konkretniov slucaj, predmet na dogovorot e usluga na dostavuvanje na internet vo soglasnost na izbraniot paket. Izbraniot paket e del od dogovorot(cl.4 paragraf 1) i sekoe menuvanje na karakteristikite na paketot e fakticko menuvanje na predmetot na dogovorot. Sekoe menuvanje na predmetot na dogovorot bez soglasnost na dvete dogovorni strani e prekrsuvanje na dogovorot i voedno ponuda za formiranje na nov dogovor.
Dogovorot mu dava za pravo na provajderot da gi menuva tehnickite karakteristiki na paketot (na pr. pogolema brzina za download i sl., a so cel za podobar kvalitet na uslugata i koristenje novi uslugi)no ne i da ja menuva cenata. Dogovorot veli deka ako provajderot go smeni nacinot na tarifiranje, togas za toa ce go izvesti korisnikot. Toa e vo red, no toa neznaci deka korisnikot mora da se soglasi so toa. Ta zatoa i se sklucuva dogovorot, za da dvete strani znaat odnapred sto e predmet i cena na dogovorot, i kako samiot dogovor ce se realizira. Se drugo sto se naveduva e mackanje oci. Toa sto se naveduva deka korisnikot ima pravo da go raskine dogovorot e makcanje oci. Duri i ako ne se navede vo dogovorot, dvete strani imaat pravo da go raskinat, i normalno, da platat odsteta za toa raskinuvanje. Konkretno ovde, provajderot gi upatuva korisnicite da go raskinat dogovorot za da korisnicite bidat odgovorni za nadomestokot za steta sto bi go trpela drugata strana.
Spored mene, korisnikot, bi trebalo da dostavi prigovor do provajderot, deka ne se soglasuva so promenata na nacinot na presmetuvanje na cenata, i deka bara provajderot da go pocituva dogovorot i nacinot na presmetuvanje na cenata utvrden vo dogovorot (a na denta na potpisuvanjeto na dogovorot), i deka sekoja promena na dogovorenoto ce go smeta za prekrsuvanje na dogovorot. Znaci, dokolku po eden takov prigovor (ispraten preporacano, ili so potpis/pecat za priem na prigovorot, za da se ima dokaz), provajderot pocne da presmetuva po nova tarifa, treba da se podnese tuzba za nadomest na steta poradi prekrsuvanje na dogovorot, i voedno da sudot go utvrdi dogovorot kako nistoven t.e. nevazecki. Znaci vo vakov eden slucaj, topkata e prefrlena na stranata na provajderot, bidejci toj go prekrsil dogovorot i toj treba da placa odsteta. Vo slucaj da sudoto go proglasi dogovorot za nistoven, nema da postojat uslovi za placanje penali. Od druga strana, vo najlosoto scenario, vednas po podnesuvanje na tuzbata za otsteta, korisnikot moze da go izvesni provajderot, pismeno, deka e povedena sudska postapka, i deka korisnikot go smeta dogovorot za raskinat od strana na provajderot, i deka nema da primi nikakva ponatamosna uluga od provajderot (sto vo prevod bi znacelo isto ko da go raskinuva, no bitno e sto se se desava po tuzbata), pa taka, ako provajderot resi da tuzi za penalite, ce treba da dokazuva deka dogovorot bil vo sila koga provajderot smeta deka nastanalo prekrsuvanje na dogovorot, sto pak ce zavisi od tuzbata podnesena od strana na korisnikot. Vo edna takva situacija, ako provajderot e lud da se sudi so site (losa reklama, i voopsto nepozelna sostojba za sopstvenicite i investitorite), korisnikot barem si obezbedil osnova za pobaruvanje na odsteta. Zatoa bi rekol, deka korisnicite ne bi trebalo vednas da go raskinuvaat dogovorot, tuku da ostavat provajderot da go odigra pogresniot cekor. Ako vece korisnikot e pomiren so toa da plati penali za raskinuvanje, nema razlika dali ce go raskine dogovorot vednas ili po pola mesec. Finatata e da si obezbedi osnova za da voopsto ne gi plati penalite ili duri i da obezbedi nadomest na steta (od prilika vo visina na dogovorenata cena i novopresmetanata cena).